ทำไมต้องมองด้วยสายตาแบบนั้น

ให้ตายเถอะ... นี่มันการสารภาพรักที่ขี้โกงชะมัดเลยนะคะ! ประโยคที่พี่ธันวาพิมพ์ส่งมาในหน้าจอแชตสีเขียวสดใสเมื่อคืน ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวสมองของจินราวกับแผ่นเสียงตกร่อง ตื่นมาตอนเช้าขอบตาก็ร้อนผ่าวเพราะอาการนอนไม่หลับจากการคิดมาก ยิ่งคิดถึงรอยยิ้มมุมปากของไอ้รุ่นพี่วิศวะหน้าหล่อคนนั้น หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "แก เป็นอะไรหน้าดำคร่ำเครียดตั้งแต่เดินเข้าคณะมาแล้วเนี่ย" เสียงของ 'น้ำตาล' เพื่อนสนิทตัวแสบดังขึ้น พร้อมกับแรงตบแปะลงมาบนไหล่ซ้ายจนจินสะดุ้งโหยง จินกะพริบตาปริบๆ พยายามดึงสติกลับมาจากภวังค์ความฟุ้งซ่าน แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนม้าหินอ่อนหน้าคณะนิเทศฯ อย่างคนหมดแรง "เปล่า...ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย" จินปฏิเสธเสียงสูง กลบเกลื่อนด้วยการคว้าแก้วชานมไข่มุกขึ้นมาดูดจนหมดแก้ว "เปล่าบ้าอะไร หน้าแดงจนจะลามไปถึงใบหูอยู่แล้ว หรือว่าเมื่อคืนโดนพี่ธันวาเขาหยอดอะไรอีก ยัยตัวแสบ เล่ามาเดี๋ยวนี้นะ!" น้ำตาลหรี่ตามองอย่างจับผิด สมกับเป็นหัวหน้าแก๊งป่วนประจำกลุ่มที่รู้ทันจินไปเสียทุกเรื่อง จินเบייהหน้าหนี ซ่อนรอยยิ้มที่เผลอหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว นึกถึงข้อความบ้าๆ นั้น... *'ถ้าไม่อยากให้คิดเกินรุ่นพี่ ก็เลิกทำตัวน่ารักใส่ผมสักทีสิครับ'* ถึงจะไม่มีคำว่ารักหลุดออกมาจากปากหรือตัวหนังสือสักคำ แต่น้ำเสียง สายตา และการกระทำทุกอย่างของพี่ธันวาในช่วงนี้มันชัดเจนเสียยิ่งกว่าความคมชัดระดับ 4K เสียอีก ระหว่างที่สองสาวกำลังต่อปากต่อคำกันเรื่องวีรกรรมความคลั่งรักของรุ่นพี่วิศวะ เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของจินก็สั่นครืดคราดขึ้นมาขัดจังหวะ *(Chats)* **พี่ธันวาตัวแสบ:** เลิกเรียนกี่โมงครับเด็กดี **จินเองจ้า:** ใครเด็กดีพี่ อย่ามามั่ว! แล้วมีอะไร ทำไมไม่ไปเรียนวะ **พี่ธันวาตัวแสบ:** นั่งมองตึกนิเทศฯ จนหญ้าจะขึ้นเป็นสนามฟุตบอลอยู่แล้วเนี่ย มารับไปกินข้าวเที่ยงครับ ห้ามปฏิเสธ ไม่งั้นพี่จะเดินมาอุ้มพาดบ่ากลางคณะรอดูนี่ได้เลย **จินเองจ้า:** บ้าอำนาจ! เออๆ เดี๋ยวเดินไป เลิกแล้วเนี่ย! จินพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความหมั่นไส้ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ขาเรียวก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถคณะวิศวะตามนัดหมาย หัวใจเต้นรำด้วยจังหวะแปลกๆ ที่ควบคุมไม่ได้ทุกครั้งที่รู้ว่าจะได้เจอหน้าเขา บรรยากาศใต้ร่มไม้ใหญ่ข้างตึกปฏิบัติการวิศวกรรมศาสตร์ค่อนข้างร่มรื่น ลมพัดโชยอ่อนๆ พาเอาความอบอุ่นของแสงแดดยามเที่ยงผ่านมาสัมผัสผิว จินกวาดสายตามองหาเป้าหมาย ก่อนจะสะดุดตาร่างสูงโปรดในชุดช็อปสีเข้มที่ยืนพิงเสาเท่ๆ รออยู่แล้ว พอเห็นร่างบางเดินเข้ามาใกล้ รอยยิ้มกวนประสาทที่เป็นเอกลักษณ์ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายนั้นทันที "มาช้าไปสามนาที ทำโทษด้วยการเลี้ยงน้ำอัดลมพี่หนึ่งแก้ว" พี่ธันวาเอ่ยทักทันทีที่จินเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า "อะไรเล่า! เดินมาจากคณะนิเทศฯ ตั้งไกลนะเว้ย อีกอย่าง นาฬิกาพี่อาจจะเดินเร็วกำลังสองก็ได้ ใครจะไปรู้" จินเถียงกลับทันควัน พร้อมกับเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ พี่ธันวาไม่ตอบโต้ด้วยวาจา แต่ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบขนตานั้นกลับเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนอย่างกะทันหัน รอยยิ้มขี้เล่นจางหายไป เหลือเพียงแววตาที่ลึกซึ้งและจริงจังจนน่าตกใจ มือหนายื่นออกมายื่นทิชชูให้ พร้อมกับเอื้อมนิ้วมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของจินออกให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาลมหายใจของจินสะดุดกึก สมองขาวโพลนไปหมด "เป็นอะไร ทำไมต้องมองด้วยสายตาแบบนั้นเล่า..." จินพึมพำเสียงเบาหวิว หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ร่างบางเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ พี่ธันวาไม่ได้ละสายตาไปไหน เขายังคงมองจินนิ่งๆ ราวกับเด็กน้อยที่ถือของมีค่าที่สุดในมือ... สายตานั้นไม่มีความกวนประสาท ไม่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มีเพียงความทะนุถนอมและความอบอุ่นที่ล้นทะลักออกมา จนคนถูกมองรู้สึกเหมือนจะละลายหายไปตรงนั้น "ก็เปล่าครับ..." พี่ธันวาตอบเสียงทุ้มนุ่ม ละมุนหูจนน่ากลัว "แค่คิดว่า... ต่อให้มองนานแค่ไหนพี่ก็ไม่มีวันเบื่อเลยต่างหาก" จินอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับคำหยอดระดับสิบกะรัตนี้ ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาไฟมาจ่อใกล้ๆ ร่างบางก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความเขินอายขั้นสุด แต่ก่อนที่จินจะได้เอ่ยปากด่าหรือโหลมคำพูดแก้เขินใส่รุ่นพี่ตัวแสบ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อช็อปของพี่ธันวาก็แผดเสียงดังขึ้นขัดจังหวะความโรแมนติกพอดิบพอดี พี่ธันวาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ แววตาที่มองจินเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความนิ่งเรียบ ทว่าพอปลดล็อกหน้าจอและกวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ จากใครบางคน ร่างสูงก็ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนสีไปในเสี้ยววินาที จินสังเกตเห็นความผิดปกติจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย "ใครเหรอพี่ หน้าเครียดเชียว" พี่ธันวานิ่งเงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาจินอีกครั้ง แต่แววตาคู่นั้นกลับไม่ใช่แอบแฝงความขี้เล่นหรือความคลั่งรักแบบเมื่อกี้อีกต่อไปแล้ว... มันคือสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล และประโยคที่หลุดออกมาจากปากของเขาก็ทำให้ลมหายใจของจินหยุดกั้นไปในทันที "จิน... คือว่าคนที่ส่งข้อความมาเนี่ย... เขาเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ" ...และบุคคลที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาในวินาทีต่อมา ก็ทำให้โลกทั้งใบของจินพลิกคว่ำในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ของจินกับพี่ธันวานะคะ!