ก็คนมันหวง

"จิน... ในที่สุดพ่อก็เจอตัวแกสักที" ประโยคสั้นๆ ที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ ระหว่างโต๊ะกาแฟสีเข้มในคาเฟ่กึ่งสตูดิโอใกล้คณะ กับสายตาคมกริบของผู้ชายวัยกลางคนในชุดสูทเข้ารูปที่ยืนค้ำหัวอยู่ จินตัวแข็งทื่อ ช้อนสายตาขึ้นมองผู้ชายคนนั้นด้วยความรู้สึกเหมือนโดนน้ำแข็งสาดเข้าหน้า ความเงียบงันชั่วขณะทำให้เสียงเครื่องชงกาแฟในร้านดังบาดหูขึ้นมาถนัดตา มือเล็กที่กำแก้วโกโก้เย็นสั่นระริกโดยอัตโนมัติ ร่างโปร่งบางของเด็กนิเทศปีหนึ่งผุดลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว สมองตื้อตันจนคิดคำพูดไม่ออก ภาพความทรงจำเก่าๆ ที่พยายามฝังกลบไว้ตลอดหลายปีตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ "พ่อ..." เสียงของจินแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน "กลับบ้าน" คุณธนา หรือคุณพ่อผู้ไม่เคยปรากฏตัวในชีวิตของจินมานานนับปี เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเด็ดขาด สายตากวาดมองไปรอบตัวด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ก่อนจะมาสะดุดอยู่ที่ร่างสูงของใครอีกคนที่เพิ่งเดินถือถาดขนมกลับมาที่โต๊ะ "อ้าว กาแฟหมดพอดี... เอ๊ะ ใครเหรอครับเนี่ย" พี่ธันวา รุ่นพี่วิศวะปีสามเจ้าของรอยยิ้มกวนประสาท ชะงักเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มหรี่ตามองผู้มาใหม่ด้วยสัญชาตญาณการป้องกันตัวที่ทำงานเร็วกว่าความคิด เมื่อเห็นบรรยากาศตึงเครียดรอบตัวน้องปีหนึ่ง "ไม่ใช่เรื่องของพี่..." จินพึมพำเสียงสั่น พยายามก้าวถอยหลังหนี แต่ทว่าข้อมือกลับถูกคว้าหมับเข้าอย่างแรงจากผู้เป็นพ่อ "กลับกับพ่อเดี๋ยวนี้ อย่ามาทำตัวสำมะเลเทเมาอยู่แถวนี้" "ปล่อยผมนะ!" จินสะบัดข้อมือสุดแรงเกิด ความโกรธที่ถูกกดทับไว้เริ่มปะทุขึ้นมากลบความกลัว "ผมบอกว่าไม่ไปไง! พ่อมีสิทธิ์อะไรมาสั่งผม!" "มีสิทธิ์ที่กูเป็นพ่อแกไง!" คุณธนาขึ้นเสียงด้วยความเหลืออด เงื้อมือขึ้นหมายจะคว้าต้นแขนเล็กนั่นอีกครั้งด้วยความเกรี้ยวกราด หมับ! ฝ่ามือหนาของใครอีกคนเอื้อมมารับข้อมือนั้นไว้กลางอากาศอย่างแน่นหนา แรงบีบไม่ได้มากจนถึงขั้นทำร้าย แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงแขนของผู้เป็นพ่อให้อยู่กับที่ได้อย่างชะงัด จินเบิกตากว้าง หันขวับไปมอง พี่ธันวายังคงรักษารอยยิ้มไว้ที่มุมปาก แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับไร้ซึ่งแววตาขี้เล่นเหมือนทุกที บรรยากาศรอบตัวผู้ชายสายเนี้ยบคนนี้เปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบและทรงพลังอย่างน่าประหลาด จนคนเป็นพ่อต้องชะงักและขมวดคิ้วมุ่น "ขอโทษนะครับคุณลุง..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงอำนาจพอที่จะทำให้คนในรัศมีสามเมตรหันมามอง "จะพาใครกลับบ้าน รบกวนถามความสมัครใจของเจ้าตัวเขาก่อนดีไหมครับ เด็กมันทำหน้าเหมือนอยากจะอเจียรใส่หน้าลุงอยู่แล้วเนี่ย ไม่เห็นเหรอครับ" "แกเป็นใครวะ! เด็กเวรนี่มันลูกฉัน เป็นเรื่องในครอบครัวคนนอกอย่างแกเสือกอะไรด้วย!" คุณธนาสะบัดมือออกจากการเกาะกุมด้วยความโมโห ชี้หน้าหนุ่มวิศวะด้วยความโกรธเกรี้ยว "คนนอกเหรอครับ..." ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าขยับเข้าไปยืนบังร่างของจินไว้ครึ่งตัวโดยสัญชาตญาณ สายตาคมกริบมองตรงไปยังชายวัยกลางคนอย่างไม่เกรงกลัว "ผมคงไม่ใช่คนนอกหรอกมั้งครับ ในเมื่อเด็กคนนี้... อยู่ในความดูแลของผมอยู่" จินหันขวับไปมองแผ่นหลังกว้างของรุ่นพี่ทันที หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในอกท่ามกลางความหนาวเหน็บจากอดีต [แชตระหว่างสองพี่น้องต่างคณะ] *Thun_Wa: อยู่ไหน* *Thun_Wa: บอกว่าอย่าเพิ่งเดินหนีไปไหนไง* *Jin_Niram: พ่อ... พ่อมาหาผมที่คณะ* *Thun_Wa: อยู่เฉยๆ อย่าเพิ่งไปไหน พี่กำลังเดินไปหา* ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ไม่ถึงสิบนาที ข้อความพวกนั้นรัวเข้ามาในหน้าจอโทรศัพท์ของจินราวกับคนร้อนรน และตอนนี้ เจ้าของแชตก็มายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ ยืนอยู่ข้างๆ ในวันที่โลกของจินกำลังจะพังทลายลงมา "หึ! อยู่ในความดูแลเหรอ? เป็นผัวเมียกันรึไงถึงต้องมาปกป้องนัก!" คุณธนาแค่นหัวเราะเยาะเย้ย สายตาเหยียดหยามมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าของธันวา "หน้าตาดีท่าทางจะเป็นลูกคุณหนู ทำไมรสนิยมต่ำตมถึงมาเกลือกกลั้วกับเด็กมีปัญหาอย่างมันได้" คำพูดดูถูกเหียดหยามพรั่งพรูออกมาอย่างไม่ไว้หน้า จินเม้มปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกเจ็บแปลบที่คุ้นเคยตีรื้นขึ้นมาที่ขอบตา น้ำใสๆ เอ่อคลอจนภาพตรงหน้าพร่ามัว เด็กหนุ่มกำลังจะอ้าปากเถียงกลับด้วยความคับแค้นใจ แต่ทว่า... หมับ! ฝ่ามืออุ่นจัดของธันวาเอื้อมมาจับมือข้างที่สั่นเทาของจินไว้แน่น นิ้วเรียวสอดประสานเข้ากับฝ่ามือชื้นเหงื่อของคนน้องอย่างมั่นคง แรงบีบเบาๆ นั้นส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นใจมาให้อย่างเต็มเปี่ยม จนจินต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของรุ่นพี่ ธันวาไม่ได้โกรธเกรี้ยวจนขาดสติ รอยยิ้มมุมปากกลับปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่มันเป็นรอยยิ้มที่อันตรายและทรงพลังเสียจนน่าขนลุก "ครับ... จะเรียกว่าสถานะอะไรก็แล้วแต่คุณลุงจะจินตนาการเลยครับ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงความเฉียบคมเชือดเฉือนทุกคำพูด "แต่บอกไว้ก่อนนะครับว่า ผมหวง... หวงมากด้วย ต่อให้เป็นพ่อแท้ๆ ที่ไม่เคยทำหน้าที่อะไรเลยตั้งแต่เด็ก ถ้าจะมาทำร้ายจิตใจน้องเขาต่อหน้าผม... ผมก็ไม่ยอมเหมือนกันครับ" จินถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีด้วยความเขินอายที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมากลบความกลัวไปเสียสิ้น ไอ้บ้าพี่ธันวา! ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ยังมีหน้ามาหยอดคำหวานเลี่ยนๆ แบบนี้อีกเรอะ! ถึงปากจะบ่นในใจแบบนั้น แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นโครมครามจนแทบจะกระกระเด็นออกมาข้างนอกอยู่แล้ว คุณธนาหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธ "แก! แกกล้ามากนะไอ้เด็กเวร!" "ผมไม่ได้ล้อเล่นครับคุณลุง" ธันวาปรายตามองนิ่งๆ บรรยากาศกดดันแผ่ซ่ายจนคุณธนาชะงักไป "ถ้ายังมีสมองพอจะคิดได้ ก็ควรจะรู้ว่าการบุกมาอาละวาดทวงลูกในมหาลัยที่มีคนพลุกพล่านแบบนี้ คนที่จะอับอายขายขี้หน้าไม่ใช่จินหรอกครับ... แต่เป็นบริษัทของคุณลุงต่างหากล่ะครับ ที่ลูกน้องคงจะตลกน่าดูถ้ามีข่าวว่าท่านประธานมาอาละวาดตบตีเด็กปีหนึ่งคาคาเฟ่" คุณธนาขบกรามแน่นจนสันนูน สายตาดุด่ามองลูกชายตัวเองสลับกับรุ่นพี่หนุ่มตัวสูงด้วยความแค้นเคือง "แกจำไว้เลยนะจิน แกไม่มีทางหนีพ้นหรอก!" พูดจบ ชายวัยกลางคนก็สะบัดหน้าพรืด หมุนตัวเดินกระแทកเท้าออกจากร้านไปอย่างหัวเสีย ทิ้งให้บรรยากาศรอบโต๊ะกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าความตึงเครียดยังคงหลงเหลืออยู่จางๆ จินทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้อย่างไร้เรี่ยวแรง ขาแทบจะพับลงไปกองกับพื้น มือทั้งสองข้างยังคงสั่นระริก ร่างกายเย็นเฉียบแม้ว่าอากาศในร้านจะเปิดแอร์ปกติ ความกลัวและแผลใจในอดีตกำลังกัดกินความรู้สึกทีละน้อย หมับ... อ้อมแขนอุ่นคุ้นเคยเอื้อมมาโอบกอดไหล่บางเอาไว้ หลุมพรางความอบอุ่นที่จินไม่เคยคิดจะหนีพ้น ธันวาดึงร่างโปร่งเข้ามาซบลงกับอกแกร่งของตัวเอง มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มเบาๆ อย่างปลอบประโลม ไม่มีคำพูดล้อเล่น ไม่มีมุกกวนประสาท มีเพียงความเงียบที่เต็มไปด้วยความห่วงใย "เก่งมาก..." เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหู "ทำได้ดีมากครับคนดี" จินเม้มปากแน่น น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลทะลักออกมาเงียบๆ ซบหน้าลงกับเสื้อเชิ้ตของรุ่นพี่ ปล่อยให้ความอ่อนแอไหลออกไปพร้อมกับหยดน้ำตา ความรู้สึกปลอดภัยแล่นริ้วเข้ามาจนน่าประหลาด ทั้งๆ ที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน แต่ผู้ชายคนนี้กลับกลายเป็นที่พึ่งเดียวในวันที่โลกกำลังถล่มลงมา "ฮึก... พี่ธันวา..." จินสะอื้นฮักเบาๆ ซุกซบใบหน้าเข้าหาความอบอุ่นนั้นมากขึ้น "ผม... ผมกลัว..." "รู้แล้วๆ พี่อยู่นี่แล้วไงครับ" ธันวาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก อ้อมแขนกระชับกอดแน่นขึ้นอีกนิด ปลายจมูกโด่งกดลงบนกลุ่มผมนุ่มอย่างเผลอไผลด้วยความเอ็นดูระคนความเป็นห่วง "บอกแล้วไงว่าหวง... ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาทำให้เด็กของพี่ร้องไห้หรอกนะ" จินเงยหน้าขึ้นจากอกแกร่งเล็กน้อย ดวงตากลมโตแดงก่ำจมูกรื้นน้ำตา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะค้อนใส่คนตัวโตกว่าเบาๆ "ใครเป็นเด็กของพี่... พูดจา..." "อ้าว ก็เห็นๆ กันอยู่ว่าหวงขนาดนี้ ยังจะปฏิเสธอีกเหรอหื้ม?" ธันวาก้มลงมองสบตา ยิ้มกริ่มด้วยแววตาแพรวพราวที่เริ่มกลับมาเป็นปกติ เมื่อเห็นว่าคนน้องเริ่มมีเรี่ยวแรงมาเถียงกลับได้แล้ว จินหน้าแดงแจ๋ เมินหน้าหนีไปอีกทางด้วยความเขินอาย มือเล็กหยิกเข้าที่เอวสอบของรุ่นพี่เบื้องหน้าแก้เขินไปทีหนึ่ง "คนฉวยโอกาส!" "ฉวยโอกาสอะไร แค่แสดงความเป็นเจ้าของชัดเจนต่างหาก" ธันวาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะยื่นมือไปเกลี่ยคราบน้ำตาบนแก้มใสเบาๆ ด้วยความทะนุถนอม "เลิกงอแงได้แล้ว เดี๋ยวพาไปกินของอร่อยๆ เป็นการปลอบขวัญ... หิวรึยัง?" จินพยักหน้าน้อยๆ อย่างจำยอม ความหิวเริ่มเข้ามาแทนที่ความหวาดกลัวเมื่อมีคนคอยดูแลอยู่ข้างๆ แบบนี้ แต่ทว่า... ความสงบสุขยังไม่ทันจะได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเต็มรูปแบบ เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศหวานอมเปรี้ยวทันที *Ding!* จินก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมาในความเงียบ ชื่อผู้ส่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กหนุ่มแข็งค้างในทันที ข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่รู้จัก... แต่เนื้อหาข้างในกลับทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบลงชั่วขณะ *เบอร์แปลก: "หนีไปให้พ้นเถอะไอ้ลูกอกตัญญู... แกคิดเหรอว่าไอ้รุ่นพี่คนนั้นมันจะปกป้องแกได้ตลอดรอดฝั่ง? ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ แกจะได้รู้ว่านรกบนดินมันเป็นยังไง"* จินหน้าซีดเผือด มือที่ถือโทรศัพท์สั่นสะท้อนอย่างรุนแรงอีกครั้ง ธันวาที่สังเกตเห็นความผิดปกติรีบขมวดคิ้วมุ่น ชะโงกหน้าเข้ามามองหน้าจอโทรศัพท์เครื่องนั้นทันที ทว่า... ก่อนที่ธันวาจะทันได้เอ่ยปากพูดอะไร ทันใดนั้นเอง... ไฟส่องสว่างภายในคาเฟ่ก็เกิดกระพริบวูบวาบติดต่อกันสามครั้งติด ก่อนที่กระแสไฟฟ้าทั้งหมดจะตัดดับลงอย่างไร้สาเหตุ! ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่ภายในร้านทันที ท่ามกลางเสียงกรีดร้องตกใจของลูกค้าโต๊ะอื่น และเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังก้าวเข้ามาหยุดยืนล้อมรอบโต๊ะของพวกเขาอย่างเงียบเชียบในความมืด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความป่วนและความฟินมาจนถึงตอนนี้นะคะ!