สถานะทาสที่ค่อยๆ เปลี่ยนไป

“อย่าขยับ” เสียงกระซิบต่ำทุบตรงข้างหูจินในความมืดสนิท ฝ่ามือใหญ่ที่พาดผ่านต้นแขนออกแรงดึงรั้งเข้าหาแผ่นอกกว้างอย่างรวดเร็วจนแผ่นหลังของเด็กปีหนึ่งชนเข้ากับลาดไหล่ของอีกฝ่ายพอดิบพอดี กลิ่นน้ำหอมกลิ่นซีดาร์ผสมความเย็นจางๆ ที่คุ้นเคยแตะเข้าที่ปลายจมูก ท่ามกลางเสียงโกลาหลและความมืดมิดที่กลืนกินทุกสิ่งในคาเฟ่ จินตัวแข็งทื่อ สมองที่เคยประมวลผลคำด่าได้เร็วกว่าแสงตอนนี้กลับว่างเปล่า หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนไม่รู้ว่าเสียงไหนคือเสียงของเขาหรือของคนที่สวมกอดอยู่ด้านหลังกันแน่ “พี่... ธันวา ไฟดับนะเว้ย ปล่อยก่อน สับขาหลอกใครอีกเนี่ย” จินพยายามกระซิบลอดไรฟัน พร้อมกับใช้ศอกกระทุ้งเบาๆ ที่สีข้างของคนตัวโตกว่า แต่แทนที่จะถอยห่าง อ้อมแขนคู่นั้นกลับกระชับแน่นขึ้นจนแทบจมหายไปกับอกเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ของอีกฝ่าย “เงียบก่อนน่า ตัวเล็กนิดเดียวทำเป็นเก่ง” เสียงกระซิบเจือความขำขันดังชิดใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำให้จิน ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ไม่ใช่เพราะความกลัวจากสถานการณ์ตรงหน้า แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไปจนหัวใจทำงานหนักเกินหน้าที่ต่างหาก แชตกลุ่ม **‘แก๊งนี้มีแต่คนหล่อ (และจินผู้เสียสละ)’** เด้งรัวสั่นสะเทือนในกระเป๋าางเกงติดต่อกันหลายข้อความจนขาเริ่มชา **[บ.ใบเตย]:** *เห้ยพวกมึง ไฟดับที่ไหนวะ ร้านกาแฟหน้ามอใช่ป่ะ?!* **[นนท์เอง]:** *กูเห็นผู้ชายชุดดำเดินเข้าไปกลุ่มใหญ่ หน้าตาน่ากลัวชิบหาย ใครไปหาเรื่องใครป่ะเนี่ย* **[บ.ใบเตย]:** *จิน! ไอ้จินตอบดิ มึงอยู่กับพี่ธันวาไม่ใช่เหรอวะ ออกมายัง!* จินเหลือบสายตามองจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบเป็นระยะในความมืด นิ้วเรียวกำลังจะพิมพ์ตอบเพื่อนว่า *'กูปลอดภัยดี กำลังจะออกไป'* แต่ทว่า... ข้อความใหม่จากคนที่ยืนซ้อนหลังอยู่กลับทำให้ปลายนิ้วชะงักค้าง **Thanwa.t:** *‘ไม่ต้องมองจอ มองหน้าพี่นี่’* จินหันขวับกลับไปมอง (ด้วยความลืมตัวในความมืด) ปลายจมูกเกือบจะชนเข้ากับปลายจมูกโด่งเป็นสันของรุ่นพี่หนุ่มวิศวะเข้าอย่างจัง เพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดจนแทบไม่มีอากาศแทรกผ่าน ทำให้จินเห็นประกตาพราวระยับในความมืดของอีกฝ่ายชัดเจน แม้ไฟจะดับ แต่สายตาคมกริบคู่นั้นเหมือนกำลังมองทะลุผ่านความมืดมาตรงๆ “มองอะไรเล่า มืดตื้อขนาดนี้เห็นหน้าพี่รึไง” จินหลบสายตา แกล้งทำเป็นเสียงแข็งกลบเกลื่อนความวุ่นวายในอก “ปล่อยได้แล้วมั้ง ไฟคงสำรองเดี๋ยวก็ติด ป่านนี้เด็กเสิร์ฟวิ่งวุ่นหมดแล้ว” “ไม่อยากปล่อย” คำตอบสั้นๆ ห้วนๆ แต่ทรงพลังทำเอาคนฟังสำลักอากาศ “เป็นห่วง” “ห่วงอะไรวะ แค่ไฟดับ ปัญญาอ่อนน่า” “เปล่า... ห่วงคนแถวนี้จะตกใจจนกระโดดกอดพี่อีกรอบ” ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงทุ้มนุ่มชวนหมั่นไส้ “ถึงแม้ว่าเมื่อกี้ตอนไฟดับปุ๊บ มือเล็กๆ จะคว้าชายเสื้อพี่ไว้แน่นจนยับเยินก็เถอะนะ” “ใคร! ใครคว้าเสื้อพี่ เพ้อเจ้อ!” จินเสียงสูงปรี๊ดด้วยความร้อนตัว พยายามจะก้าวถอยหลังหนีแต่ติดที่วงแขนแกร่งยังคงล็อกเอวไว้หลวมๆ “ปล่อยเลยนะพี่ธันวา ถ้าไม่ปล่อยผมจะโวยวายจริงๆ ด้วย” “โวยวายดิ เสียงดังๆ คนอื่นจะได้รู้ว่าเรากำลังกอดกันอยู่ท่ามกลางความมืด” “ใครกอดกับพี่! นี่มันสถานการณ์ฉุกเฉินต่างหาก!” “อ๋อเหรอ นึกว่าสถานการณ์หัวใจซะอีก” ธันวาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีกนิด จนจินต้องเอนตัวหนีจนแผ่นหลังแนบชิดกับอกแกร่งสนิท “รู้ไหมจิน... ตั้งแต่มาคอยตามรับตามส่ง คอยแกล้ง คอยใช้ให้ทำนู่นทำนี่เนี่ย...” จินนิ่งงันไปชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกลดเสียงลงจนเหลือเพียงเสียงหัวใจของตัวเอง ธันวาเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เด็กนิเทศฯ ปากเก่งถึงกับพูดไม่ออก “พี่เริ่มรู้สึกว่า... การเป็นคนสั่งให้เราทำนู่นทำนี่มันไม่สนุกเท่าไหร่แล้วว่ะ” “...?” “ไม่อยากเป็นแค่รุ่นพี่ ไม่อยากเป็นคนที่คอยแกล้งแล้ว... แล้วก็ไม่อยากเป็นแค่คนใช้ตามคำสั่งของจินด้วย” ธันวาถอนหายใจยาวเบาๆ น้ำเสียงที่เคยขี้เล่นและกวนประสาทเมื่อครู่กลับแฝงความจริงจังบางอย่างที่ทำให้จินใจกระตุกวูบ “เปลี่ยนสถานะกันป่ะ” พลัน... เสียง *‘พรึบ!’* เสียงสว่างวาบของหลอดไฟนีออนทุกลดดวงภายในคาเฟ่ก็สว่างจ้าขึ้นพร้อมกันในเสี้ยววินาทีนั้น กระแสไฟกลับมาใช้งานได้ปกติ ท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงถอนหายใจโล่งอกของลูกค้าโต๊ะรอบข้าง แสงสว่างกะทันหันทำให้จินต้องกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพผู้ชายชุดดำกลุ่มใหญ่ที่ยืนล้อมโต๊ะเมื่อครู่ แท้จริงแล้วเป็นเพียงกลุ่มพนักงานส่งพัสดุและช่างซ่อมบำรุงของทางห้างที่เดินเข้ามาผิดร้านเท่านั้น ไม่มีเหตุการณ์ระทึกขวัญใดๆ ทั้งสิ้น ยกเว้น... ระยะห่างระหว่างคนสองคนที่ยืนประชิดกันจนแทบจะรวมร่างอยู่กลางร้านกาแฟ จินรีบดันอกอีกฝ่ายออกสุดแรง เกิดอาการหน้าแดงซ่านลามไปถึงใบหู ร่างบางถอยหลังกรูดจนเกือบสะดุดขาเก้าอี้ตัวเอง “พ... พี่พูดอะไรบ้าๆ บอๆ ใครจะไปเปลี่ยนสถานะกับพี่ เพ้อเจ้อใหญ่แล้ว!” จินโวยวายกลบเกลื่อนความเขินที่พุ่งทะยานจนปรอทแตก คว้ากระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพายไหล่แบบลวกๆ “ผมกลับละ! ไม่กินมันแล้วกาแฟ!” ธันวายืนมองเด็กปากแข็งที่หน้าแดงแจ๋จนลามถึงคอด้วยรอยยิ้มเอ็นดูระคนเจ้าเล่ห์ ร่างสูงไม่ได้รีบร้อนตามไป แต่กลับสาวเท้ายาวๆ ก้าวตามคนตัวเล็กที่กำลังเดินจ้ำอ้าwหนีออกจากร้านด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ “เดินหนีแบบนี้ระวังสะดุดล้มนะตัวเล็ก” เสียงทุ้มตะโกนไล่หลังตามมาติดๆ “แล้วเรื่องเปลี่ยนสถานะ... พี่ไม่ได้ล้อเล่นนะ!” จินยิ่งเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นไปอีก ใบหน้าร้อนผ่าวรากับมีคนเอาเตาไฟมาแนบแก้ม สมองประมวลผลคำพูดของรุ่นพี่หนุ่มวนซ้ำไปซ้ำมา *‘ไม่อยากเป็นแค่คนใช้... เปลี่ยนสถานะกันป่ะ’* ให้ตายเถอะ... ทำไมช่วงหลังๆ มานี่ เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังเป็นฝ่ายแพ้ทางผู้ชายคนนี้ราบคาบเลยวะเนี่ย! โทรศัพท์ในมือถือสั่นขึ้นอีกครั้ง หน้าจอแสดงผลข้อความจากแอปพลิเคชันแชตที่เด้งขึ้นมาขัดจังหวะความวุ่นวายในหัว **Thanwa.t:** *‘ถึงหอแล้วรายงานด้วยนะทาสรัก... เอ้ย! แฟนเด็ก’* จินชะงักฝีเท้า ปลายตากวาดมองข้อความนั้นก่อนจะรีบกดล็อกหน้าจอด้วยความหมั่นไส้แกมเขิน นิ้วเรียวสั่นเล็กน้อยขณะพยายามพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายได้ใจไปมากกว่านี้ **Jin_nie:** *ใครแฟนพี่วะ! ฝันไปเหอะ!* ส่งข้อความเสร็จ จินก็รีบยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแล้ววิ่งพรวดพราดขึ้นมอเตอร์ไซค์รับจ้างหน้าปากซอยทันที โดยไม่ทันได้สังเกตเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของใครบางคนที่ยืนมองตามมาจากมุมตึกฝั่งตรงข้าม ท้องฟ้ายามค่ำคืนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเข้ม ลลมหนาวพัดโชยอ่อนๆ แต่ในอกของเด็กปีหนึ่งกลับร้อนผ่าวราวกับมีเปลวไฟดวงเล็กๆ จุดประกายขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ ทว่า... ท่ามกลางความเงียบสงบยามดึกในซอยหอพัก จินกลับได้ยินเสียงฝีเท้าคุ้นเคยของใครบางคนที่เดินตามหลังมาห่างๆ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความสุดท้ายของค่ำคืนนี้ที่ส่งตรงเข้ามา **Thanwa.t:** *‘ดื้อแบบนี้... สงสัยคืนนี้คงต้องไปนอนเฝ้าที่ห้องซะแล้วมั้ง’* จินสะดุ้งเฮือก รีบหันขวับกลับไปมองด้านหลังทันที ท่ามกลางความมืดสลัวของทางเดินตึก... เงาร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่ปีสามกำลังก้าวเข้ามาใกล้ด้วยรอยยิ้มพราวระยับที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก! -------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาใจฟูและร่วมเดินทางความซึนนี้ไปด้วยกันนะคะ!