คืนที่ฝนตกหนัก

ซ่า... โครมคราม! เสียงฟ้าผ่าคำรามลั่นสนั่นหูจนหน้าต่างกระจกห้องพักชั้นสี่สั่นสะเทือนไปตามแรงลมพายุฝนที่โหมกระหน่ำลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดหย่อน จินสะดุ้งเฮือกจนแทบทำแก้วกาแฟในมือร่วงหล่นลงพื้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนหวาดหวั่น ขณะที่ร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่ปีสามก้าวล่วงเข้ามาในเขตห้องส่วนตัวของเธออย่างหน้าตาเฉย โดยมีหยดน้ำฝนเกาะพราวอยู่ตามไรผมและเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำจนชุ่มโชก "พี่ธันวา! เข้ามาห้องฉันได้ยังไงเนี่ย แล้วนี่... เปียกเป็นลูกแมวตกน้ำเลยนะ!" จินส่งเสียงโวยวายลั่นห้อง มือเล็กๆ รีบคว้าผ้าขนหนูผืนหนาจากราวตากผ้ามาคลุมไหล่หนาของอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ ทั้งที่ปากก็บ่นอุบอิบไม่หยุด ปากบอกว่ารำคาญ แต่คิ้วเรียวกลับขมวดมุ่นด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิด ธันวาไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแต่ระบายยิ้มมุมปาก รอยยิ้มพราวระยับที่ทำให้ดวงตาคมกริบพลอยประกายแสงระยิบระยับท่ามกลางแสงไฟสีส้มสลัวในห้อง ร่างสูงขยับเข้ามาใกล้จนจินต้องถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ "ก็เป็นห่วง... กลัวแถวนี้ไฟดับแล้วเด็กแถวนี้จะแอบร้องไห้ขี้มูกโป่งเหมือนคราวก่อนอีก" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือแววเย้าแหย่ตามAสไตล์เจ้าตัว แต่แววตาที่มองตรงมากลับลึกล้ำและอบอุ่นเสียจนคนถูกมองต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนพวงแก้มที่เริ่มเห่อร้อน [แชตแจ้งเตือน: 'พี่ธันวาคนกวน' ส่งข้อความถึงคุณ] พี่ธันวาคนกวน: เปิดประตูห้องเร็วจัง นึกว่าจะต้องยืนตากฝนรอเป็นหมาหงอยหน้าห้องซะอีก :) จินนี่เอง: ใครให้พี่มาไม่ทราบ! ฝนตกหนักขนาดนี้ บ้าหรือเปล่าเนี่ย ขับรถมาได้ยังไง อันตรายนะรู้ไหม! พี่ธันวาคนกวน: ก็เพราะอันตราย... ถึงต้องรีบมาหาไงครับ กลัวใครแถวนี้เหงาจนนอนไม่หลับ จินนี่เอง: ใครเหงา! หลงตัวเองเป็นบ้าเลยรุ่นพี่! ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเลยนะ เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก ยืนซื่อบื้ออยู่ได้! จินส่งค้อนวงใหญ่ให้คนตัวโตที่ยังคงยืนยันคำเดิมด้วยการก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกนิด กลิ่นอายฝนผสมกับน้ำหอมกลิ่นสะอาดประจำตัวของธันวาโชยเข้าจมูกจนจินเผลอสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน ทำไม... ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงต้องมีอิทธิพลกับความรู้สึกของเธอขนาดนี้ด้วยนะ ยิ่งใกล้ยิ่งอันตรายต่อหัวใจชะมัด! "บ่นเก่งเป็นยายแก่เลยนะเรา" ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยก่อนที่มือหนาจะเอื้อมขึ้นมาสัมผัสปอยผมที่เปียกชื้นของจินอย่างเบามือ นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมออกจากกรอบหน้าผากมนอย่างทะนุถนอม สายตาที่มองมาอ่อนโยนจนจินแทบละลายคาที่ "เป็นห่วงก็บอกว่า เป็นห่วง... ไม่เห็นต้องทำปากแข็งเลยนี่นา" "ใครปากแข็ง! ฉันแค่... เกรงใจต่างหากเล่า รุ่นพี่บุกมาห้องคนอื่นดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้ มันน่าเกลียดนะ!" จินเถียงเสียงอุบอิบ พยายามดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดของเธอจะสู้แรงของนักกีฬาบาสเกตบอลตัว C-O-L-L-E-G-E อย่างเขาได้ ร่างสูงนิ่งสนิทราวกับเสาหินแกรนิตแถมยังก้มตัวลงมาให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกันอีก "ถ้ากลัวคนอื่นเข้าใจผิด... งั้นเรามาคบกันจริงๆ ดีไหมล่ะ จะได้ไม่ต้องมานั่งอ้างคำว่ารุ่นพี่รุ่นน้องให้ปวดหัวอีก" คำพูดทีเล่นทีจริงแต่แฝงความจริงจังเกินร้อยทำเอาห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงสาดซัดกระหน่ำอยู่ภายนอก ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่ง จินอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับคำสารภาพแบบไม่ทันตั้งตัวนี้ หัวใจเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ธันวาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนที่ตอนนี้แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู จินหลับตาปี๋ด้วยความทำอะไรไม่ถูก มือเล็กกำชายเสื้อแจ็คเก็ตของอีกฝ่ายแน่นจนยับยู่ยี่ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแนชิดกัน เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของธันวาในกระเป๋ากางเกงก็แผדเสียงแหลมสูงขัดจังหวะขึ้นมาอย่างไม่รู้กาลเทศะ! ธันวาผละตัวออกเล็กน้อยด้วยความหัวเสีย สบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอด้วยใบหน้าบึ้งตึง แต่พอสายตาคมกริบกวาดมองข้อความแจ้งเตือนล่าสุดที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ สีหน้าผ่อนคลายเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดจริงจังขึ้นมาทันที ดวงตาคมกวาดมองตัวหนังสือในจอซ้ำไปซ้ำมา ราวกับไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง จินลืมตาขึ้นมามองท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของรุ่นพี่ด้วยความฉงนสนเท่ห์ ความรู้สึกหวิวๆ ในท้องเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสงสัย "มีอะไรเหรอคะพี่ธันวา หน้าตาเครียดเชียว" ธันวาเงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาที่มองมาที่จินในตอนนี้ไม่ได้พราวระยับขี้เล่นเหมือนเช่นเคย แต่มันเต็มไปด้วยความกังวลลึกซึ้งที่ซ่อนไม่มิด มือหนาเอื้อมมาจับมือบางของจินไว้แน่นโดยไม่พูดอะไรอยู่หลายวินาที ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะขยับเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของจินหยุดหมุนลงในทันที "จิน... ล็อคห้องให้แน่นหนาที่สุด ห้ามเปิดให้ใครเด็ดขาด ต่อให้เป็นพี่... ก็ห้ามเปิด" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้พี่ธันวากับน้องจินนะคะ รักที่สุดเลยค่ะ!