ไอ้พี่บ้า! จะทำอะไร

"บอกแล้วไงคะว่าห้ามเปิด... แล้วนี่เข้ามาได้ยังไงเนี่ย!" เสียงโวยวายปนหอบหายใจถี่กระชั้นดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องนอนถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นอันตรายต่อหัวใจอันดับหนึ่ง จินถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มือเล็กพยายามคว้าหมอนอิงบนโซฟามาเป็นโล่กำบัง แต่ทว่าความเร็วของเธอยังเป็นรองรุ่นพี่ตัวสูงที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวในเวลาเพียงเสี้ยววินาที พี่ธันวาไม่ได้ตอบคำถาม เขายังคงอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำสนิทที่ขับให้ผิวขาวๆ ดูโดดเด่นขึ้นไปอีก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกับความชื้นจากฝนข้างนอกลอยแตะจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศในห้องแคบลงถนัดตา ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองสำรวจสำตัวจินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความโล่งอก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นประกายระยิบระยับเจ้าเล่ห์ตามแบบฉบับ "ก็บอกแล้วไงคะว่าถ้าเป็นพี่... ยกเว้น" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยตอบหน้าตาเฉย ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียวจนจินแทบจะจมหายไปกับแผงอกกว้าง เธอเงยหน้าขึ้นมองค้อนวงใหญ่ พยายามดันอกอีกฝ่ายให้ออกห่างแต่ทว่าคนตัวโตกลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน "ยกเว้นอะไรเล่า! ออกไปเลยนะ พี่ธันวาคนบ้า! เข้ามาห้องคนอื่นหน้าตาเฉยแบบนี้ได้ยังไง มีมารยาทบ้างไหมคะ!" "มีสิคะ... มีความเป็นห่วงหนูไง ถึงได้ปีระกาปีจอเข้ามาเนี่ย" พี่ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ นัยน์ตาสีเข้มพราวระยับ "รู้ไหมคะว่าพี่ใจหายวาบแค่ไหนตอนที่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ตัดไปดื้อๆ แถมประตูห้องก็ล็อคแน่นหนาอีก คิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับแมวแถวนี้ซะอีก" "ใครแมว! ไม่ได้ชื่อแมวสักหน่อย!" จินฮึดฮัด แก้มใสพองลมด้วยความขัดเขิน ยิ่งเห็นรอยยิ้มกวนประสาทที่มุมปากหยักนั่น หัวใจเจ้ากรรมก็ยิ่งเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "แล้วทำไมต้องทำหน้าตาเจ้าเล่ห์แบบนั้นด้วย ถอยไปเลยนะ!" พี่ธันวาไม่เพียงแต่ไม่ถอย แต่เขากลับยกมือข้างหนึ่งขึ้นทาบกับผนังห้องด้านหลังของจิน เป็นการกักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์ ปลายจมูกโดดเป็นสันอยู่ห่างจากแก้มแดงๆ ของเธอแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้ๆ ทำให้จินเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ [แชตกลุ่ม: แก๊งลูกหมูสู้ชีวิต (3)] **พายจอมจุ้น**: *@จิน เป็นไงบ้างแก พี่ธันวาน่าจะไปถึงห้องแล้วมั้ง ปลอดภัยดีไหมวะ* **ข้าวโอ๊ตสายเปย์**: *กูว่าป่านนี้คงโดนพี่เขากินไปแล้วมั้ง 555555555* **พายจอมจุ้น**: *อีโอ๊ต ปากคอเราเนี่ยนะ! แต่ก็แอบลุ้นวะเพื่อน คู่นี้เขามีซัมติิง* จินเหลือบสายตาลงมองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานซึ่งหน้าจอแสดงข้อความจากเพื่อนสนิทเด้งขึ้นมาพอดี เธออยากจะหยิบขึ้นมาพิมพ์ด่าพวกมันเหลือเกิน แต่สถานการณ์ตอนนี้... แค่จะขยับตัวหายใจยังทำแทบไม่ได้เลย "เหม่ออะไรอยู่คะ เด็กดี" เสียงกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูทำเอาขนลุกซู่ พี่ธันวาโน้มใบหน้าลงมาอีกนิด สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า รอยยิ้มบนใบหน้าของคนพี่ค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่ทำเอาสติของจินกระเจิดกระเจิง "พ... พี่ธันวา ถอยไปเลยนะ เดี๋ยวตีตายเลย" จินเอ่ยเสียงสั่น พยายามเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้น แต่ปลายนิ้วเรียวอุ่นจัดของอีกฝ่ายกลับแตะเบาๆ ที่คาง เบังคับให้เธอต้องหันกลับมาสบตาตรงๆ "ตีสิคะ... อยากลองโดนตีเหมือนกัน" น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง หัวใจของจินเต้นกระหน่ำรัวราวกองชุด ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอลดลงเรื่อยๆ จนแทบจะไม่มีช่องว่าง กลิ่นอายความเป็นผู้ใหญ่และความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวของรุ่นพี่ตัวสูงทำให้สมองของจินขาวโพลน มือที่ถือหมอนอิงไว้ค่อยๆ คลายออกอย่างไร้เรี่ยวแรง แพขนตางอนหนากะพริบถี่เมื่อเปลือกตาของพี่ธันวาค่อยๆ ปิดลงช้าๆ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงในพริบตา ได้ยินเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันของคนสองคน จินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก เธอรู้ว่าควรจะผลักเขาออกไป แต่ร่างกายกลับไม่ยอมทำตามคำสั่ง สมองมันตื้อไปหมด แพ้... แพ้ให้กับสายตาและสัมผัสอ่อนโยนนี้อีกแล้ว ใบหน้าคมคายโน้มเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น จินหลับตาปี๋โดยอัตโนมัติ หัวใจดวงน้อยแขวนอยู่บนเส้นด้าย ริมฝีปากหยักของเขากำลังจะทาบทับลงมา— *กริ๊งงงงงงง!* เสียงกริ่งหน้าห้องพักดังขึ้นแผดเสียงทำลายบรรยากาศสีชมพูสลายหายไปในพริบตาเดียว! พี่ธันวาชะงักกึก เปลือกตาเปิดขึ้นพร้อมกับเสียงถอนหายใจยาวด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ส่วนจินสะดุ้งสุดตัวราวกับหลุดออกจากภวังค์ ใบหน้าที่แดงก่ำอยู่แล้วยิ่งแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู เธอรีบยกมือผลอกอกเขาเต็มแรงจนพี่ธันวาเซถอยหลังไปสองก้าว "ม... มีคนมา! เสียงกริ่งหน้าห้อง!" จินละล่ำละลักพูด แก้ตัวพัลวันเพื่อซ่อนความเขินอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง พี่ธันวาเสยผมลวกๆ อย่างขัดใจ นัยน์ตาคมกริบตวัดมองไปทางประตูห้องด้วยความไม่สบอารมณ์สุดขีด ก่อนจะหันกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนหน้าแดงซ่านหอบหายใจรดต้นอกตัวเองอยู่ "รอดตัวไปนะคะเด็กแสบ..." พี่ธันวาเค้นเสียงพูดลอดไรฟันด้วยความเสียดาย "เดี๋ยวพี่ไปดูให้ว่าใครบังอาจมารบกวนเวลาสำคัญของเราแบบนี้" พูดจบ ร่างสูงก็เดินหงุดหงิดแกมหัวเสียตรงไปยังประตูห้องนอนแล้วเปิดออกเพื่อเดินไปที่ประตูหน้าห้อง จินทรุดตัวลงนั่งแปะกับพื้นห้องทันทีที่รอดพ้นจากสถานการณ์อันตรายเมื่อครู่ มือเล็กยกขึ้นกุมแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเอง หัวใจยังคงเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ "ให้ตายเถอะ... เกือบไปแล้วไหมล่ะ!" ทว่า... เสียงเปิดประตูหน้าห้องด้านนอกที่ดังตามมา พร้อมกับเสียงอุทานด้วยความตกใจของพี่ธันวา กลับทำให้รอยยิ้มเขินอายบนใบหน้าของจินแข็งค้างในทันที "พวกแก... มาทำไมวะ?" เสียงทุ้มของพี่ธันวาเอ่ยถามด้วยความฉงนปนไม่พอใจ และเสียงตอบกลับจากบุคคลภายนอกก็ทำเอาเลือดในกายของจินเย็นเฉียบลงในพริบตาเดียว "อ้าวไอ้ธันวา! ทำไมมาโผล่ห้องน้องจินได้วะ? แล้วนี่... มึงสองคนอยู่ในห้องกันสองต่อสอง... ทำอะไรกันอยู่รึเปล่าเนี่ย!" ________________________________________ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานและคอยซัพพอร์ต "ชาพีชหวานน้อย" คนนี้นะคะ เลิฟยูที่สุดเลยค่ะ!)