ทำไมต้องมารับถึงที่พัก?

เสียงเคาะประตูห้องพักย่านมหาวิทยาลัยที่ดังรัวเป็นจังหวะสามช่าแบบไม่เกรงใจมนุษย์มนาหน้าไหนในเวลาแปดโมงเช้า ทำให้เด็กปีหนึ่งคณะนิเทศศาสตร์อย่างฉันที่เพิ่งซุกตัวลงนอนได้ไม่ถึงสี่ชั่วโมงต้องสบถออกมาคำโต พร้อมกับควานหามือถือใอนหมอนมาเปิดดูหน้าจอด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด [Thanwa]: "เปิดประตูค่ะทาสจิน... หรือจะให้พี่พังเข้าไปเอง พี่เลือกได้นะ" [Thanwa]: "ส่งสติกเกอร์หมาหน้ามึนมองนาฬิกา" ให้ตายเถอะ... นี่มันวันหยุดตารางเรียนเช้าของฉันนะยะ! ฉันที่ยังอยู่ในสภาพหัวฟูเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงเลสวมลวกๆ เดินกระแทกส้นเท้าปึงปังไปกระชากประตูห้องให้เปิดออกอย่างไร้ความปรานี กะว่าจะแว้ดใส่ไอ้รุ่นพี่ตัวดีสักสองกระบองเพชรข้อหามากวนเวลาสวรรค์ แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้คำด่าทั้งหมดกลืนหายลงคอไปดื้อๆ ไอ้บ้านี่... แต่งตัวอะไรของมันวะเนี่ย! ร่างสูงโปร่งของพี่ธันวายืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางกวนประสาทตามเคย วันนี้เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนชวนมอง กับกางเกงสแลคเข้ารูปที่ขับเน้นขายาวๆ นั่นให้ดูโดดเด่นเป็นบ้า ที่สำคัญคือในมือหนานั่นกำลังถือแก้วกาแฟเย็นโปรดของฉันกับถุงแซนด์วิชร้านดังแถวมหาลัยที่ต้องต่อคิวยาวเหยียดตั้งแต่ไก่โห่ "ยืนอ้าปากค้างแบบนี้ แปลว่าตื่นเต้นจนพูดไม่ออก หรือแค่อยากกินน้ำลายตัวเองแต่เช้าคะเด็กดื้อ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือแววขี้เล่นดังขึ้น พร้อมกับนิ้วเรียวที่ยื่นมาดีดหน้าผากฉันเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "นี่! ใครให้มารบกวนเวลานอนชาวบ้านเขาไม่ทราบคะรุ่นพี่ แล้วบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาเรียกฉันว่าเด็กดื้อ ฉันไม่ใช่เด็กอนุบาลนะยะ!" ฉันยกมือขึ้นกุมหน้าผากป้อยๆ พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ไปให้คนตัวสูงที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ช้า "อ้าว... ก็เห็นเมื่อคืนพิมพ์บอกในแชตว่าอยากกินกาแฟร้านนี้ใจจะขาดไม่ใช่เหรอคะ พี่ก็แค่อุตส่าห์เสียสละเวลาอันมีค่ามารับใช้... เอ๊ะ หรือว่าตาฝาดไปเองว่าทาสคนนี้อยากเจอหน้าเจ้าของร่างสูงๆ คนนี้กันแน่นะ" ธันวาไหล่งามๆ นั่นไหวขึ้นเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก ส่งสายตาแพรวพราวระยับจนคนมองต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยเลือดฝาดที่รั้นขึ้นมาบนพวงแก้มอย่างไร้สาเหตุ "ใครอยากเจอหน้าคุณกัน! โรคหลงตัวเองกำเริบแต่เช้าเลยหรือไง หลบไปนะ ฉันจะไปนอนต่อ" ฉันทำท่าจะปิดประตูใส่หน้าหล่อๆ นั่น แต่มีหรือที่คนขายาวอย่างเขาจะยอม ขาเรียวยาวก้าวเข้ามาเบียดแทรกตัวผ่านช่องแคบๆ เข้ามาในห้องพักขนาดกะทัดรัดของฉันหน้าตาเฉยแถมยังถือวิสาสะวางถุงอาหารเช้าลงบนโต๊ะญี่ปุ่นกลางห้องอีกต่างหาก "เฮ้ย! ใครอนุญาตให้เข้ามาในห้องฉันไม่ทราบ!" "พี่ไม่ได้เข้ามา... พี่แค่เดินตามหัวใจตัวเองเข้ามาต่างหากค่ะ" "อ้วก! มุกเสี่ยวแบบนี้ไปเอามาจากไหนยะ เลี่ยนเป็นบ้า!" ฉันทำท่าเอามือลูบแขนตัวเองที่ขนลุกชันขึ้นมาทันทีกับคำพูดหยอดไม่เลือกของเขา แต่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวผิดจังหวะจนน่ากลัว นี่ฉันแพ้ทางรอยยิ้มมุมปากของไอ้รุ่นพี่คนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ "เลี่ยนแต่ก็เขินใช่ไหมล่ะ หน้าแดงใหญ่แล้วนะเราน่ะ" ธันวาหันกลับมามองด้วยสายตากรุ้มกริม แววตาคมกริบนั้นสำรวจสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าของฉัน ก่อนที่รอยยิ้มขี้เล่นจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสายตาเรียบนิ่งที่ทรงพลังทำเอาคนถูกมองหายใจไม่ทั่วท้อง "แล้วไหนล่ะ... กระโปรงพลีทจีบยาวที่พี่บอกให้ใส่เมื่อคืน" ฉิบหายแล้ว... คำถามนั้นทำให้สมองฉันชัตดาวน์ไปชั่วขณะ นึกถึงข้อความในแชตเมื่อคืนที่เขาสั่งเอาไว้แต่ฉันดันเผลอหลับไปก่อนไม่ได้สนใจจะทำตาม ตอนนี้ฉันอยู่ในชุดกางเกงเลตัวโคร่งกับเสื้อยืดคอกลมย้วยๆ สภาพเหมือนคนเพิ่งตื่นนอนของแท้ไม่มีผิดเพี้ยน "ฉัน... ฉันจะใส่ชุดอะไรมันก็สิทธิ์ของฉันป่ะวะ ทำไมฉันต้องทำตามที่คุณสั่งด้วยเล่า!" ฉันแกล้งทำเป็นเสียงดังกลบเกลื่อนความผิด พร้อมกับถอยหลังกรูดเมื่อร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละนิด "อ๋อเหรอคะ... งั้นแปลว่าที่เมื่อคืนบอกว่า 'พี่ธันวาน่ารักจัง' ในแชตเนี่ย ก็คงไม่ได้ตั้งใจสินะ" "ห๊ะ! ฉันไปพิมพ์ตอนไหน มั่วละ!" ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบควานหามือถือบนเตียงขึ้นมาเปิดดูแชตย้อนหลังทันทีด้วยความลนลาน กลัวว่าตัวเองจะเผลอพิมพ์อะไรบ้าๆ ไปจริงๆ ธันวาอาศัยจังหวะที่ฉันกำลังก้มหน้าก้มตาจ้องหน้าจอมือถือ ก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของฉันชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ไหล่กว้างของเขากั้นทางหนีไว้ทุกด้านจนตอนนี้ฉันตกอยู่ในอ้อมแขนของเขาไปโดยปริยาย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นแดดอ่อนๆ ลอยเข้าจมูกจนใจสั่นระทึก "ไม่ได้พิมพ์... แต่พูดออกมาตอนที่โทรคุยกันเมื่อคืนต่างหากล่ะครับ... จำไม่ได้เหรอจินจิน" เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังอยู่ข้างใบหู ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ตรงต้นคอทำให้สมองฉันขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ฉันเงยหน้าขึ้นหมายจะต่อว่าคนฉวยโอกาส แต่ระยะห่างระหว่างเรามันใกล้กันเกินไปจนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน แววตาคมกริบของธันวาที่มองลงมาไหวระริกเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหยั่งถึง มันไม่ใช่แววตาของการแกล้งเล่นสนุกเหมือนทุกที... แต่มันจริงจังจนน่ากลัว "พี่... ถอยไปเลยนะ ไม่งั้นฉันจะ..." "จะทำไมคะ... จะจูบพี่เหรอ?" ธันวาเลิกคิ้วกวนประสาท ยื่นหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนฉันต้องหลับตาปี๋ด้วยความทำอะไรไม่ถูก ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากมือถือในมือฉันดังขึ้นทำลายบรรยากาศชวนใจเต้นระทึกนั้นลงอย่างฉับพลัน ฉันลืมตาขึ้นแล้วรีบดันอกแกร่งของเขาให้ออกห่างทันทีด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาไฟมาแนบ ก้มลงมองหน้าจอมือถือที่สว่างวาบขึ้นมา ปรากฏข้อความจากกลุ่มแชต "แก๊งคนสวยขาประจำมอ" ที่เด้งขึ้นมาพร้อมกับรูปภาพแอบถ่ายหน้าห้องพักของฉัน [ไอ้มีน]: "อีจิน! อีเพื่อนชั่ว! ทำไมมึงไม่บอกว่าพี่ธันวาสายเปย์บุกไปหาถึงห้องตั้งแต่เช้าคะ ละดูรูปนี้ดิ... อื้อหือ ยืนชิดกันขนาดนั้น เตรียมตัวแจกการ์ดงานแต่งได้ยังเพื่อน!" [ไอ้ปาล์ม]: "กราบความเนียนของพี่เขานะคะ เดินหน้าจีบแบบไม่เกรงใจสถานะคนคุยเก่าใครหน้าไหนทั้งสิ้น สมเป็นวิศวะสายรุกจริงเว้ยเฮ้ย" ฉันอ่านข้อความในกลุ่มแล้วอยากจะมุดดินหนีลงไปให้รู้แล้วรู้รอด หันขวับไปมองตัวต้นเหตุที่ยืนอมยิ้มพึงพอใจกับผลงานของตัวเองอยู่ข้างๆ แต่ทว่า... ก่อนที่ฉันจะได้อ้าปากด่ากราดใส่ความเจ้าเล่ห์ของคนตรงหน้า สายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นการแจ้งเตือนอีกอันที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอของธันวาที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ตัว... มันเป็นหน้าจอแชตที่เขากำลังพิมพ์คุยอยู่กับใครบางคน... และชื่อที่ปรากฏอยู่บนหัวแชตนั้น คือชื่อของ "พี่พาย" ดาวคณะสถาปัตย์ฯ แฟนเก่าสุดฮอตของเขา ที่เพิ่งเลิกรากันไปเมื่อเทอมก่อน! ข้อความบนหน้าจอนั้นเขียนไว้ชัดเจนว่า... [Pie]: "ธัน... เย็นนี้ว่างไหมคะ พายมีเรื่องอยากจะเคลียร์ด้วยหน่อย..." หัวใจที่กำลังเต้นรัวด้วยความเขินอายเมื่อครู่ หล่นวบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที ความรู้สึกอุ่นวาบในอกถูกแทนที่ด้วยความเย็นเฉียบขึ้นมาอย่างกะทันหัน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานและคอยกอดใจยัยน้องจินกันนะคะ แล้วมาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันค่ะ!