มุกเสี่ยวชวนประสาทเสีย

หัวใจที่เพิ่งจะร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ยังไม่ทันได้ไต่กลับขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งเดิมดี เสียงเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือในมือก็ดังขึ้น “ติ๊ง!” ติดต่อกันสามครั้งซ้อน ราวกับจะประกาศให้รู้ว่า ความสงบสุขในชีวิตมหาวิทยาลัยปีหนึ่งของ ‘จิน’ ได้จบลงอย่างเป็นทางการแล้วค่ะ เด็กหนุ่มร่างโปร่งเจ้าของส่วนสูงร้อยแปดสิบเซนติเมตรสะดุ้งสุดตัว นิ้วเรียวที่กำลังถือแก้วชาไทยเย็นเฉียบเผลอกำแน่นจนพลาสติกบุ๋มลงไปครึ่งหนึ่ง ดวงตากลมโตคู่สวยมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับบรรยากาศรอบตัวที่ตอนนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวคิกคักของเพื่อนสนิทในกลุ่มที่นั่งสุมหัวกันอยู่ใต้ตึกคณะนิเทศศาสตร์ “อุ๊ย น้อนจินขา พี่เขาแชตมาตามตื๊ออีกแล้วเหรอคะเนี่ย ทำไมหน้าดำคร่ำเครียดจัง หูแดงแจ๋เชียว เขินจนเลือดลมสูบฉีดไม่ไหวแล้วมั้งนั่น” ‘มีน’ เพื่อนสนิทสาวประเภทสองตัวแม่ ส่งเสียงแซวพร้อมกับทำท่าบิดตัวเร่าๆ ด้วยความหมั่นไส้ “เขินบ้าเขินบออะไรของแกยัยมีน! ฉันไม่ได้เขินโว้ย ฉันกำลังจะประสาทกินต่างหาก!” จินโวยวายเสียงดังลั่นจนหมาแถวนั้นยังต้องหันมามอง มือข้างหนึ่งยกขึ้นเสยผมสีดำสนิทที่เริ่มยุ่งเหยิงด้วยความหงุดหงิด ไอ้ความรู้สึกอุ่นวาบในอกเมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้ว มันถูกความกวนประสาทของรุ่นพี่วิศวะปีสามคนนั้นปัดตกเหวไปจนไม่เหลือชิ้นดีแล้วค่ะ! จินก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง นิ้วเรียวกดปลดล็อกหน้าจอด้วยความหัวเสีย ก่อนจะกดเข้าไปในแอปพลิเคชันสีเขียวที่มียอดข้อความพรั่งพรูเข้ามาไม่หยุด **[Chat Application: โทร่อย่าทัก เด็กมันดื้อ]** **พี่ธันวาเองครับ:** เลิกเรียนยังเด็กน้อย **พี่ธันวาเองครับ:** พี่ซื้อน้ำปั่นร้านหน้ามอมาฝาก สั่งหวานน้อยแบบที่เธอชอบด้วยนะ **พี่ธันวาเองครับ:** ลงมารับที่ลานช็อปวิศวะด่วนเลย ไม่งั้นพี่จะเดินไปอุ้มเธอกลางคณะนิเทศฯ ให้คนเขาฮือฮากันเล่นๆ จริงๆ ด้วย จินอ่านข้อความพวกนั้นแล้วอยากจะกรี๊ดออกมาเป็นภาษาบาลี รุ่นพี่คนนี้เป็นอะไรมากไหมคะ? ตามตื๊อเขายังกับวิญญาณอาฆาต แถมยังชอบใช้ลูกไม้อะไรก็ไม่รู้ที่ทำให้คนฟังอยากจะทึ้งหัวตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด หวานน้อยเหรอ? ใครสั่งหวานน้อยกันล่ะ เขาไม่ได้ชอบกินหวานน้อยสักหน่อย! นั่นมันรสนิยมของพี่แกเองต่างหากเล่าที่เหมาเข่งเอาเองตามใจชอบ! เด็กหนุ่มเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยตวัดมองแป้นพิมพ์ก่อนจะรัวนิ้วพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วแสง **Jin_NithepHur**: เลิกเพ้อเจ้อได้แล้วครับรุ่นพี่! แล้วก็ไม่ต้องมาซื้ออะไรให้ทั้งนั้น ผมเกรงใจจนตับจะพังอยู่แล้ว! **Jin_NithepHur**: อีกอย่างนะ เลิกทำตัวเหมือนเราเป็นแฟนกันสักทีเหอะ ผมอึดอัดโว้ยยยย! คนมองกันทั้งคณะแล้วเนี่ย! กดส่งปุ๊บ จินก็พ่นลมหายใจออกมาพรืดใหญ่ด้วยความสะใจ อย่างน้อยก็ได้ด่ากราดไปทีหนึ่ง ถึงรู้ว่าอีกฝ่ายจะไม่สะทกสะทханก็เถอะ แต่ขอให้ได้ระบายความอัดอั้นตันใจบ้างเถอะค่ะ ชีวิตช่วงนี้ของเขามันวุ่นวายเกินกว่าจะรับไหวจริงๆ แต่ทว่า... ผ่านไปไม่ถึงสามวินาที **[Chat Application: โทร่อย่าทัก เด็กมันดื้อ]** **พี่ธันวาเองครับ:** อึดอัดเหรอครับ? งั้นเดี๋ยวพี่พาไปเดินรับลมทะเลแก้เครียดดีไหม **พี่ธันวาเองครับ:** หรือถ้าไม่อยากไปไกล... มานั่งตักพี่ตรงนี้ก็ได้นะ รับรองว่าหายอึดอัดแถมอบอุ่นจนไม่อยากลุกเลยล่ะ จินถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง “แค่กๆๆ ไอ้... ไอ้พี่บ้า!” ใบหน้าที่ขาวเนียนขึ้นสีแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ร่างกายร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ไม่ใช่เพราะเขินนะคะ แต่เป็นเพราะความโกรธปนความประหม่าที่ตีรวนขึ้นมาในอกต่างหาก! ผู้ชายอะไร หน้าตาคมคาย ผิวแทนดูดีสไตล์หนุ่มวิศวะ บุคลิกท่าทางก็ดูนิ่งๆ เนี้ยบๆ เหมือนพวกคุณชายน้ำแข็ง แต่พอเวลาอ้าปากพูดทีไร กำแพงความหล่อเหลานั้นพังทลายลงไม่เป็นท่าทุกที มีแต่คำพูดกวนประสาทและลูกหยอดรุกฆาตที่ทำให้คนฟังตั้งรับไม่ทันตลอด “อุ๊ยตายแล้ว ลูกสาวแม่ หน้าแดงแจ๋เลยแกรรร สงสัยจะแพ้ทางความแพรวพราวของพี่เขาว่ะ” ‘กรณ์’ เพื่อนชายอีกคนในกลุ่มเอ่ยแซwขึ้นมาบ้าง พร้อมกับทำหน้าล้อเลียนจนจินอยากจะเอาบาทาไปประทับหน้าผากสักทีสองที “ปากเสียนะแก! ใครแพ้ทางห๊ะ! ฉันแค่ร้อน แดดประเทศไทยมันรุนแรงแกเข้าใจไหม!” จินเถียงคอเป็นเอ็น ทั้งที่มือไม้สั่นระริกด้วยความหมั่นไส้ขั้นสุด “แดดรุนแรงหรือหัวใจเต้นแรงกันแน่จ๊ะน้องรัก หน้ามึงนี่แดงไปถึงคอหอยแล้วมั้งนั่น” มีนเสริมทัพด้วยการยื่นหน้าเข้ามาแซวใกล้ๆ จนจินต้องผลักหัวเพื่อนสาวออกไปอย่างหมั่นไส้ ในจังหวะที่จินกำลังจะพิมพ์ข้อความยาวเหยียดเพื่อด่าทอรุ่นพี่จอมกวนประสาทกลับไปให้สาสมกับความน่าหมั่นไส้ เสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ก็ทำให้บรรยากาศรอบตัวของกลุ่มเพื่อนสนิทเงียบกริบลงไปในทันที กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ที่คุ้นจมูก พร้อมกับเงาสูงใหญ่ที่ทอดทับลงมาบนร่างของจิน ทำให้เด็กหนุ่มชะงักค้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน จินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองช้าๆ ไล่จากรองเท้าผ้าใบแบรนด์ดัง กางเกงสแลคสีดำขายาวที่เข้ารูป เสื้อช็อปวิศวะสีแดงเข้มที่พับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อย และ... ใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังส่งยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์มาให้ “รอนานไหมครับเด็กดื้อ... พี่บอกแล้วไง ว่าถ้าเธอไม่เดินไปหาพี่ พี่ก็จะเดินมาหาเธอเอง” เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนๆ แฝงความเอ็นดูเจือจาง ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงโปร่งยืนค้ำหัวเขาอยู่ตรงนี้ ตรงหน้าคณะนิเทศศาสตร์ ในยามที่คนพลุกพล่านที่สุด! จินอ้าปากค้าง สมองประมวลผลช้าลงไปชั่วขณะ ข้อความในแชตที่เพิ่งพิมพ์ด่าไปเมื่อกี้ยังค้างอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ในมือเลยค่ะ! ชายหนุ่มก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือของจินที่สว่างวาบ เผยให้เห็นประโยคด่าทอยืดยาวที่ร่างบางเพิ่งพิมพ์เสร็จหมาดๆ รอยยิ้มบนใบหน้าของรุ่นพี่ธันวาไม่ได้ลดน้อยลงเลยสักนิด ตรงกันข้าม... มันกลับกว้างขึ้นจนดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนาน “อืม... พิมพ์หาย And พิมพ์เก่งขนาดนี้ แสดงว่ามีแรงเหลือเฟือสินะครับ” ธันวาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนจินต้องเอนหลังหนีแทบไม่ทัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มจนขนลุกซู่ “งั้นเปลี่ยนจากไปนั่งรับลมทะเล... เป็นไปกินชาบูเคอมือพี่ดีกว่ามั้งครับ หิวหรือยัง หืม... แฟนเด็ก?” คำว่า ‘แฟนเด็ก’ ถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแผ่วเบา ทว่ามันกลับดังชัดเจนก้องอยู่ในโสตประสาทของจิน จนหัวใจที่พยายามควบคุมให้อยู่ในความสงบ กลับเต้นระรัวจนแทบจะทะลุกระดูกซี่โครงออกมาข้างนอก จินเบิกตากว้าง อ้าปากพะงาบๆ จะเถียงแต่ก็เถียงไม่ออก ใบหน้าร้อนผ่าวราੁกับโดนไฟลวก ทว่า... ก่อนที่จินจะได้อ้าปากโวยวายใส่ความหน้ามึนของรุ่นพี่จอมตื๊อ สายตาคมกริบของธันวาก็เหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะของเพื่อนสนิทจิน ซึ่งกำลังเปิดหน้าจอค้างไว้... และภาพบนนั้น คือภาพหน้าจอแชตกลุ่มลับของแก๊งเพื่อนนิเทศฯ ที่กำลังแคปหน้าจอจังหวะที่ธันวากำลังก้มลงกระซิบข้างหูจินเมื่อครู่นี้ พร้อมกับข้อความตัวเบ้อเริ่มที่พิมพ์ไว้ว่า: *“วงแตกแน่! พี่ธันวาเปิดตัวแรงแบบนี้ น้องจินเตรียมตัวโดนรวบหัวรวบหางเข้าถ้ำเสือแน่นอนค่ะคุณผู้ชม!”* ธันวาหรี่ตามองภาพนั้นชั่วพริบตา มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นกว่าเดิม ก่อนที่เขาจะหันกลับมาสบตากับจินที่กำลังนั่งหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุก “อ๋อ... เพื่อนๆ เชียร์ขนาดนี้แล้ว” ธันวายื่นมือหนามาคว้าข้อมือเรียวของจินไว้เบาๆ ไม่แน่นหนาจนเจ็บ แต่เด็ดขาดพอที่จะทำให้ดิ้นไม่หลุด “งั้นเราไม่ต้องปฏิเสธให้เสียเวลาแล้วมั้งครับ... ไปครับ เด็กน้อย กลับบ้านเรากัน” จิน: “...!” (อยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยค่ะตอนนี้!) --- (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและใจฟูไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ เลิฟยูว์ค่ะ!)