เพื่อนผมทำไมมันชงเก่งจัง

"บอกกูมาเดี๋ยวนี้นะไอ้จิน มึงกับพี่วิศวะปีสามคนนั้น มีซัม싱อะไรกัน" เสียงกระแทกแก้วชานมไข่มุกดังปังลงบนโต๊ะไม้หินอ่อนในโรงอาหารคณะนิเทศศาสตร์ เรียกสายตาจากโต๊ะข้างๆ ให้หันมามองเป็นตาเดียว แต่คนตกเป็นเป้าสายตาอย่าง ‘จิน’ กลับทำได้เพียงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวรีบคว้าแก้วน้ำของตัวเองเข้าหาตัวราวกับกลัวมันจะแตกสลายตามแรงอารมณ์ของเพื่อนสนิท "อะไรของมึงเนี่ยไอ้ปาล์ม เสียงดังทำไม เดี๋ยวคนก็มองหมดหรอก" จินแสร้งทำเป็นดุ กลบเกลื่อนความพิรุธด้วยการดูดหลอดชานมเสียงดังจ๊วบใหญ่ ทั้งที่ในใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานซืน—ตอนที่ไอ้รุ่นพี่ตัวดีอย่าง ‘พี่ธันวา’ ถือวิสาสะเช็ดมุมปากให้ต่อหน้าคนครึ่งโรงอาหาร "ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลย หน้ามึงนี่แดงจนจะลามไปถึงใบหูอยู่แล้วค่ะเพื่อนรัก" ‘มีน’ สาวสวยประจำกลุ่มยื่นหน้าเข้ามาใกล้ หรี่ตามองด้วยสายตาจับผิดราวกับโคนันกลับชาติมาเกิด "คนเขาก็เห็นกันทั่วคณะ ว่าพี่ธันวาคณะวิศวะคนนั้น ตามรับตามส่งมึงทุกวันแถมยัง..." "แถมยังชอบทำตัวเหมือนเป็นแฟนเก่าที่ยังตัดใจไม่ขาด" ปาล์มต่อประโยคให้เสร็จสรรพ พร้อมทำหน้าทำตาล้อเลียน "โอ๊ย! 'กินข้าวหรือยังครับเด็กดื้อ' โคตรเลี่ยน โคตรน่าหมั่นไส้ ขนลุกจนกูต้องไปหาหมอผิวหนังเลยมึง" "พอเลยนะพวกมึง!" จินโวยวายหน้าดำหน้าแดง พลางใช้แฟ้มเอกสารตีแขนเพื่อนรักทั้งสองคนแก้เขิน "กูไม่ได้เป็นอะไรกับเขาทั้งนั้น เขาแค่... เขาแค่ว่างมากแล้วชอบแกล้งกูแค่นั้นแหละ!" "ว่างมาก?" มีนทวนคำเสียงสูง เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง "วิศวะปีสาม งานโปรเจกต์ท่วมหัว หัวยันหว่างเกือบทุกวัน เขาเอาเวลาว่างที่ไหนมานั่งเฝ้ามึงซ้อมหลีดทุกวันฮึ? หรือว่า... เขามีใจให้มึงห๊ะ เจ้าเด็กปากแข็ง" จินอ้าปากพะงาบๆ เถียงไม่ออก ภาพรอยยิ้มมุมปากและสายตาคู่คมที่มองมาทีไรก็ทำเอาขาอ่อนแรงลอยเข้ามาในหัว สมองประมวลผลไม่ทันเมื่อนึกถึงประโยคที่พี่ธันวาชอบหยอดใส่หน้าอยู่เรื่อย *‘ก็ไม่ได้อยากเป็นแค่รุ่นพี่ซะหน่อย’* —ให้ตายเถอะ แค่นคิดแก้มมันก็ร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ซะงั้น ระหว่างที่จินกำลังนั่งกุมขมับกับความปากหมาของตัวเองและสายตาพิฆาตของเพื่อนสนิทที่พร้อมใจกันตั้ง ‘สมาคมชงเข้ม’ จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือวางคว่ำอยู่บนโต๊ะก็สั่นครืดคราดขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนแชตที่คุ้นเคย **[Tan_วา]:** เลิกเรียนยังครับเด็กดื้อ พี่ซื้อน้ำปั่นร้านโปรดมาฝาก รออยู่ใต้ตึกนิเทศนะ จินสะดุ้งโหยง รีบคว้ามือถือมาคว่ำหน้าลงแทบไม่ทัน แต่สายตาไไวของมีนและปาล์มนั้นเร็วยิ่งกว่าแสง "อุ๊ย! เสียงแจ้งเตือนแบบนี้... พี่ธันวาสนใจส่งเสียงมาเหรอคะ" ปาล์มทำเสียงสองเสียงสามน่าหมั่นไส้ "แหม่ 'เด็กดื้อ' ด้วย โอ๊ย น้ำตาลขึ้นตา กูเบาหวานจะกินตายอยู่แล้ว" "ไอ้ปาล์ม! มึงหุบปากไปเลยนะ!" จินแยกเขี้ยวใส่เพื่อนตัวดีที่หัวเราะคิกคักชอบใจ ก่อนจะรีบกดพิมพ์ตอบกลับไปอย่างลิบลับด้วยความร้อนรน **[JIN_จินเอง]:** ไม่ต้องมาเลยนะ! ใครบอกให้ซื้อมา เลิกทำตัวแบบนี้สักทีคนอื่นมองหมดแล้ว! **[Tan_วา]:** ก็อยากให้มอง จะได้รู้ว่าจองแล้ว ห้ามดื้อ ลงมาได้แล้วครับ หรือจะให้พี่เดินขึ้นไปรับบนห้องเชียร์ จินกัดริมฝีปากแน่น อ่านข้อความนั้นแล้วใจมันก็กระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ ภาพใบหน้าหล่อเหลาที่กวนประสาทแต่แฝงความอบอุ่นลอยเด่นชัดขึ้นมาในความรู้สึก จะลงไปดีหรือจะไม่ลงไปดี— "ลงไปเถอะน่า มึงดูนู่นก่อน..." มีนสะกิดแขนเบาๆ พร้อมพยักเพยิดให้มองไปทางทางเข้าโรงอาหาร จินหันไปมองตาม แล้วลมหายใจก็ต้องสะดุดกึก ร่างสูงโปรดของรุ่นพี่วิศวะปีสามในชุดนักศึกษาปีนเกลียวเสื้อคลายกระดุมบนสองเม็ดกำลังยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งถือแก้วน้ำปั่นร้านโปรดของเขา แต่อีกข้างกำลังถือโทรศัพท์มือถือแนบหู ดวงตาคมกริบกวาดมองหากลุ่มของเขา และเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตของจินเข้าพอดี... พี่ธันวาก็ยกยิ้มมุมปาก ส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาให้ พร้อมกับขยับปากพูดไร้เสียงที่ทำเอาคนอ่านปากเป็นอย่างจินแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี *‘ลงมาหาแฟนได้แล้วครับ... คนดี’* "อื้อหือ..." ปาล์มกับมีนประสานเสียงอุทานออกมาพร้อมกันเบาๆ ก่อนจะหันมามองหน้าจินด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน "สมาคมชงเข้มของเรา คงไม่ต้องทำงานหนักแล้วมั้งวะมีน เพราะฝั่งนู้นเขาเปิดเกมรุกเองแบบโนสนโนแคร์เลยว่ะฮ่าๆๆๆ" จินหน้าร้อนผ่าว ลุกพรวดขึ้นยืนจนเก้าอี้เกือบคว่ำ อยากจะหันไปด่าเพื่อนแต่ก็ไม่กล้าสบตา ปลายทางข้างหน้ารุ่นพี่ตัวร้ายกำลังก้าวเท้าเดินตรงดิ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับเสียงหัวใจในอกที่เต้นรัวระรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกร่าง ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อหัวใจเกินไปแล้วนะ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและร่วมขบวนรถไฟสายชงนี้ไปด้วยกันนะคะ