ลืมของไว้ห้องพี่ได้ไง!

"ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อหัวใจเกินไปแล้วนะ!" ฉันยังคงยืนพึมพำประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมาหน้ากระจกห้องน้ำ ยัยมีนเพื่อนสนิทถึงกับส่งเสียงถอนหายใจยาวเหยียดขณะยืนทาลิปสติกอยู่ข้างๆ หลังจากเมื่อคืนนี้ที่ฉันเผลอหลับคาโซฟาห้องของรุ่นพี่วิศวะปีสามตัวแสบอย่าง 'พี่ธันวา' รู้ตัวอีกทีก็เช้าตรู่ที่ฉันต้องรีบเผ่นแน่บกลับหอตัวเองเพราะทนรับความใจเต้นไม่ไหว แต่พระเจ้าช่วย... ความซุ่มซ่ามระดับร้อยเต็มร้อยของเด็กนิเทศฯ อย่างฉันมันไม่เคยปรานีใครเลยค่ะ ครืดด ครืดด! แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์มือถือบนเตียงนอนทำให้ฉันต้องวิ่งหน้าตั้งออกมารับสาย ปลายสายไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเจ้าของห้องที่ฉันเพิ่งหนีออกมาเมื่อสองชั่วโมงก่อนนี่เองค่ะ (ว่าไงคะเด็กดื้อ... ตื่นยัง หรือยังฝันถึงพี่อยู่) เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยตามประสาคนเพิ่งตื่นดังลอดเข้ามา ทำเอาซีกแก้มของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "ใครฝันถึงพี่กัน! อย่ามามโนนะ!" ฉันแว้ดใส่ทันทีตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว "มีอะไรก็ว่ามา ฉันรีบ อาบน้ำจะไปมอแล้ว" (ปากดีจังนะเรา... แต่พูดยากแฮะ พอดีมีคนลืม 'บางอย่าง' ไว้บนเตียงพี่อ่ะ) ปลายสายเว้นจังหวะไปนิดนึง พร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี (เสื้อฮู้ดตัวโคร่งสีชมพูอ่อน กลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ของใครน้า... อ้อ ของยัยเด็กแถวนี้รึเปล่าน้า) ตาย รีบตายซะตรงนี้เลยเถอะยัยจิน! นั่นมันเสื้อฮู้ดตัวโปรดที่พี่รหัสซื้อให้ฉันนะยะ! "พะ... พี่ธันวา! เอาคืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! ห้ามทำอะไรเสื้อฉันนะ!" ฉันโวยวายลั่นห้องจนยัยมีนที่แต่งหน้าอยู่หันมามองค้อนขวับ (อยากได้คืนเหรอคะ?) น้ำเสียงของคนพี่เริ่มแพรวพราวขึ้นมาอีกแล้ว (มาเอาเองสิ... ตอนนี้พี่อยู่ห้อง เดี๋ยวเปิดประตูรอ หรือจะให้พี่เอาไปส่งที่คณะนิเทศฯ ดีล่ะ หืม? แต่ถ้าเอามาส่ง อาจจะมีคนเห็นแล้วเข้าใจผิดคิดว่าแฟนพี่ลืมเสื้อไว้ก็ได้นะ) "หยุดพูดจาบ้าๆ นะ! ห้ามเอามาคณะเด็ดขาด!" ฉันรีบเบรกเสียงหลง จินตนาการภาพถ้าพี่ธันวาเดินถือเสื้อสีชมพูหวานแหววมาหาฉันกลางคณะนิเทศฯ มีหวังโดนล้อไปจนถึงเรียนจบปริญญาตรีแน่ๆ "โอเคๆ เดี๋ยวฉันแวะไปเอา... อีกสิบนาทีเจอกัน!" กดตัดสายเสร็จฉันก็แทบจะโยนโทรศัพท์ลงเตียงอย่างหัวเสีย ทำไมฉันต้องตกหลุมพรางผู้ชายคนนี้อยู่เรื่อยเลยนะ ยิ่งหนีก็ยิ่งเหมือนเดินเข้าไปติดกับดักที่เขาวางไว้ชัดๆ สิบห้านาทีต่อมา หน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์... ให้ตายเถอะ บรรยากาศโซนตึกวิศวะนี่มันช่างน่าอึดอัดสำหรับเด็กนิเทศฯ สายชิลอย่างฉันเสียจริง สายตาดุดันของพวกพี่ๆ ปีสูงที่นั่งรวมกลุ่มกันอยู่ตรงม้าหินอ่อนมองมาทางฉันเป็นตาเดียว แต่ก็นั่นแหละค่ะ ใครจะสนล่ะ ในเมื่อเป้าหมายของฉันตอนนี้คือการไปเอาเสื้อฮู้ดคืนแล้วชิ่งหนีให้เร็วที่สุด! ก๊อกๆๆ ฉันเคาะประตูห้องพัก (คอนโดมิเนียมหรูหน้ามอที่พี่ธันวาเช่าอยู่คนเดียว) ด้วยความรวดเร็ว ไม่ถึงสามวินาทีบานประตูก็ถูกเปิดออกโดยฝีมือของเจ้าของห้อง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาสมองฉันประมวลผลแทบไม่ทัน พี่ธันวาอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีดำสนิทที่ขับเน้นกล้ามเนื้อช่วงอกและหัวไหล่ให้ดูชัดเจนจนน่าโมโห หยดน้ำพราวบนเส้นผมสีเข้มบ่งบอกเพิ่งสระผมเสร็จใหม่ๆ และที่สำคัญ... กลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกจนฉันต้องรีบเบนสายตาหนีไปมองกำแพงข้างห้องแทน "มาเร็วจังนะ หรือว่าคิดถึงพี่จนทนไม่ไหว" น้ำเสียงกวนประสาทเอ่ยทักขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เจ้าเล่ห์เป็นที่สุด "เลิกหลงตัวเองสักทีได้ไหมคะรุ่นพี่!" ฉันเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นรำไปถึงไหนต่อไหนแล้วก็เถอะ "เสื้อฉันอยู่ไหน ส่งมาแล้วฉันจะรีบกลับ" "ใจ A ใจร้อนจังแฮะ" พี่ธันวาแกล้งลากเสียงยาวอย่างกวนๆ ก่อนจะก้าวถอยหลังเปิดทางให้ฉันเดินเข้ามาในห้อง "เข้ามาเอาเองสิ... พี่วางไว้บนเตียงนั่นแหละ ขี้เกียจเดินไปหยิบให้ มือเจ็บอยู่เนี่ย" "มือเจ็บ? มือไหนเจ็บไม่ทราบ เมื่อกี้ยังถือโทรศัพท์ปร๋ออยู่เลย!" ฉันบ่นอุบอับแต่ก็ยอมเดินก้าวเท้าเข้าไปในห้องโทนสีเทา-ดำสุดเนี๊ยบของเขาจนได้ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางที่เป็นเอกลักษณ์ของพี่ธันวาฟุ้งกระจายอยู่ในห้อง ยิ่งทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกโอบกอดด้วยตัวตนของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ฉันเดินตรงดิ่งไปยังเตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่มีเจ้าเสื้อฮู้ดสีชมพูพับวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย มือเรียวกำลังจะเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมา แต่ทว่า... แกร๊ก! เสียงประตูด้านหลังปิดลงพร้อมกับเสียงล็อกกลอนอย่างแน่นหนา ฉันสะดุ้งสุดตัว รีบหันขวับกลับไปมองทันที พี่ธันวายืนพิงแผ่นหลังติดกับบานประตู ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่ฉันด้วยประกายวิบวับบางอย่างที่อ่านไม่ออก แต่มันอันตราย... อันตรายต่อหัวใจดวงน้อยๆ ของฉันเสียเหลือเกิน "ทำอะไรน่ะ..." ฉันถามเสียงสั่นโดยไม่รู้ตัว ก้าวถอยหลังไปจนสะโพกชนเข้ากับขอบเตียง "เปล่าสักหน่อย..." ร่างสูงค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว ทีละก้าว ช้าๆ แต่ทว่ากดดันเสียจนฉันแทบหายใจไม่ออก "ก็แค่... ไม่อยากให้กลับเร็ว" "นี่! อย่ามาเล่นมุกนี้นะ ฉันเอาเสื้อแล้วนะเว้ย!" ฉันคว้าเสื้อฮู้ดขึ้นมากอดแนบอกไว้แน่นราวกับมันคือเกราะป้องกันตัวชิ้นสุดท้าย "แล้วถ้าบอกว่า... ไม่ได้เล่นล่ะ?" จังหวะที่พี่ธันวาพูดประโยคนี้ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนหน้าผากของเราแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่บริเวณปลายจมูก กลิ่นวานิลลาจากเสื้อของฉันผสมผสานกับกลิ่นมิ้นท์จากตัวเขา ยิ่งทำให้โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ ฉันยืนแข็งทื่อเป็นหิน แพ้ราบคาบให้กับสายตาคู่นั้นอีกแล้ว... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะความเป็นความตายตรงหน้า ตามด้วยเสียงทุ้มห้าวคุ้นหูที่ตะโกนทะลุเข้ามาจากด้านนอก "ไอ้ธันวา! เปิดประตูให้กูเดี๋ยวนี้! กูรู้มึงอยู่ในนั้น! แล้วแฟนน้องนิเทศฯ ของมึงอ่ะ... เคลียร์กันยังวะ!" เสียงของไอ้กันต์ เพื่อนสนิทตัวดีของพี่ธันวาตะโกนเข้ามา ทำเอาสติที่กระเจิดกระเจิงของฉันกลับเข้าร่างทันทีในเสี้ยววินาทีนั้น! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาใจฟูด้วยกันเสมอนะคะ --- อ่านตอนที่ 7 ต่อได้เลยค่ะ ห้ามพลาดเด็ดขาด! ---