ต่างคนต่างฟอร์มจัด

“คนที่พี่ไม่อยากให้เราเจอ... มากที่สุด” ประโยคสั้นๆ ห้วนๆ แต่กลับทิ้งน้ำหนักลงกลางอกของจินจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นของคอนโดฯ รุ่นพี่ตัวสูงเวลานี้เงียบกริบ ชนิดที่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน แผ่นหลังบางแนบติดกับโซฟาเนื้อนุ่ม ดวงตากลมโตมองค้างอยู่ที่ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะตีมึนกวนประสาทอยู่เสมอ แต่ในวินาทีนี้... แววตาของพี่ธันวากลับราบเรียบและจริงจังจนน่ากลัว มันไม่ใช่สายตาของการหยอกเล่นแบบทุกที “พ... พูดบ้าอะไรของพี่เนี่ย” จินเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน น้ำเสียงที่พยายามดัดให้แข็งกร้าวกลับสั่นน้อยๆ จนน่าสมเพช “แชตหลุดบ้าบออะไรนั่นก็เคลียร์กันไปหมดแล้ว คนในคณะเขาก็แค่แซวกันสนุกปาก พี่จะมาทำหน้าเครียดใส่ผมทำไมเล่า!” “เคลียร์เหรอ?” ธันวาทวนคำ เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน ร่างสูงขยับตัวเข้ามาใกล้จนพื้นที่ว่างระหว่างกันแทบ0เซนติเมตร มือหนายื่นมาคว้าข้อมือเล็กเอาไว้โดยที่จินไม่ทันตั้งตัว “น้องจินคิดว่าเรื่องนี้มันจบแค่ที่คนในคณะแซวเล่นงั้นเหรอคะ?” “อื้อ! เจ็บนะพี่ธันวา ปล่อยก่อน!” จินสะบัดข้อมือหนีแต่ไม่เป็นผล แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บแต่กักขังเขาไว้ไม่ให้ขยับหนีไปไหนได้ “แล้วทำไมทำหน้าแบบนั้น... คนที่พี่ไม่อยากให้เจออะไรนั่น ใครวะ? แฟนเก่าพี่หรือไง ถึงได้ทำท่าเหมือนโลกจะแตกขนาดนี้” ประโยคหลังหลุดออกจากปากด้วยความหงุดหงิดล้วนๆ โดยที่เจ้าตัวก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายมันถึงได้เต้นแรงและเจ็บจี๊ดแปลกๆ เวลาพูดถึง ‘คนอื่น’ ที่พี่ธันวาพูดถึง ธันวาชะงักไปนิด ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธ (หรืออาจจะเขินอายปนกันไปหมด) มุมปากหยักกระตุกยิ้มขึ้นมานิดหน่อยตามนิสัยเดิมที่แก้ไม่หาย แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด “หึงเหรอคะ?” “หึงบ้าอะไร! ใครหึงพี่! หลงตัวเองชะมัด!” จินโวยวายเสียงดังลั่น แกล้งทำเป็นเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ “ปล่อยเลยนะ จะกลับห้องแล้ว ง่วง!” “ยังกลับไม่ได้ค่ะ” ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ แต่ดึงรั้งข้อมือให้จินเซกลับมานั่งแปะลงที่เดิม “เรื่องแชตหลุดเมื่อคืนก่อน... มันไม่ใช่ฝีมือของคนในคณะเราอย่างที่น้องจินเข้าใจหรอกนะ” จินขมวดคิ้วมุ่น หันขวับกลับมามองหน้าอีกฝ่ายทันที “หมายความว่าไง?” “หมายความว่า... มีคนตั้งใจปล่อย” ธันวาถอนหายใจยาว มืออีกข้างยกขึ้นเสยผมลวกๆ อย่างคนที่กำลังใช้ความคิดอย่างหนัก “และไอ้คนๆ นั้น ก็คือ ‘คน’ ที่พี่พยายามกันท่าไม่ให้น้องจินต้องไปยุ่งเกี่ยวด้วยมาตลอดไงคะ” ฉับพลัน ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยก็วิ่งวนเข้ามาในหัวของจิน รุ่นพี่หน้าตาดีที่แวะเวียนมาทัก ของฝากแปลกๆ ที่วางไว้บนโต๊ะคณะโดยไม่รู้ว่าใครเอามาให้ และสายตาแปลกๆ จากคนรอบข้าง... หรือว่าทั้งหมดนี้มันจะมีเบื้องหลังมากกว่าที่คิด? นิ้วเรียวสวยของจินเปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกอย่างรวดเร็ว แอปพลิเคชันสีเขียวเปิดค้างไว้ที่หน้าแชตกลุ่มแก๊งเพื่อนสนิทที่ตอนนี้รัวข้อความเข้ามาไม่หยุดหย่อนตั้งแต่เมื่อครู่ **[กลุ่ม: แก๊งนี้มีแต่คนสวยและ... (4)]** **ไอ้เต้ (นิเทศปี 1):** @จิน มึง กูว่าเรื่องนี้ชักจะไม่ชอบมาพากลละว่ะ **ไอ้เต้ (นิเทศปี 1):** มีคนตาดีเห็นพี่กร วิศวะปี 4 ไปยืนคุยกับพวกเด็กบริหารตรงโรงอาหารคณะเราเว้ย **ไอ้ปั้น (บัญชีปี 1):** พี่กรแฟนเก่าพี่ธันวาป่ะวะ? ที่ลือกันว่าบ้านรวยแล้วก็เจ้าชู้ตัวพ่อคนนั้นอ่ะ? **ไอ้จิน (คนสวยขา):** เดี๋ยวนะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับกูวะพวกมึง? กูอยู่ห้องพี่ธันวาเนี่ย กำลังจะกลับแล้ว **ไอ้เต้ (นิเทศปี 1):** เชี่ยยย! ไปอยู่ห้องเขาตั้งแต่เมื่อไหร่! ประเด็นคือไม่ใช่แค่นั้นเว้ยมึง... **ไอ้เต้ (นิเทศปี 1):** มีคนเอาโพสต์แชตหลุดของมึงไปลงเพจ Confession ของมออื่นแล้ว! แถมแคปชันเหี้ยมาก บอกว่ามึงเป็นเด็กเสี่ยคอยเกาะพี่ธันวาแดก! ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ข้อความในหน้าจอโทรศัพท์กระโดดขึ้นมาฟ้องต่อหน้าต่อตา หัวสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ ความรู้สึกชาดิ่งวิ่งจากปลายนิ้วขึ้นมาถึงหัวใจ เด็กเสี่ย... เกาะผู้ชายกิน... นี่สินะ คือสิ่งที่พี่ธันวาพยายามปกปิดและไม่อยากให้เขาต้องมารับรู้เรื่องโสโครกพวกนี้! “เห็นหรือยังคะ?” เสียงทุ้มของธันลาดังขึ้นเหนือหัว มือหนาเอื้อมมาแย่งโทรศัพท์มือถือออกจากมือของจินไปวางไว้ไกลๆ ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าหวานให้หันมาสบตาตรงๆ “พี่บอกแล้วว่าโลกใบนี้ของพวกเรามันไม่ได้มีแค่เรื่องเล่นสนุกไปวันๆ คนบางคนเขาไม่ได้หวังแค่จะแซวเล่น แต่เขาจ้องจะทำลายคนที่พี่รัก... เอ๊ย คนที่พี่หวงต่างหาก” “พ... พี่ธันวา” จินใจกระตุกวูบกับคำพูดที่เกือบหลุดปากออกมาเมื่อครู่ แต่ความตกใจเรื่องข่าวลือมันมีมากกว่าจนสมองประมวลผลไม่ทัน “นี่พี่รู้เรื่องนี้มาก่อนแล้วเหรอ? แล้วทำไมไม่บอกผม ปล่อยให้ผมโง่ไม่รู้เรื่องอยู่คนเดียวได้ยังไง!” “เพราะพี่ไม่อยากให้เราเอาสมองอันน้อยนิดมารกกับเรื่องขยะพวกนั้นไงคะ” ธันวาตอบหน้าตาย แต่แววตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ล้นปรี่จนปิดไม่มิด “พี่จัดการเองได้” “จัดการอะไรเล่า! ตอนนี้คนเขากำลังด่าผมเสียหายหมดแล้วนะเว้ย!” จินเริ่มน้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจ ไม่ใช่เพราะกลัวคำนินทา แต่เพราะรู้สึกแย่ที่ทำให้คนตรงหน้าต้องมาเดือดร้อนไปด้วย “แล้วถ้าเกิดพ่อกับแม่ผมเห็นข่าวนี้ขึ้นมาล่ะ? ท่านจะคิดยังไง... ฮึก” ภาพเด็กหนุ่มปากเก่งที่ชอบเถียงเขาฉอดๆ เมื่อนาทีที่แล้วกำลังเบะปากน้ำตารื้น ทำให้ธันวาใจหายวาบ ความโกรธที่สะสมมาพุ่งทะยานถึงขีดสุด เขาดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้แน่นโดยไม่เปิดโอกาสให้จินได้ตั้งตัว “ร้องไห้ทำไมคะ คนเก่งของพี่” เสียงกระซิบอ่อนโยนดังอยู่ข้างใบหู พร้อมกับฝ่ามือใหญ่ที่ลูบกลุ่มผมนุ่มอย่างเบามือ “พี่บอกแล้วไงว่าพี่อยู่ตรงนี้... ต่อให้คนทั้งมหาลัยจะเข้าใจผิดยังไง แต่ถ้าพี่รู้ว่าความจริงคืออะไร แค่นั้นก็เพียงพอแล้วไม่ใช่เหรอคะ” “ฮื่อออ พี่มันคนฉวยโอกาส... อึก ฉวยจังหวะมากอดผมทำไมเนี่ย ปล่อยเลยนะ” จินทุบลงที่แผงอกกว้างเบาๆ สองสามที แต่ก็ยอมซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างนั้นแต่โดยดี สัมผัสอบอุ่นและกลิ่นหอมสะอาดประจำตัวของรุ่นพี่ช่วยบรรเทาความพายุอารมณ์ในอกให้สงบลงอย่างน่าประหลาด บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก มีเพียงเสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะประสานกันอยู่ในพื้นที่แคบๆ ความอึดอัดจากเหตุการณ์แชตหลุดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นที่ซึมลึกเข้าไปในขั้วหัวใจอย่างช้าๆ จินหลับตาลงสูดกลิ่นอายความปลอดภัยจากคนตัวโต พลางคิดในใจว่า... บางที การยอมแพ้ให้ผู้ชายคนนี้ อาจจะไม่ใช่เรื่องที่แย่ที่สุดในชีวิตก็ได้มั้ง ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานซึ้งกะทันหัน จนจินสะดุ้งสุดตัวและรีบผละออกจากอ้อมกอดของธันวาแทบไม่ทัน สองมือเล็กยกขึ้นเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มลวกๆ ด้วยความเขินอาย “ใครมาวะ...” จินพึมพำเสียงเบา ธันวาขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดที่เวลาส่วนตัวถูกรบกวน ร่างสูงลุกขึ้นจากโซฟาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ก่อนจะเดินไปกระชากประตูห้องเปิดออกด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยสาสมเท่าไหร่นัก “มีอะไร...วะ” คำพูดของธันวาขาดหายไปในลำคอ เมื่อบุคคลที่ยืนยันตัวตนอยู่หน้าห้องเวลานี้ ไม่ใช่รูมเมทหรือเพื่อนสนิทอย่างที่คิด แต่เป็นร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่ปี 4 ที่เขาเพิ่งพูดถึงไปเมื่อกี่วินาทีก่อน—‘พี่กร’ “ไงวะ ธันวา” รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏบนใบหน้าคมคายของคนมาใหม่ ดวงตาสีเข้มกวาดสายตาเลยผ่านไหล่กว้างเข้าไปด้านในห้อง จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ร่างบางของจินที่ยืนอยู่ข้างโซฟา “น้องจินใช่ไหมครับ? พี่มีเรื่องอยากจะ ‘คุย’ เป็นการส่วนตัวด้วยหน่อย พอจะสะดวกไหมล่ะ หืม?” จินหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อสบตากับผู้ชายแปลกหน้าคนนั้น ส่วนธันวาก้าวเท้าออกมาบังขวางหน้าจินไว้ทันที รังสีความเย็นชาและอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวพระเอกหนุ่มจนอุณหภูมิห้องลดฮวบลงหลายองศา จังหวะหัวใจของจินกระหน่ำรัวแรงด้วยความหวาดหวั่น... เมื่อเกมการไล่ล่านี้ กำลังจะก้าวเข้าสู่จุดแตกหักที่อันตรายที่สุด --------------------------------------------- *ขอบคุณที่ติดตามและเอ็นดูยัยน้องจินกับพี่ธันวานะคะ*