คำสารภาพที่กดยกเลิกไม่ทัน

"พี่ธันวา! นี่มันหมายความว่าไง!" เสียงแหลมสูงของจินตะโกนลั่นห้องนั่งเล่นในหอพัก ขณะที่นิ้วเรียวชี้หน้าจอสมาร์ตโฟนเครื่องหรูของรุ่นพี่วิศวะฯ ที่วางแหมะอยู่บนโต๊ะกระจก ธันวาที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมแก้วกาแฟดำนิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบมองตามนิ้วของคนตัวเล็กที่สั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก บนหน้าจอแชตสีเขียวที่ค้างอยู่ มีข้อความตัวเบ้อเริ่มส่งมาจากเบอร์แปลกปริศนาที่ธันวาเพิ่งได้รับเมื่อห้านาทีก่อน **เบอร์ไม่บันทึก:** "กลับมาหาฉันเถอะนะธันวา... เรื่องของเรามันยังจบไม่ลง" "จิน ฟังพี่ก่อน..." ธันวาขยับตัวจะเข้าไปใกล้ แต่จินกลับถอยกรูด แววตาที่เคยใสซื่อบัดนี้สั่นไหวด้วยความสับสน ปนเปไปกับความรู้สึกน้อยใจที่พุ่งขึ้นมาจนจุกอก "ไม่ต้องมาฟังอะไรทั้งนั้น! พี่บอกผมว่าพี่โสด พี่บอกว่าพี่ไม่เคยมีใคร... แล้วนี่คืออะไร? แฟนเก่า? หรือคนคุยเก่าที่ยังไม่มูฟออน?" จินรัวคำถามเหมือนปืนกล ปากเก่งๆ ที่เคยเถียงพี่ธันวาฉอดๆ กลับสั่นระริกจนเจ้าตัวต้องเม้มแน่น ธันวาวางแก้วกาแฟลง เสียงกระทบโต๊ะเบาหวิวแต่กลับดังก้องในความเงียบ เขาถอนหายใจยาว พลางเสยผมขึ้นอย่างลวกๆ ท่าทางเนี้ยบๆ ที่เคยเห็นกลับดูรวนไปหมด "พี่ไม่ได้ติดต่อเขาแล้ว" น้ำเสียงเขาทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่ในความราบเรียบนั้นมีความจริงจังที่จินไม่อาจปฏิเสธได้ "เรื่องมันจบไปนานแล้วจิน... ตั้งแต่ก่อนพี่มาเจอเราเสียอีก" "แต่เขายังทักมา! เขายังบอกว่าเรื่องของเราไม่จบ! พี่ธันวา... ถ้าพี่มีคนอื่น หรือพี่ลืมเขาไม่ได้ ก็บอกผมตรงๆ ไม่ต้องมาทำตัวเหมือนเป็นแฟนผมแบบนี้ มัน... มันน่ารำคาญ!" จินหันหลังเตรียมจะวิ่งออกจากห้อง หัวใจเจ้ากรรมเต้นตุบๆ ราวกับจะทะลุออกมานอกอก ความรู้สึกที่สะสมมาตลอดหลายเดือนของการถูกรุ่นพี่คนนี้ตามตอแย ทั้งหยอด ทั้งอ่อย ทั้งแกล้งจนเสียอาการ มันกลายเป็นความสับสนที่จินรับมือไม่ไหวอีกต่อไป *ครืด... ครืด...* เสียงแจ้งเตือนจากมือถือธันวาดังขึ้นอีกครั้ง จินชะงักฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว ธันวารีบหยิบเครื่องขึ้นมาดู ก่อนจะพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็ว "จะทำอะไรอีกล่ะ? จะคุยกับเขาต่อเลยไหม?" จินแค่นเสียงหัวเราะขื่นๆ "ไม่ใช่..." ธันวาพึมพำ ก่อนที่สีหน้าเขาจะเปลี่ยนไปเป็นความตกใจขั้นสุด มือหนาพยายามจะกดปุ่มกดยกเลิกข้อความนั้น แต่จังหวะที่จินหันกลับมามองด้วยความสงสัย นิ้วของธันวากลับสั่นจนกดพลาด... **ธันวา:** "ชอบนะ" ข้อความถูกส่งออกไปในหน้าแชตของ 'จิน' ที่เปิดค้างไว้ในเครื่องของตัวเอง เพราะก่อนหน้านี้เขายืมเครื่องจินไปเข้าล็อกอินเพื่อดูตารางเรียน สถานะขึ้นว่า **'อ่านแล้ว'** จินนิ่งไป ตาเบิกกว้างเมื่อเห็นแจ้งเตือนเด้งขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้อง จินมองข้อความนั้นสลับกับใบหน้าของรุ่นพี่ที่ตอนนี้มีสีหน้าซีดเผือดจนทำตัวไม่ถูก "พ... พี่... พี่กดยกเลิกไม่ทัน" ธันวาพึมพำเสียงหลง ความนิ่งขรึมหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงรุ่นพี่สุดกวนที่กำลังลนลานจนดูน่าเอ็นดู "นี่พี่..." จินอ้าปากค้าง "พี่จะสารภาพรักผม... ผ่านแชตที่พี่เพิ่งพิมพ์ผิดเนี่ยนะ!?" "ไม่ใช่! ฟังก่อน! คือไอ้ 'ชอบนะ' เนี่ย... คือ... คือมันเป็นภาษาวิศวะ! เป็นโค้ดลับการวิเคราะห์ความสัมพันธ์แบบเชิงลึก!" "บ้าบอ! พี่ธันวา! พี่จะมามุกนี้ไม่ได้นะ!" จินเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อรุ่นพี่เขย่าด้วยความโมโหปนเขิน "ชอบก็บอกว่าชอบดิ! จะมากดกดยกเลิกไม่ทันอะไรล่ะ นี่มันไม่ใช่การกดไลก์ผิดนะเว้ย มันคือคำว่าชอบ!" ธันวาหยุดนิ่ง เขาเลิกพยายามแก้ตัว มือหนาคว้าข้อมือจินไว้แน่นก่อนจะดึงคนตัวเล็กเข้ามาชิดจนแผ่นหลังจินชนเข้ากับผนังห้อง จินชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนของรุ่นพี่ปะทะเข้าที่ใบหน้า กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่จินคุ้นเคยทำเอาหัวใจเต้นผิดจังหวะจนลืมหายใจ "เออ... ชอบ" ธันวาพูดเสียงกระซิบ ดวงตาคมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน "ชอบมานานแล้ว ชอบจนไม่รู้จะทำยังไงให้รู้ตัวดี... เลยต้องทำตัวเหมือนแฟน เพื่อให้เราชินกับการมีพี่อยู่ข้างๆ ตลอดเวลา" "พี่..." "ส่วนไอ้นั่น..." ธันวาพยักพเยิดไปที่มือถือ "พี่บล็อกมันไปแล้ว ไม่ต้องห่วง พี่ไม่ได้มีใครนอกจากเรา... แล้วคำสารภาพเมื่อกี้... ถือว่าพี่พูดไปแล้วนะ จินจะรับผิดชอบหัวใจพี่ไหม?" จินหน้าแดงก่ำจนไปถึงใบหู ปากที่เคยจะเถียงกลับแข็งทื่อไปหมด สมองประมวลผลไม่ทันกับเหตุการณ์ที่พลิกผันราวกับละครหลังข่าว ทั้งคำสารภาพ ทั้งเรื่องแฟนเก่า ทั้งเรื่องแชตเจ้ากรรมที่กดยกเลิกไม่ทัน... ทุกอย่างมันถาโถมเข้ามาจนจินได้แต่ยืนก้มหน้าหนีสายตาที่เต็มไปด้วยความรักของคนตรงหน้า "พี่ธันวา... คนฉวยโอกาส!" จินพึมพำเบาๆ พร้อมกับยื่นมือไปจับชายเสื้อรุ่นพี่ไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ทว่า ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงจนทั้งคู่สะดุ้งผละออกจากกัน "ธันวา! เปิดประตูให้หน่อย... ฉันรู้ว่านายอยู่ข้างใน จิน... อยู่ด้วยกันใช่ไหม?" เสียงของผู้หญิงที่ดังลอดผ่านประตูเข้ามาทำให้บรรยากาศสีชมพูในห้องแตกกระจายในเสี้ยววินาที ธันวาหน้าเปลี่ยนสีทันที ส่วนจินได้แต่เบิกตากว้างเมื่อได้ยินชื่อตัวเองที่ถูกเรียกโดยคนที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะโผล่มาถึงที่นี่ "พี่ธันวา... เขาเป็นใคร?" จินถามเสียงสั่น ธันวานิ่งไปก่อนจะหันมามองหน้าจินด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "คนที่พี่ไม่อยากให้เราเจอ... มากที่สุด" ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ หวังว่าทุกคนจะเอ็นดูพี่ธันวากับน้องจินในสถานการณ์ที่เริ่มจะตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้นะคะ!