ความใจดีที่ซ่อนอยู่ใต้ความกวน

"ถ้ายังเดินเร็วกว่านี้อีกก้าวเดียว พี่จะอุ้มพาดบ่าให้ดูจริงๆ ด้วยนะคะน้องจิน" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความขี้เล่นแต่น้ำเสียงจริงจังเบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ฝ่าเท้าที่กำลังซอยถี่ด้วยความเร็วสูงของเด็กนิเทศฯ ปีหนึ่งต้องชะงักกึกทันที จินกัดริมฝีปากล่างด้วยความคับแค้นใจ อยากจะหันไปแยกเขี้ยวใส่ให้รู้แล้วรู้รอด แต่พลันนึกถึงประกาศิตคำว่า **'แฟนใหม่'** ที่อีกฝ่ายเพิ่งประกาศกร้าวไปหมาดๆ เมื่อตอนเลิกเรียน ก็ทำให้เธอต้องกลืนน้ำลายลงคอแล้วค่อยๆ หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้า นี่มันสถานการณ์บ้าอะไรกันคะเนี่ย! บอกตามตรงว่าจินไม่เคยคิดเลยว่าคนเนี้ยบๆ อย่างพี่ธันวา วิศวะปีสามที่สาวๆ ทั้งคณะต่างพากันกรี๊ดกราด จะมาไม้นี้... ไม้ที่เรียกว่า 'ตามตื๊อแบบหน้าด้านๆ' จนคนถูกตามอย่างเธอทำตัวไม่ถูกเลยสักนิด "พี่ธันวาว่างมากเหรอคะ ถึงได้มาเดินตามเด็กปีหนึ่งตาดำๆ แบบนี้เนี่ย คณะตัวเองไม่มีงานทำเหรอ หรือว่าโปรเจกต์จบมันว่างมากจนต้องมาเดินตามรังควานชาวบ้านเขา" จินเชิดหน้าขึ้น เลียนแบบท่าทางมั่นหน้าของอีกฝ่ายเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าในใจตอนนี้จะเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอกอยู่แล้วก็ตาม ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นนั้นช่างกวนประสาทและมีเสน่ห์ร้ายกาจในเวลาเดียวกัน เขาสวมเสื้อช็อปสีเข้มพับแขนขึ้นจนเห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อยตามประสาคนออกกำลังกาย ร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย จนจินต้องผถอยหลังกรูดไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสาปูนของตึกคณะ (แชตส่วนตัว: พี่ธันวา (ตัวแสบ)) **พี่ธันวา (ตัวแสบ):** งานคณะมีเป็นภูเขาค่ะ แต่เรื่องของเธอมัน... สำคัญกว่า **จินเองค่ะ:** สำคัญอะไรเล่า! หลีกไปเลยนะ ฉันจะกลับห้อง! **พี่ธันวา (ตัวแสบ):** ไม่หลีกค่ะ จนกว่าจะเคลียร์เรื่องเมื่อกี้ จินเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความเด้งขึ้นมาพร้อมกับหน้าหล่อๆ ของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าก้มลงมองโทรศัพท์มือถือในมือตัวเอง ปากหยักนั่นยังคงยกยิ้มระรื่นราวกับสนุกนักหนาที่ได้แกล้งเด็กให้สติหลุด "ไม่ต้องมาส่งข้อความเลยนะคะ พูดกันต่อหน้าก็ได้!" จินยื่นมือไปผลักอกแกร่งเบาๆ เป็นเชิงประท้วง แต่แทนที่เขาจะถอยหลัง กลับกลายเป็นว่าธันวาฉวยโอกาสนั้นรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย แล้วดันตัวเข้ามาใกล้เสียจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้า จังหวะนั้นเอง... ที่หัวใจเจ้ากรรมของจินเกิดกระตุกวูบอย่างแรง ดวงตาคมกริบของธันวาที่มักจะใช้มองเธอด้วยความขี้เล่นและกวนประสาทเสมอ ในตอนนี้กลับมีความไหววูบแปลกประหลาดฉายชัดอยู่ภายในนั้น มันเป็นแววตาที่จริงจังจนน่ากลัว... แววตาอ่อนโยนที่เขาไม่เคยเปิดให้ใครเห็น และแน่นอนว่าไม่เคยใช้มองเธอในโหมดปกติแบบนี้ "จิน..." เสียงเรียกชื่อเธอเบาหวิว ราวกับเสียงกระซิบที่ลอยมากับสายลมยามเย็น ธันวาไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แววตาคมคายคู่นั้นกวาดมองใบหน้าที่กำลังขึ้นสีแดงจัดของเธอ ไล่ตั้งแต่พวงแก้มลามไปถึงใบหูเล็กๆ ที่ตอนนี้แดงแจ๋ราวกับลูกตำลึงสุก "อะ...อะไรเล่า อยู่ๆ ก็ทำเสียงแบบนี้ ขนลุกนะเนี่ย" จินเบือนหน้าหนีความร้อนผ่าวที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาบนใบหน้า พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงของเธอกลับสู้เขาไม่ได้เลยสักนิด รังแต่จะทำให้ร่างสูงขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนหน้าผากเกือบจะชนกัน "เจ็บไหมคะ..." คำถามห้วนสั้นแต่เจือไปด้วยความห่วงใยจากน้ำเสียงนุ่มนวลนั้น ทำให้จินถึงกับชะงัก เธอกะพริบตาปริบๆ หันกลับมามองหน้าเขาด้วยความงุนงง "อะไรนะ เจ็บอะไร?" ธันวาถอนหายใจออกมาเบาๆ สายตาคมกริบเลื่อนลงมองที่ข้อเท้าของเธอ ซึ่งเมื่อช่วงบ่ายวันนี้ จินซุ่มซ่ามสะดุดบันไดตึกคณะจนเกือบหัวคะมำ โชคดีที่วันนั้นมีใครบางคนรับไว้ทัน... ไม่ส, ไม่ใช่ใครที่ไหน ก็อีตาพี่ธันวาคนนี้นี่แหละที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามารับเธอไว้จนตัวเองต้องไปโขกกับราวบันไดแทน "ตอนบ่าย... ที่เธอสะดุดบันได ข้อเท้าพลิกไม่ใช่เหรอคะ ทำไมถึงดื้อเดินเร็วจัง หะ?" ธันวาเอ่ยเสียงดุ แต่แววตากลับอ่อนโยนยวบยาบ มือหนาที่เคยจับข้อมือเธอไว้ เปลี่ยนมาเป็นการปล่อยให้เป็นอิสระ ก่อนที่เขาจะย่อตัวลงนั่งยองๆ กับพื้นตรงหน้าเธออย่างไร้มาดรุ่นพี่ปีสามผู้ทรงอิทธิพล จินอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับเหตุการณ์ที่พลิกผันไปมา นี่เขา... เป็นห่วงเธอเหรอ? ผู้ชายกวนประสาทที่ชอบแกล้งเธอล้มละลายทางอารมณ์ทุกวัน คนที่ชอบกวนโมโหจนเธออยากจะหยิกเนื้อให้เขียวช้ำ คนๆ เดียวกันนี้ กำลังจะถอดรองเท้าผ้าใบของเธอเพื่อดูว่าข้อเท้าที่บวมเป่งขึ้นมานิดหน่อยนั้นเป็นอะไรมากหรือเปล่า! "พี่ธันวา! จะทำอะไรน่ะ ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! คนอื่นมองหมดแล้ว!" จินโวยวายหน้าตื่น เมื่อเริ่มมีสายตาของนักศึกษาที่เดินผ่านไปผ่านมาเริ่มหันมามองคู่ของพวกเขาด้วยความสนใจ "ช่างหัวคนอื่นสิคะ ขาเธอนะสำคัญกว่า" ธันวาเงยหน้าขึ้นมาสบตา เธอเห็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเขา รอยยิ้มที่ไม่มีความเยาะเย้ยถากถางใดๆ มีเพียงความใส่ใจที่เอ่อล้นออกมาจนคนมองอย่างจินรู้สึกใจกระตุกวาบ ความใจดีที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความกวนประสาท... ในที่สุดจินก็ได้เห็นมันอย่างชัดเจนในวินาทีนี้เอง หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความโกรธและเขินอาย ในตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นซ่านลึกที่แผ่กระจายไปทั่วอก จินเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกต่อต้านที่มีต่อ 'แฟนใหม่' จอมปลอมคนนี้เริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง จนเธอแทบจะไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ อีกต่อไป "ก็... ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย แค่เคล็ดๆ น่า" เสียงของจินเบาลงโดยอัตโนมัติ ความซึนเดระที่เคยมีพังทลายไม่เป็นท่าเมื่อเจอกความอ่อนโยนแบบไม่ทันตั้งตัวนี้ ธันวาไม่พูดเปล่า เขาสอดมือเข้าไปใต้ข้อพับเข่าและแผ่นหลังของเธออย่างรวดเร็ว จนจินอุทานลั่นด้วยความตกใจ ร่างทั้งร่างลอยหวือขึ้นจากพื้นไปอยู่ในอ้อมแขนของรุ่นพี่หนุ่มร่างสูงโดยที่เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว! "กรี๊ด! พี่ธันวา! ปล่อยนะเว้ย! ฉันเดินเองได้!" จินทุบไหล่กว้างป้าบใหญ่ด้วยความตกใจ ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นโกโก้คั้น "ถ้าดื้ออีกรอบ พี่จะจูบโชว์กลางคณะให้ดูจริงๆ ด้วยนะคะคนดี อยู่นิ่งๆ ค่ะ เดี๋ยวหล่น" น้ำเสียงกระซิบพร่าพรายที่ดังอยู่ข้างใบหู พร้อมกับลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอ ทำให้จินแข็งทื่อไปทั้งร่าง สมองขาวโพลนจนคิดคำด่าไม่ออก ได้แต่ซุกหน้าแดงๆ ลงกับอกแกร่งของเขาเพื่อซ่อนความเขินอายขั้นสุด แต่ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นเป็นจังหวะกลองเพลเพราะความใกล้ชิดนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของธันวาก็แผดเสียงดังขึ้นขัดจังหวะ *ติ๊ง!* ธันวาชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวเดิน เขาไม่ได้วางเธอลง แต่ใช้มือข้างหนึ่งหยิบสมองกลขึ้นมาเปิดดูข้อความที่ส่งเข้ามาใหม่ ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววอ่อนโยนเมื่อครู่ พลันเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและเรียบเฉยขึ้นมาทันทีราวกับคนละคน จินเงยหน้าขึ้นมองปฏิกิริยาของเขาอย่างสงสัย และเมื่อเธอชะโงกหน้าไปมองหน้าจอโทรศัพท์ผ่านหัวไหล่ของเขา หัวใจที่เคยอบอุ่นเมื่อครู่ก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม (ข้อความจากบุคคลปริศนา) **เบอร์ไม่บันทึก:** "กลับมาหาฉันเถอะนะธันวา... เรื่องของเรามันยังจบไม่ลง" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความซึนของน้องจินเสมอนะคะ! ❤️