ทำไมพี่ถึงเลือกผม

"เลิกหลบหน้าพี่สักทีได้ไหมคะ น้องจิน" เสียงทุ้มต่ำที่มักจะเจือรอยยิ้มกวนประสาทเสมอในยามปกติ ตอนนี้กลับราบเรียบจนน่าใจหาย ฝ่ามือหนาของพี่ธันวาที่ทาบลงบนกรอบหน้าต่างกระจกใสของห้องสมุดคณะนิเทศฯ ปิดกั้นทางหนีทีไล่ของเด็กปีหนึ่งตัวเล็กๆ อย่างฉันจนมุมสนิท บรรยากาศรอบตัวเราในมุมอับสายตาของชั้นหนังสือโซนประวัติศาสตร์ภาพยนตร์เงียบสงัดเสียจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นโครมครามดังยิ่งกว่ากลองเพล ความรู้สึกทุกอย่างที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความหงุดหงิดมาตลอดสามสัปดาห์พังทลายลงในวินาทีนั้น... "ใครหลบหน้าพี่กันล่ะ!" ฉันสวนกลับเสียงแข็ง ทั้งที่แผ่นหลังบางแนบติดกับชั้นหนังสือเย็นเฉียบ ดวงตากลมโตพยายามเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคมกริบที่มองทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่าเครื่องเอกซเรย์ "ผมก็แค่... งานยุ่ง เออ งานโปรเจกต์ปีหนึ่งมันเยอะมากนะคะ พี่เองก็เหอะ ว่าว่างนักหรือไงถึงได้ตามตื๊อผมอยู่ได้" "ยุ่งเหรอคะ?" พี่ธันวายื่นใบหล่อเหลาเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกโด่งรั้นแทบจะเฉียดแก้มฉันอยู่รำคาญใจ รุ่นพี่ปีสามจากวิศวะฯ เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นที่มุมปาก "แต่เพื่อนตัวดีในแก๊งของน้องบอกพี่หมดแล้วนะคะ ว่าช่วงนี้เราว่างขนาดนั่งไถฟีดไอจีดูสตอรี่พี่ทุกวัน แถมยังกดใจให้รูปเก่าตั้งแต่ปีหนึ่งเทอมแรกด้วย... มือลั่นบ่อยจังเลยนะคะช่วงนี้" ให้ตายสิ! ไอ้วี ไอ้มิน! สองคนนั้นต้องโดนฉันเฉหัวแน่ๆ ที่เอาความลับของฉันไปขายให้ศัตรูแบบนี้! "ช่างหัวพวกมันสิคะ! แล้วพี่มายุ่งอะไรกับผมนักหนาเล่า" ฉันเม้มปากแน่น ความน้อยเนื้อต่ำใจที่สะสมมานานนับเดือนเริ่มตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอหอย พลางเงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวสูงอย่างเหลืออด "ตั้งแต่เปิดเทอมวันแรก... พี่ก็เข้ามาป่วนชีวิตผม มาทำตัวเหมือนแฟน มาทำเหมือนหวงผม ทั้งที่จริง ๆ แล้ว... พี่เห็นผมเป็นตัวตลกอะไรเหรอคะ?" ประโยคสุดท้ายหลุดออกจากปากด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยโดยไม่ตั้งใจ ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างเราชั่วขณะ รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าของพี่ธันวาค่อยๆ เลือนหายไป แววตาคมคายคู่นั้นไหววับชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วทิ้งน้ำหนักตัวลงพิงชั้นหนังสือข้างๆ ฉันอย่างอ่อนอกอ่อนใจ "ตัวตลกเหรอคะ..." เสียงทุ้มเอ่ยทวนคำแผ่วเบา นิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นมาเคาะเบาๆ ที่หน้าผากฉันหนึ่งทีด้วยความหมั่นเขี้ยว "เด็กนี่... จินตนาการบรรเจิดสมกับเป็นเด็กนิเทศฯ จริงๆ นะคะ ใครเขาจะเอาคนที่ชอบมาทำเป็นตัวตลกกันล่ะ" ฉันชะงัก กะพริบตาปริบๆ สมองที่ประมวลผลไวเป็นกรดถึงกับสะดุดกึก "คะ... ใครชอบใครนะ?" "ก็คนที่กำลังยืนหน้าแดงจนหูแดงไปหมดนี่แหละค่ะที่พี่ชอบ" พี่ธันวาตอบหน้าตาเฉยราวกับพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ แต่ประโยคฆ่าคนตายนั้นกลับทำให้หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาในพริบตา ยิ่งกว่าโดนน้ำเดือดลวกเสียอีก "ถ้าสงสัยนักว่าทำไมพี่ถึงแกล้งเราตั้งแต่วันแรก... งั้นฟังคำตอบจากปากพี่ดีๆ นะคะคนดี" ร่างสูงขยับเข้าไปประชิดตัวมากกว่าเดิมจนแทบไม่มีช่องว่าง มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นมาทาบกับชั้นหนังสือเพื่อกักตัวฉันไว้ ส่วนอีกข้างยื่นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากฉันอย่างเบามือ สัมผัสอุ่นจัดนั้นทำให้ร่างกายฉันแข็งทื่อ ขยับเขยื้อンไปไหนไม่ได้เลย [หน้าจอโทรศัพท์ของจิน - แอปพลิเคชันแชต] **ธันวา (รุ่นพี่วิศวะตัวแสบ):** ทำไมถึงเลือกผมงั้นเหรอ? **ธันวา (รุ่นพี่วิศวะตัวแสบ):** ก็เพราะวันแรกที่เดินชนกันตรงโรงอาหารคณะนิเทศฯ แล้วแฟ้มเอกสารเรากระจายเต็มพื้น... **ธันวา (รุ่นพี่วิศวะตัวแสบ):** น้องจินก้มเก็บของไปบ่นงึมงำด่าพี่ในใจไป แต่หูกลับแดงแจ๋เพราะความเขิน **ธันวา (รุ่นพี่วิศวะตัวแสบ):** น่ารักขนาดนั้น... ใครจะอดใจไหวล่ะคะ **ธันวา (รุ่นพี่วิศวะตัวแสบ):** เป็นแฟนกับพี่เถอะนะจิน ไม่ต้องคิดมากแล้วค่ะ พี่รอคำนี้มานานแล้วนะ ฉันก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือที่สั่นน้อยๆ ข้อความยาวเหยียดที่ถูกส่งทะลักเข้ามาในแชตส่วนตัวตอกย้ำความจริงที่ว่า ผู้ชายคนนี้ไม่ได้แค่พูดเล่นสนุกๆ ไปวันๆ แต่เขาจงใจวางแผน "จีบ" ฉันมาตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามหาวิทยาลัยแห่งนี้แล้ว! หัวใจดวงน้อยๆเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายจนเผลอยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเองที่ร้อนฉ่า ความรู้สึกเขินอายตีรวนขึ้นมาจนพูดไม่ออก ได้แต่อ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ "ว่าไงคะ..." เสียงกระซิบพร่าดังอยู่ชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดต้นคอจนขนลุกซู่ "จะตอบว่ายังไงดี หื้ม?" นิ้วเรียวของฉันสั่นเทาขณะพิมพ์ข้อความตอบกลับไปในหน้าจอแชต ทั้งที่ตัวจริงเขายืนอยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่ความเขินมันทำให้ฉันไม่กล้าเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ อีกต่อไปแล้ว **Jin.nt:** พี่มันคนบ้า! **Jin.nt:** ใครบอกจะ เป็น แฟนกั-- [กดลบข้อความ] **Jin.nt:** มือลั่นค่ะ! เมื่อกี้พิมพ์ผิด! ฉันรีบกดลบข้อความสารภาพความในใจที่เกือบจะหลุดส่งไปเมื่อครู่ด้วยความลốngลาน แต่เพราะความรีบร้อนและนิ้วเจ้ากรรมที่สั่นระริก ปลายนิ้วดันไปโดนปุ่มส่งสติกเกอร์แมวอ้วนหน้าแดงแจ๋ส่งเสียงหัวใจปิ๊งๆ ออกไปแทน! ชิบหายแล้ว... ยัยจินเอ๊ย! พี่ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความเอ็นดู ร่างสูงก้มหน้าลงมาจนหน้าผากของเราชนกันเบาๆ ดวงตาคมกريบพราวระยับด้วยประกายความสุขที่ปิดไม่มิด "มือลั่นบ่อยจังเลยนะคะแฟนเด็ก..." เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ "งั้นถือว่าตกลงตามนี้นะคะ ห้ามคืนคำเด็ดขาด" ก่อนที่ฉันจะได้อ้าปากโวยวายแก้ตัว เสียงฝีเท้าฝูงชนกลุ่มใหญ่พร้อมเสียงหัวเราะคุ้นเคยก็ดังแว่วมาจากทางหน้าห้องสมุด "เห้ย แก! ฉันเห็นพี่ธันวากับไอ้จินอยู่แถวนี้แหละ เดินตามหาตั้งนาน..." เสียงไอ้วีตะโกนลั่นห้องสมุดจนบรรณารักษ์เกือบจะวิ่งมาแจกใบเหลือง พี่ธันวาผละตัวออกห่างเพียงเล็กน้อย แต่รอยยิ้มร้ายกาจยังคงประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้น เขายื่นมือมาหยิกแก้มฉันเบาๆ อย่างมันเขี้ยว ก่อนจะกระซิบประโยคสุดท้ายทิ้งท้ายไว้ก่อนที่เพื่อนตัวแสบจะโผล่พ้นชั้นหนังสือเข้ามา "เย็นนี้เลิกเรียน ห้ามหนีไปไหนเด็ดขาดนะคะ... **แฟนใหม่**" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและใจฟูไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ รักนะคะ!