ทริปค่ายอาสาพาใจสั่น

"พี่ธันวา! บอกว่าให้ถอยออกไปไงครับ! จะเบียดเข้ามาทำไมเนี่ย รถตู้ก็ว่างตั้งหลายที่!" จินกระแทกเสียงใส่คนข้างกาย พยายามขยับตัวหนีไปชิดขอบหน้าต่างรถตู้ที่กำลังโยกเยกไปตามเส้นทางลูกรังมุ่งหน้าสู่พื้นที่จัดค่ายอาสา แต่ดูเหมือนความพยายามของเขาจะสูญเปล่า เพราะรุ่นพี่วิศวะตัวสูงเจ้าของไหล่กว้างนั่นไม่ได้สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย "พี่ไม่ได้เบียด จินนั่นแหละที่เขยิบหนีไปจนจะสิงหน้าต่างอยู่แล้ว" พี่ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มกวนประสาท "อีกอย่าง... ถนนมันขรุขระ พี่กลัวเราตกเก้าอี้ เลยต้อง 'รักษาความปลอดภัย' ให้หน่อยไง" "รักษาระยะห่างบ้างเถอะครับ พี่ทำตัวเหมือนแฟนผมเข้าไปทุกทีแล้วนะ!" "อ้าว... ก็เป็นแฟนกันจริงๆ ไม่ใช่เหรอครับ?" จินชะงักกึก หันขวับไปมองหน้าคนพูดที่กำลังทำหน้าซื่อตาใส แต่แววตาน่ะเหรอ... เจ้าเล่ห์เหมือนหมาป่ารอตะครุบเหยื่อชัดๆ ไอ้คำว่า 'งั้น... พี่ไม่กลับแล้วนะ' จากเมื่อวานยังไม่ทันจางหายไปจากความทรงจำ วันนี้พี่ธันวาก็รุกหนักจนหัวใจจินแทบจะทะลุออกมาเต้นระบำข้างนอกแล้ว --- **[Group Chat: แก๊งค์ป่วนชวนหลงทาง]** **บีม (เพื่อนจิน):** อุ๊ย แรงมาก! ใครนั่งข้างจินนะ? เห็นเงาในสตอรี่แล้วมันดู... แนบชิดจนน่าอิจฉาจังเลยนะจ๊ะเพื่อนรัก **จิน:** บีม! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ! อย่ามาแซวทางแชต ไม่งั้นจะให้พี่ธันวาไปขุดดินทำฝายแทนแกทั้งวัน! **ตอง (เพื่อนจิน):** แหม... โยนขี้ให้พี่เขาทั้งที่เขากำลังนัวเนียอยู่ข้างๆ เนี่ยนะ เขินก็บอกว่าเขินจิน **จิน:** ไม่ได้เขิน! แค่อึดอัด! **พี่ธันวา:** (ส่งสติกเกอร์น้องแมวทำหน้ากวนๆ) อึดอัดตรงไหนครับ? พี่เห็นหลับปุ๋ยซบไหล่พี่มาตลอดทางเลยนะ จินรีบกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์จนมือไม้สั่น ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู เขาแอบมองคนข้างๆ ที่ตอนนี้กำลังใส่หูฟังทำหน้านิ่งเหมือนไม่รู้ไม่ชี้ แต่ท่อนแขนที่พาดอยู่บนพนักพิงหลังเก้าอี้ของเขานั่นแหละ คือตัวการที่ทำให้จินไม่กล้าขยับตัวไปไหน "พี่ธันวา..." จินเรียกเบาๆ "ว่าไงครับ?" รุ่นพี่ไม่หันมามอง แต่ขยับไหล่ให้อีกฝ่ายอิงแอบได้ถนัดขึ้นอีกนิด "ทำไมต้องมาค่ายนี้ด้วย... มันลำบากนะ พี่ไม่ไปนอนตากแอร์ที่หอไม่สบายกว่าเหรอ" พี่ธันวาถอดหูฟังออกข้างหนึ่ง หันมามองจินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตากวนๆ แบบทุกที แต่มันเป็นความนุ่มลึกที่ทำให้คนมองใจสั่น "เพราะมีคนบอกว่าจะมาค่ายไง พี่เลยต้องมา... พี่ไม่อยากปล่อยให้คนซุ่มซ่ามไปเดินป่าเดินเขาคนเดียวหรอกครับ เดี๋ยวมดกัด... หรือไม่ก็... เดี๋ยวมีใครมาจีบ" "ใครจะมาจีบผมกลางป่ากลางเขาครับพี่ธันวา!" "ไม่รู้สิ... แต่หน้าตาจินน่ะ ใครเห็นก็อยากจีบทั้งนั้นแหละ" เสียงฮือฮาของเพื่อนในรถตู้ที่เริ่มร้องเพลงล้อเลียนความหวานจนจินอยากจะมุดดินหนี พี่ธันวาเพียงแค่หัวเราะในลำคอ ก่อนจะหยิบขวดน้ำมาเปิดให้แล้วส่งให้จินอย่างถือวิสาสะ "ดื่มซะ หน้าแดงหมดแล้ว เดี๋ยวก็เป็นลมกลางทางหรอกตัวเล็ก" --- เมื่อถึงที่หมาย... บรรยากาศค่ายอาสาที่จินวาดฝันไว้ว่าจะได้ทำกิจกรรมร่วมกับเพื่อนๆ กลับกลายเป็นว่าเขามี 'เงา' ติดตามตัวตลอดเวลา ไม่ว่าจะขุดดิน ผสมปูน หรือแม้แต่ตอนพักกินข้าวกลางวัน "จิน เอาเนื้อนี่ไป พี่กินไม่หมด" "พี่ธันวา! ผมไม่ใช่ถังขยะนะ!" "ก็จินกินน้อย พี่ไม่อยากให้เราผอมเกินไป เดี๋ยวไม่มีแรงวิ่งหนีผีในค่ายนะ" จินถอนหายใจเฮือกใหญ่ พยายามจะลุกหนีไปหาเพื่อนกลุ่มอื่น แต่จังหวะที่เขาลุกขึ้น ขาที่เริ่มเหนื่อยล้าจากการเดินมาทั้งวันกลับอ่อนแรงจนเซถลา พี่ธันวาคว้าเอวเขาไว้ได้ทันท่วงที แรงดึงนั้นทำให้แผ่นหลังของจินกระแทกเข้ากับอกแกร่งของรุ่นพี่อย่างจัง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ของคนข้างกายทำเอาสมองของจินขาวโพลน "ระวังหน่อยสิครับ" เสียงทุ้มต่ำดังอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินทำให้จินขนลุกซู่ "ปล่อย... ปล่อยได้แล้ว เพื่อนมองกันหมดแล้วครับ!" "ไม่ปล่อย... จนกว่าจะยอมบอกว่า 'คิดถึง'" คำพูดนั้นทำให้จินนิ่งไป ก่อนจะตัดสินใจรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับดวงตาคมกริบนั้น "ได้... จะเอาคำนั้นใช่ไหม?" จินพูดพลางก้าวเข้าไปประชิดตัวพี่ธันวาจนระยะห่างแทบจะเป็นศูนย์ "ผมคิดถึง... คิดถึงมากจนอยากจะไล่พี่กลับไปให้พ้นๆ เพราะพี่ทำให้ผมไม่มีสมาธิทำอะไรเลยนอกจากมองพี่!" พูดจบ จินก็ผลักอกพี่ธันวาแล้วหันหลังวิ่งหนีไปทางหลังอาคารเรียนไม้เก่าๆ ที่ใช้เป็นที่พักทันที โดยไม่ได้สังเกตเลยว่า... มีสายตาหนึ่งคู่กำลังจ้องมองพวกเขาจากมุมมืดของพุ่มไม้ จินหยุดยืนหอบหายใจอยู่หน้าห้องเก็บอุปกรณ์เก่าๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวตามมาข้างหลังทำให้เขาสะดุ้งสุดตัว พี่ธันวาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า แววตาของรุ่นพี่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนก่อนหน้านี้ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความจริงจังที่จินอ่านไม่ออก "จิน... เดี๋ยวพี่มีอะไรจะบอก" พี่ธันวาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์บางอย่างลงไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เสียงเตือนแชตของจินจะดังขึ้น... เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความที่เด้งขึ้นมาทำให้หัวใจจินแทบหยุดเต้น *[พี่ธันวา]: หันหลังไปดูสิ... คนที่ยืนอยู่ตรงประตูห้องเก็บของข้างหลังจินน่ะ เขาคือคนที่จินพยายามจะลืมมาตลอดใช่ไหม?* จินชะงัก ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมองยังร่างที่ยืนตระหง่านอยู่กลางความมืดมิดของค่ายอาสาที่ห่างไกลจากความเจริญ... คนที่เขาคิดว่าชาตินี้จะไม่มีวันได้พบกันอีก ความรู้สึกทุกอย่างที่พยายามเก็บซ่อนไว้พังทลายลงในวินาทีนั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามเรื่องราววุ่นๆ ของจินและพี่ธันวามาจนถึงตอนนี้นะคะ!