คืนดีกันแบบกวนๆ

“ถอยไปเลยนะพี่ธันวา! ถ้าขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว ผมจะตะโกนให้คนทั้งตึกวิศวะมาดูหน้าคนโรคจิต!” จินถอยกรูดจนแผ่นหลังปะทะเข้ากับกำแพงปูนเย็นเฉียบในมุมอับของห้องสมุด มือเรียวสั่นน้อยๆ พยายามดันอกแกร่งของรุ่นพี่ตัวดีออกไป แต่ดูเหมือนแรงมดของเขาจะไม่มีผลอะไรกับกำแพงมนุษย์ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย พี่ธันวาไม่ได้ถอยห่างอย่างที่สั่ง แถมยังโน้มใบหน้าคมคายเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นฟีโรโมนของผู้ชายที่จินเกลียดนักเกลียดหนา—เพราะมันทำให้ใจเขาสั่นเป็นเจ้าเข้า—อบอวลอยู่รอบตัว “ไหนบอกว่าจะเลิกทำตัวเหมือนแฟนไงครับ หืม?” ธันวาเลิกคิ้วกวนประสาท แววตาคมกริบคู่นั้นมีประกายวิบวับเหมือนนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม “แล้วนี่อะไร? ถอยมาจนหลังชนกำแพงแบบนี้... ต้องการให้พี่ทำอะไรที่ ‘มากกว่า’ แฟนหรือเปล่าล่ะจิน?” “ไอ้พี่บ้า! ใครจะไปอยากให้ทำ!” จินแว้ดกลับ หน้าแดงซ่านไปถึงใบหู “ผมแค่... ผมแค่ไม่อยากคุยกับคนไม่มีเหตุผลอย่างพี่!” “ไม่มีเหตุผลตรงไหน?” ธันวาเปลี่ยนท่าทีเป็นฝ่ายรุกคืบ มือหนายันกำแพงกักตัวร่างเล็กไว้ในอ้อมแขน “พี่แค่ทำตามสัญญาลูกผู้ชาย... ก็จินบอกเองไม่ใช่เหรอว่าถ้าอยากให้หยุดกวน ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน” *ตึ้ง!* เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตดังขึ้นในจังหวะที่หัวใจของจินกำลังเต้นโครมคราม **[Line: ธันวาตัวแสบ]** **ธันวา:** ไปเดตกับพี่คืนนี้ **ธันวา:** แล้วพี่จะเลิกแกล้ง... จนกว่าจะถึงพรุ่งนี้เช้า **ธันวา:** ว่าไง? หรือจะให้พี่ ‘แกล้ง’ ตรงนี้ต่อ? จินก้มมองหน้าจอแล้วแทบอยากจะทุบมือถือทิ้ง นี่มันการขู่กรรโชกทรัพย์ทางอารมณ์ชัดๆ! แต่กลิ่นกายของคนตรงหน้ากับสายตาที่มองมาอย่างเว้าวอนซ่อนความเจ้าเล่ห์นั่นสิ... ทำไมร่างกายของเขาถึงไม่ยอมขยับหนีไปไหนสักที “เดตที่ไหน” จินเค้นเสียงถาม เสียงสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ “ที่ที่คนเป็นแฟนกันเขาไปกันไงครับ” ธันวายิ้มมุมปาก ยืดตัวขึ้นเล็กน้อยแต่ยังไม่ยอมถอยห่าง “หนังรอบดึก แล้วก็ข้าวต้มรอบดึกนะ ถ้าตกลง... พี่จะยอมถอยไปหายใจทางอื่นสักพัก” จินกัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกตีกันยุ่งเหยิงในอก จะด่าก็เกลียดไม่ลง จะหนีก็ไม่พ้น ไอ้ความรู้สึกแพ้ทางนี่มันอะไรกันนะ! “เออ! ไปก็ได้! แต่ถ้าพี่แกล้งเกินเลยแม้แต่นิดเดียว... ผมจะถีบพี่ให้กระเด็นกลางห้างเลยคอยดู!” จินขู่ฟ่อพร้อมชูหมัดขู่ ธันวาหัวเราะหึในลำคอ ก่อนจะใช้นิ้วชี้จิ้มเบาๆ ที่ปลายจมูกรั้นของคนตัวเล็ก “เด็กดื้อเอ๊ย... พี่ก็แค่จะชวนไปกินข้าว จะอะไรนักหนา หืม?” บทสนทนาหลังจากนั้นดำเนินไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มคลายความตึงเครียด แม้จินจะยังปากเก่งใส่ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับหลบสายตาที่ร้อนแรงของธันวาตลอดเวลา จนกระทั่งถึงเวลาเลิกเรียนจริงๆ … [20:45 น. หน้าห้างสรรพสินค้า] จินยืนกอดอกพิงเสา รอคนขี้แกล้งด้วยความหงุดหงิดที่ต้องมายืนรอนานกว่าสิบนาที แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นธันวาเดินเข้ามาในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อแบบสบายๆ แต่กลับดูดีจนสายตาหลายคู่รอบข้างต้องเหลียวมอง “รอนานไหมครับ?” ธันวาเอ่ยทัก พลางยื่นถุงกระดาษที่ดูคุ้นตาให้ “ขนมร้านประจำที่จินชอบ... ถือซะว่าเป็นค่าเสียเวลา” จินรับถุงขนมมาด้วยท่าทีซึนเดเระ “แค่นี้คิดว่าจะซื้อผมได้เหรอ?” “เปล่าครับ... ไม่ได้จะซื้อ” ธันวาโน้มตัวลงมาข้างหู เสียงทุ้มต่ำทำเอาขนลุกซู่ “แค่อยากให้รู้ว่าที่ทำอยู่ทุกวันนี้... ไม่ได้แกล้งนะจิน แต่จีบอยู่ครับ” หัวใจของจินหลุดลอยไปอยู่ที่ตาตุ่ม คำว่า ‘จีบ’ ที่หลุดออกมาจากปากคนตรงหน้ามันดังสะท้อนอยู่ในหัวไม่หยุด เขาทำอะไรไม่ถูก ได้แต่เดินจ้ำอ้าวหนีเข้าห้างไปทิ้งให้ธันวายืนอมยิ้มตามหลังอย่างอารมณ์ดี แต่แล้ว... เรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินผ่านโซนเครื่องประดับ จู่ๆ มือถือของจินก็สั่นรัวไม่หยุด ข้อความในกลุ่มไลน์ ‘แก๊งค์ป่วน’ เด้งรัวเหมือนจะถล่มเครื่อง **[กลุ่ม: รวมพลคนป่วน 5/5]** **ไอ้ก้อง:** ไอ้วิน! มึงรีบพาจินกลับด่วน! **ไอ้ก้อง:** พี่มินทร์กลับมาแล้ว! มันยืนรออยู่หน้าตึกที่พวกมึงไปเดตกันอยู่นั่นแหละ! **ไอ้มีน:** จิน! อ่านแล้วตอบด้วย! อย่าเพิ่งไปโผล่หน้าให้มันเห็นนะ! จินชะงักกึกจนธันวาที่เดินตามหลังมาเกือบชนเข้าที่แผ่นหลัง ร่างเล็กหันกลับมามองรุ่นพี่ด้วยแววตาตื่นตระหนก มือที่ถือถุงขนมสั่นระริก “จิน? เป็นอะไรไป?” ธันวาขมวดคิ้วสงสัย จินยังไม่ทันจะพูดอะไร สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างสูงคุ้นตาที่เดินตรงเข้ามาทางนี้... คนที่เขาพยายามหนีมาตลอดทั้งชีวิตกำลังก้าวเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มที่ไม่มีใครดูออกว่าคิดอะไรอยู่ “ไง... น้องจิน ไม่เจอกันนานเลยนะ” สิ้นเสียงทักทายนั้น ธันวาก้าวขึ้นมายืนบังจินไว้ทันที แววตาสนุกสนานเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงความเย็นชาและดุดันที่จินไม่เคยเห็นมาก่อน! “พี่ว่าคืนนี้เดตของเราคงต้องเลื่อนไปก่อนแล้วล่ะ... เพราะดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญจะมาถึงเร็วกว่าที่คิด” ขอบคุณที่ติดตามอ่านความรักวุ่นๆ ของจินกับพี่ธันวานะคะ หวังว่าจะถูกใจทุกคนค่ะ! ชาพีชหวานน้อย