เดตแรกที่เกือบพังเพราะเพื่อน

"บอกแล้วไงวะไอ้เต้ ว่าหลบมุมเสาต้นนั้นมันบังมิด! มึงจะโผล่หัวสะกิดกูทำไมเนี่ย!" จินแทบจะยกมือขึ้นมาขยุมหัวตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด เสียงกระซิบกระซอดยานคางลอดไรฟันของเด็กนิเทศฯ ปีหนึ่งดังลอดออกมาจากหลังพุ่มไม้ประดับหน้าคาเฟ่สไตล์มินิมอล ริมถนนย่านมหาวิทยาลัย บรรยากาศสุดโรแมนติกที่พี่ธันวาอุตส่าห์วางแผนจองโต๊ะริมกระจกไว้ดินเนอร์เดตสองต่อสองเมื่อสิบนาทีที่แล้ว บัดนี้พังไม่เป็นท่า เพราะทัศนียภาพอันงดงามถูกบดบังด้วยเงาหัวทุยๆ ของแก๊งเพื่อนตัวดีที่ตามมาเกาะติดสถานการณ์ยิ่งกว่าปาปารัซซี่สำนักข่าวหัวสี [แชตกลุ่ม: หน่วยสืบราชการลับ (จำเป็นต้องรู้)] **[ไอ้เต้ตัวแสบ]:** @Jinjin กลิ่นกาแฟร้านนี้หอมดีวะ มึงสั่งอะไรยังงั้นอ่ะ หน้าตาเหมือนน้ำล้างจาน **[ยัยมีนสายเผือก]:** อีเต้หุบปาก! มึงกำลังทำให้แผนสืบสวนระยะประชิดล่ม! เห็นไหมว่ารุ่นพี่ธันวาหันขวับมามองทางพุ่มไม้แล้วเนี่ย! **[จินสุดหล่อผู้เคราะห์ร้าย]:** พวกมึงกลับหอไปเลยนะเว้ย! นี่เดตแรก! เดตแรกโว้ย! ไม่ใช่ทัศนศึกษาดูงานของภาควิชา! **[พี่ธันวาเองครับ]:** หึ... เด็กซ์แถวนี้เสียงดังจังวะ สงสัยอยากเข้ามานั่งร่วมโต๊ะด้วยกันหมดนี่เลยมั้ง จินสะดุ้งเฮือกจนโทรศัพท์มือถือเกือบหลุดมือร่วงลงพื้น เมื่อเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ ก็พบว่าสายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาของรุ่นพี่วิศวะปีสามกำลังมองตรงมาที่พุ่มไม้ซึ่งเขากับเพื่อนซี้แอบสุมหัวกันอยู่พอดี รอยยิ้มมุมปากที่ส่งผ่านมานั้นเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และรู้ทัน ชนิดที่ต่อให้มีร้อยข้อแก้ตัวก็เอาไม่อยู่ พี่ธันวาวางแก้วกาแฟในมือลงช้าๆ เสียงกระทบกับจานรองดัง ‘กริ๊ง’ เบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของจินที่กำลังเนื้อเต้นไม่เป็นจังหวะ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนลวกๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินตรงดิ่งมายังพุ่มไม้เจ้ากรรมโดยไม่ปล่อยให้เด็กปีหนึ่งได้ตั้งตัวแม้แต่วินาทีเดียว "อุ๊ย... แผนแตก แยกย้าย!" ยัยมีนอุทานเสียงเบาหวิวราวกับเสียงยุงบิน ก่อนจะสะกิดไอ้เต้ให้วิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงหายลับไปในความมืดปล่อยให้จินยืนเคว้งคว้างเผชิญชะตากรรมอยู่หลังพุ่มไม้คนเดียวอย่างน่าอนาถ "เอ่อ... พี่ธันวา ลมเย็นดีเนอะว่าไหมครับ แบบว่า... ผมมาเดินสำรวจพันธุ์ไม้แถวนี้พอดี หลักสูตรนิเทศฯ ปีหนึ่งเขาบังคับให้ศึกษาธรรมชาติรอบตัว..." จินหัวเราะแห้งๆ แก้เก้อ พยายามถอยหลังหนีจนสะโพกไปชนเข้ากับกระถางต้นไม้ปูนปั้นจนเซถลา มือหนาของพี่ธันวาเอื้อมมาคว้าข้อศอกของเขาไว้ได้อย่างรวดเร็วก่อนที่ร่างบางจะล้มคะมำลงไปกองกับพื้น แรงดึงเบาๆ ทำให้อะดรีนาลีนในตัวจินพุ่งพล่านจนหัวใจเต้นโครมครามดังยิ่งกว่ากลองเพล ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างกันเพียงคืบทำให้กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นคาเฟอีนลอยเข้าจมูกจนสมองแทบประมวลผลไม่ทัน "หึ... ศึกษาธรรมชาติเหรอครับเด็กดี" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเจือความขบขันระคนเอ็นดูจนจินรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบลามไปถึงใบหู "พี่นึกว่าเราพาลิงมาดูสวนสัตว์ซะอีกนะเนี่ย ดื้อเงียบแบบนี้... สงสัยต้องหาทางลงโทษไม่ให้มาซนอีกดีไหม?" "ใครดื้อเล่า! ผมแค่... ก็แค่เป็นห่วงกลัวพี่จะเหงาต่างหากล่ะ!" จินเถียงเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความเขินด้วยการเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา แต่แววตาสั่นระริกนั้นทรยศความรู้สึกข้างในจนหมดสิ้น "เป็นห่วง หรืออยากมานั่งกินเค้กฟรีกันแน่หื้ม?" นิ้วเรียวยาวเอื้อมมาดีดหน้าผากมนเบาๆ หนึ่งทีด้วยความหมั่นเขี้ยว "ไหนๆ แขกไม่ได้รับเชิญก็สลายตัวไปหมดแล้ว... สนใจกลับมานั่งทานเดตของเราต่อไหมครับ หรือว่าจะเปลี่ยนเป็นนั่งตักพี่แทนดีล่ะ?" "ไอ้รุ่นพี่บ้า!" จินร้องแว้ضหน้าแดงแจ๋ด้วยความอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี มือบางผลอกอกแกร่งเบาๆ แต่คนตัวโตกลับหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับเอื้อมมือมาคว้ามือเรียวของเขาไว้แล้วจูงเดินกลับเข้าไปในร้านด้วยกัน ภายใต้แสงไฟสีส้มอบอุ่นที่ส่องประกายระยิบระยับ แม้จะมีเสียงโวยวายงอนง้อลอดริมฝีปากของรุ่นน้องตัวแสبيตลอดทาง แต่ใครเล่าจะรู้ว่าในใจของจินตอนนี้... มันกำลังพองฟูจนแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและกุมขมับไปกับความวุ่นวายของแก๊งนี้ด้วยกันนะคะ!