เมื่อรูมเมทจินไม่อยู่

"พี่ธันวา! เลิกเอาหน้ามาใกล้ขนาดนั้นได้ไหมครับ ใจคอจะไม่ให้ผมมีอากาศหายใจเลยหรือไง!" เสียงโวยวายของ 'จิน' ดังลั่นห้องนอนของรุ่นพี่วิศวะฯ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มบนเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาของ 'ธันวา' ยิ่งทำให้บรรยากาศในห้องที่ควรจะอึดอัดกลายเป็นความรู้สึกที่จินอธิบายไม่ถูก มันทั้งประหม่า ทั้งวูบวาบจนอยากจะมุดดินหนี "ก็เราเบียดผมเองนะ หรืออยากจะลงไปนอนพื้น? ห้องผมมีแค่นี้แหละครับคุณหนูจิน" ธันวาเลิกคิ้วกวนๆ รอยยิ้มมุมปากที่แสนจะเป็นเอกลักษณ์นั่นทำเอาหัวใจคนตัวเล็กสั่นระรัว เหตุการณ์มันเริ่มมาจากไฟที่หอพักดันมาดับพรึบตอนกำลังปั่นงานส่งอาจารย์ แถมรูมเมทตัวดีก็ดันกลับบ้านต่างจังหวัดทิ้งให้จินเคว้งคว้าง จนสุดท้ายก็ลงเอยด้วยการหอบโน้ตบุ๊กมาฝากชีวิตไว้กับคนขี้แกล้งคนนี้ **[แชทกลุ่ม: แก๊งค์แสบของจิน]** **ไอ้เกล:** สรุปคือไปนอนห้องผัว... เอ้ย! รุ่นพี่ธันวาแล้วเหรอจ๊ะน้องจิน? อิอิ **จิน:** ผัวบ้าบออะไรล่ะเกล! ไฟดับเฉยๆ เว้ย! **ไอ้ก้อง:** ไฟดับหรือใจดับ? เห็นตอนเย็นเดินตัวปลิวขึ้นหอเขาไปนิ **จิน:** พวกมึงนี่! เดี๋ยวจะบล็อกให้หมดเลย! "แชทกับใครอยู่ครับ? ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว" ธันวาขยับเข้ามาใกล้จนไหล่ชนไหล่ กลิ่นสบู่เย็นๆ จากตัวรุ่นพี่ทำเอาสติจินกระเจิงไปหมด "เปล่า! เพื่อนมันถามว่าทำอะไรอยู่... หิวแล้วเนี่ย มีอะไรให้กินไหมครับ" จินรีบเปลี่ยนเรื่องพลางดันอกแกร่งของอีกฝ่ายออกเบาๆ ทว่าธันวากลับคว้าข้อมือเล็กไว้ "ตู้เย็นมีของสดนิดหน่อย ทำกะเพราให้กินเอาไหม... แต่มีข้อแม้" ธันวาโน้มตัวลงมา ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากจินเพียงคืบ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นดูจริงจังจนจินเผลอกลั้นหายใจ "ถ้าผมทำ... คืนนี้จินต้องห้ามบ่นเรื่องที่ผมชอบกอดจินตอนนอนนะ" จินหน้าร้อนฉ่าไปถึงใบหู "ใครไปอนุญาตให้กอดตอนไหน! อย่ามามโนนะพี่ธันวา!" "ก็คืนก่อนๆ ที่ละเมอมาซุกผมไง... จำไม่ได้เหรอครับ?" คำตอบนั้นทำเอาจินแทบสำลักอากาศ ร่างบางรีบเดินหนีเข้าครัวไปตั้งหลักทันที แต่ทว่าทุกท่วงท่าของเขากลับอยู่ในสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเอ็นดูของธันวาตลอดเวลา ช่วงเวลาหลังจากนั้นดูจะผ่านไปเร็วเหลือเกิน กลิ่นหอมของกะเพราหมูสับที่ธันวาเป็นคนลงมือทำทำให้ความหิวที่สะสมมาตลอดวันมลายหายไป จินนั่งมองอีกฝ่ายที่ดูจะคล่องแคล่วไปเสียทุกเรื่อง แม้แต่ในห้องครัววิศวะฯ อย่างเขาก็ยังทำตัวได้น่ามองไปเสียหมด "อร่อยไหม?" ธันวาเอ่ยถามพลางเท้าคางมองคนตัวเล็กที่กินคำโตจนแก้มตุ่ย "อื้อ... อร่อย ดีกว่าที่คิดนะเนี่ย นึกว่าจะทำเป็นแต่โปรเจกต์ซะอีก" จินพูดพลางตักข้าวเข้าปาก "ทำให้กินได้ทุกวันนะ ถ้าอยากได้คนดูแลถาวร" "แค้กๆๆ!" จินสำลักน้ำทันทีที่ได้ยินประโยคบอกรักแบบเนียนๆ นั่น พี่ธันวาคนนี้มันร้ายเหลือเกิน ร้ายจนใจจินที่พยายามสร้างกำแพงไว้เริ่มสั่นคลอนทุกที เมื่อถึงเวลานอน แสงไฟสีส้มสลัวในห้องนอนของธันวาทำให้บรรยากาศดูนุ่มนวลกว่าปกติ จินขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา พยายามเว้นระยะห่างจากคนที่นอนอยู่ข้างๆ ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ดูเหมือนความพยายามนั้นจะไร้ผล เมื่อวงแขนแกร่งตวัดโอบรอบเอวบางของเขาจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ "พี่ธันวา... ขยับไปหน่อย" จินบ่นเสียงอ้อมแอ้ม แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอย่างที่ควรจะเป็น "หนาวนี่ครับ... หรือจินไม่หนาว?" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบข้างใบหู จินรู้สึกได้ถึงไออุ่นจากแผ่นหลังของตัวเอง ความเงียบสงัดยามค่ำคืนทำให้จังหวะหัวใจของทั้งสองคนเต้นประสานกันจนแทบจะเป็นจังหวะเดียว ท่ามกลางความมืดมิด จินหยิบมือถือขึ้นมาเช็กแชทอีกครั้ง แต่ทว่าจังหวะที่เขากำลังจะปิดหน้าจอ สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นแจ้งเตือนจาก 'แม่ของธันวา' ที่ค้างอยู่ในหน้าจอของคนข้างๆ ที่วางมือถือไว้ใกล้ตัว *ข้อความจากแม่พี่ธันวา: 'วันเสาร์นี้พาหนูจินมาทานข้าวที่บ้านด้วยนะลูก แม่เตรียมห้องนอนไว้ให้แล้ว'* มือของจินสั่นสะท้าน จินเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของคนที่หลับสนิทไปแล้วก่อนจะค่อยๆ พลิกตัวหันมาเผชิญหน้ากับธันวาที่แกล้งทำเป็นหลับ ความเงียบในห้องกดดันจนจินรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก "พาไป... เจอแม่เลยเหรอ?" จินพึมพำกับตัวเองเบาๆ ทว่าในจังหวะนั้นเอง ธันวาก็ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ แววตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่จินอ่านไม่ออก เขาไม่พูดอะไร แต่ค่อยๆ ดึงตัวจินเข้ามาจนหน้าผากเกือบจะชนกัน "ตื่นแล้วเหรอ?" จินถามเสียงสั่น ธันวาไม่ตอบ แต่เขากลับคว้ามือนุ่มของจินไปวางไว้บนหน้าอกข้างซ้ายของเขา จังหวะหัวใจที่เต้นรัวและหนักแน่นสะท้อนผ่านฝ่ามือของจินจนเขารู้สึกได้ว่าคนตรงหน้าไม่ได้กำลังเล่นสนุก... เขากำลังจริงจัง "จิน... คืนนี้พี่ว่าพี่คงทนไม่ไหวแล้วล่ะ" ก่อนที่จินจะทันได้ถามว่าเรื่องอะไร เสียงโทรศัพท์ของธันวาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบกริบในห้อง จินชะงักและรีบขยับถอยห่าง แต่ทว่าธันวากลับหยิบมันขึ้นมาดูด้วยสีหน้าเคร่งเครียดทันทีที่เห็นชื่อผู้โทร "ว่าไงครับไอ้ก้อง... มึงว่าอะไรนะ? หอพักจินไฟไหม้?!" จินหน้าถอดสีทันทีที่ได้ยินประโยคสุดท้าย หัวใจหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม ความวุ่นวายที่ไม่ได้คาดฝันกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วใช่ไหม ชาพีชหวานน้อยหวังว่าทุกคนจะชอบตอนนี้และเตรียมตัวลุ้นไปกับบทต่อไปด้วยกันนะคะ