แชตหลุดจากกลุ่มรวม

"บอกมาเดี๋ยวนี้นะว่าแกเอาสมองส่วนไหนคิด ถึงได้กล้าวางแผนส่งชีทสรุปเลคเชอร์วิชาสถิติลงไปในกลุ่มรวมภาควิชาที่มีอาจารย์หัวหน้าภาคอยู่ด้วยเนี่ยไอ้จิน!" เสียงโวยวายของยัยพิมพ์เพื่อนรักดังลั่นทะลุปลายสายโทรศัพท์จนฉันต้องดึงสมาร์ทโฟนออกห่างจากหูแทบไม่ทัน ฉันนั่งขดตัวอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่น มือซ้ายถือแก้วชาไทยที่ตอนนี้ละลายจนจืดชืด มือขวาจับโทรศัพท์แน่น ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับโดนน้ำเดือดลวก ไม่ใช่เพราะเรื่องชีทสรุปอะไรนั่นหรอกนะคะ แต่เป็นหายนะอีกอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสามนาทีที่แล้วต่างหาก หายนะระดับเก้าเตอร์ริกเตอร์ที่ชื่อว่า *'การส่งสติกเกอร์ผิดกลุ่ม'* สติกเกอร์ที่ว่าไม่ใช่รูปแมวกวักเรียกทรัพย์ หรือรูปเป็ดน้อยน่ารักส่งกำลังใจสอบนะคะ แต่มันคือรูปหมีพูห์แก้มป่องกำลังกอดหัวใจดวงโต พร้อมข้อความหวานเลี่ยนชวนเลี่ยนไส้ที่เขียนตัวเบ้อเริ่มว่า — *'คิดถึงที่สุดในโลกเลยค่ะคนดีของฉัน'* ประเด็นคือ... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะส่งให้ยัยพิมพ์ หรือแม้แต่ในกลุ่มแก๊งเพื่อนสนิทค่ะ! มือเจ้ากรรมดันรัวเร็วไปหน่อย เลื่อนหน้าจอพลาดไปโดนกลุ่มแชตสยองขวัญกลุ่มใหญ่อยเข้า ซึ่งในกลุ่มนั้นมีประชากรอยู่เกือบสองร้อยชีวิต... และหนึ่งในนั้นก็มีผู้ชายอันตรายที่ชอบทำให้ใจฉันเต้นผิดจังหวะอยู่ทุกวี่ทุกวันรวมอยู่ด้วย พี่ธันวา... รุ่นพี่วิศวะปีสามคนนั้นไงคะ! *(Notification)* **[กลุ่ม: นิเทศฯ ปี 1 (รวมพลคนโสดและไม่โสดแต่เหงามาก)]** **พิมพ์เองค่ะ:** @จิน นี่แกเงียบไปคือช็อกจนวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้วใช่ไหม ยัยเพื่อนทรยศ! **ข้าวปั้น:** เอาจริงแก... ฉันเห็นนะ รูปหมีพูห์กอดใจนั่นน่ะ แกส่งให้ใครอ่ะสารภาพมาเดี๋ยวนี้! หรือว่าแอบซุ่มเงียบมีซัมติงกับเด็กคณะอื่น หูยยย ใจกล้ามากแม่ ส่งเข้ากลุ่มรวมแบบนี้ประกาศให้โลกรู้ไปเลยสิคะว่าคลั่งรัก **น้ำใส:** ฉันว่าไม่ใช่เด็กคณะอื่นหรอกแก สังเกตจากความละมุนและฟีลลิ่งแล้ว... กลิ่นอายมันฟุ้งไปด้วยความวิศวะสุโขทัยมากๆ อ่ะแกรรร ฉันอยากจะเอาหัวโขกกับพนักพิงโซฟาให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยค่ะ มือสั่นเทาจนแทบจะพิมพ์ข้อแก้ตัวไม่ถูก ยิ่งเห็นชื่อสมาชิกในกลุ่มทยอยกดอ่านข้อความนับร้อยคน หัวใจก็ยิ่งเต้นรัวระรัวเหมือนกลองเพลวัดประจำหมู่บ้าน ให้ตายเถอะ! ปุ่ม 'ยกเลิกข้อความสำหรับทุกคน' มันหายไปไหน ทำไมตอนนี้นิ้วฉันถึงได้ซุ่มซ่ามขนาดนี้นะ *(Notification)* **Thanwa.T:** @จิน ? แค่ตัวอักษรภาษาอังกฤษสามตัวกับเครื่องหมายคำถามตัวเดียวจากผู้ชายคนนั้น ทำเอาอุณหภูมิรอบตัวฉันพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน ภาพรอยยิ้มมุมปากกวนๆ กับสายตากรุ้มกริ่มเวลาที่เขาแกล้งเข้ามาใกล้ ลอยเข้ามาในหัวราวกับภาพสלิด ภาพความทรงจำตอนที่เขาชอบก้มตัวลงมากระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง ทำเอาลมหายใจสะดุด พี่ธันวาพิมพ์มาแบบนั้นหมายความว่ายังไงคะ! เขากำลังสงสัย หรือเขากำลังสนุกที่ได้แกล้งฉันกันแน่ **จินนี่เองค่ะ:** มือลั่นค่ะ! มือลั่นจริงๆ ค่ะพี่ธันวา! พอดีจะส่งให้เพื่อนในกลุ่มย่อยแต่จิ้มพลาดค่ะ ขอโทษด้วยนะคะรบกวนเวลาพักผ่อนของทุกคนด้วยค่ะ! ฉันรีบละล่ำละลักพิมพ์แก้ตัวเป็นพัลวัน ส่งสติกเกอร์กราบขอขมาลาโทษรัวๆ สามอันติด เพื่อกลบเกลื่อนความซุ่มซ่ามของตัวเอง แต่ดูเหมือนว่าความพยายามนั้นจะสูญเปล่า เมื่อแชตกลุ่มเริ่มลุกเป็นไฟยิ่งกว่าเดิมด้วยฝีมือของพวกเพื่อนตัวดีที่ไม่ยอมปล่อยให้ฉันรอดไปง่ายๆ **ข้าวปั้น:** โหหห มือลั่นระดับโปรเฟสชั่นแนลมากแก ลั่นยังไงให้ตรงกับสติกเกอร์บอกรักอ่ะ สอนฉันหน่อยสิคะ **พิมพ์เองค่ะ:** ใช่ๆๆ มือลั่นหรือตั้งใจลั่นคะคุณน้องจินขา ไหนลองอธิบายให้ฟังหน่อยสิคะว่า 'คนดีของฉัน' เนี่ย หมายถึงใครเอ่ยยย **Thanwa.T:** อ๋อ... มือลั่นเหรอครับ ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเห็นข้อความใหม่เด้งขึ้นมาจากพี่ธันวา หัวใจดวงน้อยๆ เต้นกระหน่ำจนแทบจะกระEดออกมานอกอก บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานเบาหวิว แต่เสียงในหัวฉันกลับดังอื้ออึง **Thanwa.T:** แต่พี่ไม่ได้ลั่นนะ... พี่ตั้งใจอ่านครับ :) *(กรี๊ดดดดดดด!)* ฉันกรีดร้องออกมาเบาๆ ในลำคอ เอามือกุมแก้มที่ร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิด ทิ้งตัวลงนอนราบกับโซฟาแล้วเอาหมอนใบโตปิดหน้าตัวเองด้วยความเขินอายขั้นสุด ไอ้พี่บ้า! คนฉวยโอกาส! คนเจ้าเล่ห์! ทำไมเขาต้องขยันหยอดขยันแกล้งให้ฉันเสียอาการอยู่เรื่อยเลยเล่า! เสียงแจ้งเตือนข้อความส่วนตัวดังขึ้นติดๆ กันหลายครั้ง แต่ฉันไม่กล้าแม้แต่จะเปิดหน้าจอขึ้นมาดู ยัยเพื่อนในกลุ่มก็คงกำลังแซวกันสนั่นหวั่นไหวแน่ๆ แต่ในวินาทีที่กำลังจะเอื้อมมือไปควานหาโทรศัพท์บนโต๊ะกระจก เสียงกริ่งหน้าประตูห้องพักก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ *กริ่ง... ติ๊ด!* ฉันชะงัก ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ปกติเวลานี้จะไม่มีใครมาหาฉันนี่นา หรือจะเป็นยัยพิมพ์ที่ทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว เลยบุกมาคาดคั้นถึงห้องพักคอนโดมิเนียมของฉันกันแน่ ฝ่าเท้าเล็กๆก้าวเดินไปที่ประตูอย่างระมัดระวัง ฉันส่องตาแมวดูว่าใครยืนอยู่ข้างนอก... ทว่า ภาพที่ปรากฏผ่านเลนส์ตาแมวกลับทำให้ลมหายใจของฉันสะดุดกึก ผู้ชายร่างสูงโปรดในชุดฮู้ดสีดำสนิท กางเกงยีนส์เซอร์ๆ เรือนผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยเพราะแรงลมข้างนอก กำลังยืนถือสมาร์ตโฟนแนบหูอยู่หน้าห้อง พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ส่งตรงมายังเลนส์ตาแมว ราวกับเขารู้ว่าฉันกำลังแอบมองอยู่ พี่ธันวา... มายืนทำอะไรที่หน้าห้องฉันดึกดื่นแบบนี้เนี่ย! ฉันยืนแข็งทื่ออยู่หลังประตู มือที่กำลังจะบิดกลอนล็อกสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก สมองประมวลผลไม่ทันว่าควรจะเปิดประตูต้อนรับเขา หรือควรจะวิ่งหนีเข้าไปหลบใต้เตียงนอนดี *(Notification)* **Thanwa.T:** เปิดประตูให้หน่อยครับคนดี... พอดีพี่ 'มือลั่น' มายืนอยู่หน้าห้องน้องจินพอดีเลย :) ขอร้องล่ะค่ะรุ่นพี่... ช่วยเลิกทำให้หัวใจดวงนี้เต้นผิดจังหวะสักวินาทีจะได้ไหมคะ! --- ขอบคุณทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปด้วยกันกับความป่วนชวนอมยิ้มในตอนนี้ แล้วมาลุ้นบทต่อไปด้วยกันนะคะ ชาพีชหวานน้อยรอทุกคนอยู่ค่ะ