ความลับของพี่ธันวา

"พี่ธันวา! เลิกกดรีโมทวนไปวนมาสักที จินจะอ่านสไลด์วิชาจริยธรรมให้ทันก่อนพรีเซนต์วันพรุ่งนี้!" ฉันตวาดแว๊ดพลางคว้าหมอนอิงโยนใส่ไอ้รุ่นพี่ตัวดีที่นั่งเท้าคางมองฉันอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่นของเขา พี่ธันวาหัวเราะหึในลำคอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตานั่นยังคงจ้องฉันไม่วางตา เหมือนฉันเป็นของเล่นชิ้นใหม่ที่เขายังเล่นไม่หนำใจ "อ่านไปก็ไม่เข้าหัวหรอก ตัวเล็ก... สู้มาสนใจพี่ตรงนี้ไม่ดีกว่าเหรอ?" "จินไม่ใช่ตัวเล็ก และจินก็ไม่สนใจพี่ด้วย! ถอยไปเลยนะ" ฉันผลักไหล่กว้างของเขาที่พยายามจะเบียดเข้ามาใกล้จนแทบจะสิงร่างอยู่แล้ว กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ ของเขาทำเอาสมาธิที่สะสมมาทั้งวันพังทลายไม่เป็นท่า ในจังหวะที่ฉันชะงักมือจากไอแพดเพื่อจะคว้าแก้วน้ำ เสียงแจ้งเตือนในแชตกลุ่มของพวกไอ้แก๊งเพื่อนตัวดีก็เด้งขึ้นมาจนหน้าจอสั่นระรัว --- [กลุ่ม: สมาคมคนโสด (มั้ง)] ไอ้เต้: เห้ยพวกมึง! ใครเข้าไปดูใน Google Drive ของพี่ธันวาบ้างยังวะ? ที่แชร์มาในกลุ่มงานวิศวะฯ อ่ะ จิน: Google Drive ของพี่ธันวา? ทำไมต้องเข้าไปดูด้วยล่ะเต้? ไอ้ฝน: ก็ในนั้นมันมี Folder ลับไงจิน! ที่พี่เขารวมไฟล์คลิปพรีเซนต์งานเก่าๆ ไว้ แต่กูไปเจออันนึง... มึงเอ๊ย โคตรพีค! จิน: คลิปพรีเซนต์งานเหรอ? ก็คงเหมือนของพี่ธันวาปกติป่ะ เนี้ยบๆ เป๊ะๆ ไอ้เต้: ไม่ใช่โว้ย! มึงลองเปิดดูดิ ชื่อไฟล์ 'Project J_Final' อ่ะ --- ฉันขมวดคิ้ว มือสั่นเล็กน้อยตอนที่กดเข้าลิงก์ที่เพื่อนส่งมา พี่ธันวาที่นั่งข้างๆ ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาวางรีโมทลงช้าๆ ท่าทีที่เคยขี้เล่นเปลี่ยนเป็นนิ่งขรึมจนน่ากลัว "จิน... อย่าเพิ่งเปิด" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยห้าม แต่มันสายไปแล้ว ไฟล์วิดีโอหลายสิบไฟล์ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ไม่ใช่แค่คลิปเดียวอย่างที่ฉันเคยเห็น... มันมีเป็นสิบ! ทุกไฟล์ตั้งชื่อด้วยตัวอักษร J นำหน้า ตามด้วยวันที่และเวลาที่บันทึกไว้ ฉันกดเปิดไฟล์ล่าสุด หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ในวิดีโอไม่ใช่ไฟล์งานพรีเซนต์อย่างที่เต้บอก แต่มันเป็นคลิปแอบถ่ายฉันในมุมต่างๆ ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา... คลิปที่ฉันนั่งหลับในห้องสมุด คลิปที่ฉันทำหน้ามุ่ยตอนสั่งชาเขียวหวานน้อย คลิปที่ฉันหัวเราะจนตาหยีตอนเถียงชนะเขา "พี่ธันวา... นี่มันอะไรกัน" พี่ธันวาไม่ได้ตอบ เขาขยับเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างหู สายตาของเขายามนี้ไม่มีความกวนประสาทเหลืออยู่เลย มีเพียงความรู้สึกลึกซึ้งที่ปิดไม่มิด "มันไม่ใช่แค่คลิปพรีเซนต์หรอกจิน..." เขาเว้นจังหวะ นิ้วเรียวยาวเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าฉันอย่างอ่อนโยน "พี่เก็บมันไว้ตั้งแต่วันแรกที่เห็นเธอเดินเข้าคณะมา พี่ไม่ได้แค่แกล้ง... แต่พี่เฝ้ามองมาตลอด" "พี่... พี่ทำแบบนี้ทำไม..." ฉันเสียงสั่น จ้องมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ตีรวนไปหมด ทั้งเขิน ทั้งโกรธ แต่ที่ชัดเจนที่สุดคือหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ "เพราะพี่ไม่ได้อยากเป็นแค่รุ่นพี่ของเธอไง" เขากดหยุดวิดีโอที่กำลังฉายภาพฉันตอนกำลังเคี้ยวตุ้ยๆ อยู่ในโรงอาหาร ก่อนจะเลื่อนหน้าจอมาที่หน้าแชตส่วนตัวของเรา... แต่สิ่งที่ทำให้ฉันหยุดหายใจไปชั่วขณะ ไม่ใช่ข้อความบอกรักหวานหู แต่มันคือไฟล์วิดีโอที่พี่ธันวายังไม่ได้กดส่ง แต่พิมพ์ทิ้งไว้ 'ถ้าจินได้เห็นคลิปทั้งหมดนี้... จินจะยอมคบกับพี่เลยไหมครับ? หรือจะหนีพี่ไปเหมือนทุกครั้งที่พี่รุกหนักเกินไป?' พี่ธันวากดลบข้อความนั้นทิ้งทันทีที่เห็นฉันอ่านจบ เขาสบตาฉันด้วยสายตาที่เปราะบางที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา มือหนาคว้าข้อมือฉันไว้แน่นราวกับกลัวว่าฉันจะหนีหายไปในอากาศ "จิน... ถ้าพี่บอกว่าพี่มีอีกหลายอย่างที่ยังไม่ได้บอกเธอ เธอจะยอมฟังพี่จนจบไหม... หรือจะวิ่งหนีพี่ออกไปตั้งแต่วินาทีนี้เลย?" เขาก้มลงมาจนหน้าผากของเราแตะกัน ลมหายใจเขาถี่กระชั้นราวกับกำลังกลั้นใจรอคำตอบจากฉัน "เพราะความจริงที่ว่า... คนที่อยู่ในคลิปพวกนี้ ไม่ใช่แค่จินคนเดียว แต่มันมี 'ใครบางคน' ที่กำลังแอบตามเธออยู่ด้วยตั้งแต่วันที่เธอเริ่มเข้าใกล้พี่... และพี่ก็กำลังตามหาตัวมันอยู่เหมือนกัน" ขอบคุณที่ติดตามอ่านความสัมพันธ์วุ่นๆ ของคุณหนูจินกับพี่ธันวานะคะ ชาพีชหวานน้อยหวังว่าทุกคนจะมีความสุขกับการอ่านค่ะ!