ดวลเกมตู้ท้าความกล้า

“ถอยไปเลยนะพี่ธันวา! ถ้าตาหน้าฉันแพ้อีก จะไม่ให้เข้าใกล้ระยะสามเมตรเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์!” เสียงโวยวายของจินดังลั่นโซนเกมตู้ในห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง คนตัวเล็กกำลังกำจอยเกมรถแข่งแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปที่หน้าจอด้วยความมุ่งมั่นเกินร้อย คนข้างๆ ที่กำลังพิงตู้เกมด้วยท่าทางสบายๆ หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ พี่ธันวาในลุคเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนแข็งแรงนั่นดูดึงดูดสายตาคนรอบข้างไม่น้อย แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะสนใจแค่เด็กแสบที่กำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่ข้างๆ นี่เท่านั้น “งั้นถ้าพี่ชนะ... จินต้องทำตามที่พี่ขอหนึ่งอย่าง ตกลงไหมครับ?” ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความเจ้าเล่ห์ “อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ให้ไปทำการบ้านให้พี่นะ!” จินตอบรับอย่างไม่ทันคิด เธอเชื่อมั่นในฝีมือเกมตู้ของตัวเองมากพอที่จะวางเดิมพันบ้าบิ่นแบบนี้ “สัญญาแล้วนะ” ทันทีที่เสียงสัญญาณเริ่มเกมดังขึ้น ทั้งคู่ก็แทบจะสิงลงไปกับเบาะ จินเหยียบคันเร่งมิดจนเครื่องยนต์ในเกมคำรามลั่น เธอพยายามแซงหน้าธันวาที่ขับรถเบียดเธออย่างมีชั้นเชิง จังหวะที่เข้าโค้งหักศอก ธันวาอาศัยจังหวะที่จินเผลอเบียดรถเธอจนกระเด็นไปกระแทกขอบทาง ส่งผลให้รถของเธอเสียหลักและเสียเวลาไปหลายวินาที “โกงนี่หว่า! พี่ธันวา!” “เขาเรียกว่าแท็กติกครับตัวแสบ” จบเกมด้วยคะแนนที่ทิ้งห่างกันอย่างน่าหมั่นไส้ จินทุบโต๊ะตู้เกมด้วยความเจ็บใจก่อนจะหันมาทำหน้ามุ่ยใส่คนที่กำลังหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี “แพ้แล้วนะ ทำตามที่สัญญาไว้ด้วย” ธันวาขยับเข้ามาใกล้จนจินได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เธอเริ่มจะคุ้นเคย เขาก้มลงมาในระดับสายตาเดียวกัน ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำเอาใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ “เรียกชื่อเล่นพี่... แล้วแทนตัวเองว่าจิน” “ฮะ? เรื่องแค่นี้เนี่ยนะ?” จินชะงัก เธอคิดว่าเขาจะสั่งอะไรที่ยากกว่านี้เสียอีก แต่พอเห็นแววตาจริงจังที่ซ่อนความอ่อนโยนเอาไว้คู่นั้น เธอก็รู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ “อื้อ... พี่... พี่วา... อะ พอใจยัง?” คำว่า ‘พี่วา’ หลุดออกมาจากปากของจินอย่างตะกุกตะกักแต่มันก็น่ารักจนธันวาแทบกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ เขาเอื้อมมือไปขยี้กลุ่มผมนุ่มของเธอเบาๆ อย่างลืมตัว “ดีมากครับ... จิน” บรรยากาศรอบข้างที่เคยเสียงดังวุ่นวายดูเหมือนจะเงียบลงไปในความรู้สึกของจิน เธอเงยหน้ามองคนตัวสูงที่ตอนนี้ลดทอนความกวนประสาทลงจนเหลือเพียงความอบอุ่นที่ถาโถมเข้าใส่ “พี่... ที่พี่บอกว่ามีคนตามฉัน เรื่องคลิปนั่น... พี่เจอเบาะแสอะไรเพิ่มหรือยัง?” ธันวาเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึมทันที เขามองไปรอบๆ โซนเกมที่ผู้คนพลุกพล่าน ก่อนจะคว้าข้อมือจินให้เดินตามออกมายังมุมบันไดหนีไฟที่ค่อนข้างเงียบเชียบ “พี่ไม่อยากให้จินกังวล แต่มันไม่ได้แค่ตามถ่ายรูปแล้ว...” ธันวาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูปภาพในอัลบั้มที่เขาเพิ่งได้รับมาเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ภาพในหน้าจอคือภาพที่ถ่ายจากมุมไกลๆ ในห้องสมุดคณะของจิน เป็นภาพที่เธอนั่งหลับฟุบไปกับโต๊ะ โดยมีเงาดำของคนคนหนึ่งยืนซ้อนอยู่หลังชั้นวางหนังสือที่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร และที่สำคัญที่สุด... “นี่มัน...” จินมือสั่นเมื่อเห็นสิ่งที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ ในภาพนั้น มันคือตุ๊กตาตัวโปรดของเธอที่เพิ่งหายไปเมื่อสัปดาห์ก่อน พร้อมกับข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ วางแนบไว้ ‘ได้ของที่ระลึกไปแล้ว คราวนี้ถึงตาของที่ระลึกชิ้นสำคัญที่สุดบ้าง’ จินตัวเย็นวาบ เธอเงยหน้ามองธันวาด้วยสายตาตื่นตระหนก ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้สนทนาอะไรกันต่อ เสียงแจ้งเตือนข้อความในมือถือของธันวาก็ดังขึ้นพร้อมกันรัวๆ เขากดอ่านข้อความนั้นด้วยสีหน้าที่ซีดลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเงยหน้ามองจินแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “จิน... อย่าหันไปมองข้างหลังนะ... คนที่ส่งข้อความมา บอกว่าตอนนี้เขากำลังยืนอยู่ข้างหลังเธอ... และเขาก็เริ่มนับถอยหลังแล้ว” ชาพีชหวานน้อยหวังว่าทุกคนจะยังไม่ลืมกดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับจินและพี่วาค่ะ!