อย่ามายิ้มให้กัน

“ถ้ารินจะทำแบบนี้ โปรเจกต์นี้ก็จบเห่ค่ะ คุณคณินคะ... นี่มันคือความล้มเหลวทางตรรกะระดับวินาศสันตะโร!” เสียงแหลมสูงของรินรดาตวาดลั่นห้องประชุมคอนกรีตเปลือยทันทีที่ปลายนิ้วเรียวสวยกดปากกาลงบนแปลนกระดาษจนกระดาษเกือบขาด เธอไม่ได้สนใจเลยว่าเบื้องหน้าคือซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการอสังหาริมทรัพย์ที่กำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก คณินไม่ได้โต้ตอบในทันที เขาวางปากกาหมึกซึมราคาแพงลงบนโต๊ะไม้โอ๊กช้าๆ เสียง ‘คลิก’ เบาๆ นั้นกลับดังสะท้อนอยู่ในความเงียบงันราวกับเสียงระเบิดเวลา เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ จ้องมองสถาปนิกสาวที่กำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยงด้วยความโกรธที่พุ่งพล่านจนใบหน้าสวยนั่นขึ้นสีระเรื่อ “ความล้มเหลวที่คุณว่า... คือตัวเลขกำไรที่ผมจะหายไปร้อยล้าน หรือว่ารสนิยมศิลปะจอมปลอมที่รินอยากจะยัดเยียดให้ลูกค้ากันแน่?” คณินถามพลางเหยียดยิ้มที่มุมปาก สายตาคมกริบไล่สำรวจตั้งแต่เส้นผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการทำงานหนัก ไปจนถึงแววตามุ่งมั่นที่แม้จะโกรธแต่ก็เต็มไปด้วยเสน่ห์อย่างประหลาด รินรดาชะงัก เธอสูดหายใจเข้าลึก พยายามคุมสติ “มันไม่ใช่เรื่องของรสนิยมค่ะ แต่มันคือเรื่องของฟังก์ชัน! ถ้าคุณฝืนแก้ตามใจชอบแบบนี้ พื้นที่ตรงโถงกลางจะกลายเป็นแค่กรงขังไร้ชีวิตชีวา ไม่ใช่งานสถาปัตยกรรมระดับมาสเตอร์พีซอย่างที่เราตกลงกันไว้” เธอหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาหมุนหน้าจอให้เขาดูด้วยท่าทางหงุดหงิด ก่อนจะอธิบายรายละเอียดอย่างรวดเร็วและฉะฉาน ความหลงใหลในสิ่งที่เธอรักทำให้ดวงตาของรินรดาเป็นประกายวับวาวราวกับมีดวงดาวซ่อนอยู่ข้างใน ในจังหวะที่เธอกำลังอธิบายถึงการจัดวางแสงที่สมบูรณ์แบบ มือของเธอก็เผลอไปปัดโดนแก้วกาแฟเกือบคว่ำ ก่อนที่เธอจะรีบคว้ามันไว้ได้ทันแล้วหัวเราะแห้งๆ ออกมาด้วยความโล่งอก “เกือบไปแล้ว... ดีนะที่กาแฟยังไม่หกใส่แปลนงาน” เธอบ่นพึมพำ ยิ้มให้ตัวเองอย่างขบขันและแสดงความดีใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง คณินนิ่งค้างไปวินาทีหนึ่ง หัวใจที่เคยเป็นระบบระเบียบตามตรรกะคณิตศาสตร์กลับกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ เขาเผลอยิ้มออกมา... ยิ้มที่ไม่ได้เกิดจากการเยาะเย้ย แต่เป็นยิ้มจางๆ ที่มีความเอ็นดูเจืออยู่ ก่อนที่เขาจะรีบเก็บอาการด้วยการหุบยิ้มทันทีแล้วแสร้งทำหน้าดุ “อย่ามายิ้มให้กัน” คณินพูดเสียงต่ำพลางเบือนหน้าหนีไปมองทางหน้าต่างกระจกบานใหญ่ รินรดาขมวดคิ้ว “หือ? พูดอะไรนะคะ?” “ผมบอกว่า... อย่ามายิ้มให้กันด้วยเหตุผลไร้สาระแบบนั้น มันทำให้ผมเสียสมาธิ” คณินรีบหาข้ออ้างกลบเกลื่อนความรู้สึกที่ตัวเองเริ่มควบคุมไม่ได้ เขาเกลียดที่ตัวเองหงุดหงิดที่ต้องยอมแพ้ต่อความสดใสของเธอ “เรามีเวลาอีกแค่สามวันในการแก้แบบ ถ้าทำไม่ได้ตามตัวเลขที่ผมตั้งไว้ ต่อให้รินจะสวยแค่ไหน ผมก็ไม่สนหรอกนะ” “ปากจัด!” รินรดาค้อนขวับให้หนึ่งที แต่เธอก็รู้ดีว่าภายใต้ท่าทีแข็งกร้าวนี้ เขากำลังพยายามผลักดันงานของเธอให้ดีที่สุด “ถ้าอยากให้จบเร็ว คุณก็ช่วยหุบปากแล้วมาดูตรงส่วนเชื่อมต่อโครงสร้างนี่สิคะ ถ้าคุณช่วยคำนวณน้ำหนักให้หน่อย ทุกอย่างจะเสร็จทันเวลาแบบเฉียดฉิว” คณินลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะมาใกล้ เขายืนซ้อนหลังเธอ ความอบอุ่นจากร่างกายของซีอีโอหนุ่มแผ่ซ่านจนคนตัวเล็กกว่าต้องขยับไหล่หนีเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของเขามันทำให้สมองของรินรดาเบลอไปชั่วขณะ มือหนาเอื้อมไปเลื่อนแท็บเล็ตของเธอ เขาสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากมือบางคู่นั้น ความใกล้ชิดที่ไม่ได้ตั้งใจทำให้บรรยากาศในห้องประชุมที่เคยร้อนระอุด้วยการโต้เถียง กลับเต็มไปด้วยความเงียบที่กดดันหัวใจเสียยิ่งกว่า ทว่าท่ามกลางความเงียบนั้น เสียงโทรศัพท์ของคณินก็ดังขึ้น สายเรียกเข้าปรากฏชื่อ 'ธันวา' คณินกดรับสายทันทีโดยไม่ปิดบัง ธันวาหัวเราะร่วนมาจากปลายสาย “คณิน... ฉันได้ข่าวว่าโปรเจกต์ของนายกำลังมีปัญหาใหญ่ไม่ใช่เหรอ? ผู้ถือหุ้นเริ่มไม่พอใจในความล่าช้าแล้วนะ หุ้นบริษัทนายกำลังดิ่งลงเหวเชียวล่ะ เตรียมตัวเก็บของออกจากตำแหน่งซีอีโอได้เลย!” คณินแค่นหัวเราะ “ดีใจด้วยนะธันวาที่สนใจชีวิตผมมากขนาดนี้ แต่พอกันทีกับคำขู่เน่าๆ... เพราะตอนนี้ผมกำลังจะเซ็นอนุมัติงบลงทุนรอบใหม่ที่เหนือความคาดหมายของนายทั้งหมด” คณินหันไปมองรินรดาที่ยืนงงอยู่ข้างๆ เขาคว้าปากกาเซ็นลงบนสัญญาที่รินรดาเตรียมไว้ พร้อมกับกดโอนเงินผ่านระบบธนาคารระดับโลกด้วยยอดมหาศาลเพื่อกว้านซื้อหุ้นคืนทั้งหมดในวินาทีนั้น “ดูซะธันวา... ว่าความพินาศของนายน่ะ มันเริ่มต้นจากวินาทีที่นายกล้ามาลองดีกับคนของผม” ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณแจ้งเตือนดังขึ้นหน้าห้องประชุม ประตูถูกเปิดผางออกโดยบอดี้การ์ดชุดดำที่กรูเข้ามาพร้อมกับเอกสารกองโตในมือ และบุคคลที่ไม่คาดคิดว่าจะมีส่วนร่วมในโปรเจกต์นี้ก็ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้คณินเองยังต้องชะงัก ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้าง "ไอศกรีมมินต์ช็อก" มาจนถึงบรรทัดนี้ พบกันใหม่ตอนหน้าด้วยความฟินที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมนะคะ!