จังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ

เสียงโลหะหนักอึ้งร่วงหล่นกระแทกพื้นคอนกรีตดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงคำรามของฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องตกใจของคนงานก่อสร้างที่ดังระงมไปทั่วบริเวณไซต์งานโปรเจกต์มิลเลนเนียมทาวเวอร์ "ระวังข้างบน! คานเหล็กหลุด!" รินรดาสะดุ้งเฮือก สัญชาตญาณสถาปนิกสาวผู้คลุกคลีอยู่กับหน้างานมานับครั้งไม่ถ้วนสั่งให้เธอเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงเตือนทันที ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือโครงสร้างเหล็กกล้าขนาดมหึมาน้ำหนักนับร้อยกิโลกรัมกำลังพุ่งตรงลงมาจากชั้นลอยอย่างไร้การควบคุม แรงโน้มถ่วงและวิถีการตกทำให้มันพุ่งเป้ามายังจุดที่เธอยืนอยู่พอดิบพอดี สมองของเธอน็อกซ์ไปชั่วขณะ ขาทั้งสองข้างราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นปูนด้วยความตกตะลึงจนก้าวไม่ออก ทำได้เพียงเบิกตากว้างมองเงาดำมหึมาที่กำลังทาบทับลงมาอย่างรวดเร็ว เสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง ร่างสูงโปรสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษราคาแพงลิบลิ่วก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวเธอราวกับพายุหมุน "รินรดา!" เสียงทุ้มต่ำที่มักจะเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและคำพูดคำจาเชือดเฉือนในยามปกติ บัดนี้กลับตื่นตระหนกและเต็มไปด้วยความเร่งร้อน คณินไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาทิ้งภาพลักษณ์ซีอีโอผู้รักความสมบูรณ์แบบและหวงเนื้อหวงตัวเสียยิ่งกว่าอะไรดี พุ่งตัวเข้าโอบกอดร่างของเธอแล้วทิ้งน้ำหนักพาล้มกลิ้งไปหลบพ้นรัศมีมรณะได้อย่างเฉียดฉิว โครม! คานเหล็กกระแทกพื้นคอนกรีตเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นปูนและเศษละอองฟุ้งกระจายตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ บดบังทัศนียภาพเบื้องหน้าจนแทบมองไม่เห็นอะไรเลย ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ที่แนบชิดติดกัน รินรดาลืมตาขึ้นช้าๆ พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ใต้ร่างของชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นคู่หมั้นจำเป็นและเซียนคณิตศาสตร์จอมเผด็จการ แขนแกร่งทั้งสองข้างของเขาค้ำยันพื้นคอนกรีตเอาไว้เพื่อไม่ให้น้ำหนักตัวทั้งหมดทับลงมาบนร่างของเธอ แผ่นอกกว้างสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่ยังไม่เป็นปกติ ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่มักจะมองโลกด้วยตัวเลขและเหตุผล แต่วินาทีนี้แววตานั้นกลับไหววูบเจือความหวาดกลัวอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน หัวใจของรินรดากระตุกวูบ มันเต้นผิดจังหวะจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความตกใจจากอุบัติเหตุเมื่อครู่ แต่เป็นเพราะสัมผัสแนบชิดและไอร้อนจากร่างกายของคนที่กำลังคร่อมอยู่เหนือเธอต่างหาก "คุณ... คุณบ้าหรือเปล่าเนี่ย!" รินรดาหลุดปากต่อว่าเสียงสั่นด้วยความตกใจและทำอะไรไม่ถูก มือเรียวผลักไหล่กว้างของเขาเบาๆ เป็นการกลบเกลื่อนความเขิน "ถ้าผมไม่บ้าวิ่งมาช่วย คุณคงกลายเป็นแผ่นสถาปนิกปูพื้นไปแล้วล่ะครับ... รินรดา" คณินตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้เป็นปกติ แต่แววตายังคงเจือความดุรุนแรง "หูหนวกหรือไง ถึงไม่ยอมหลบตั้งแต่แรก!" "ฉันตกใจนี่คะ! ใครจะไปคิดว่าอุปกรณ์ความปลอดภัยของบริษัทผู้รับเหมาฝั่งคุณธันวาจะห่วยแตกขนาดนี้!" เธอเถียงกลับทันควัน ความถือดีและทิฐิเริ่มทำงานเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวในช่องท้องที่กำลังปั่นป่วน "แล้วนี่... ลุกขึ้นได้แล้วค่ะ หนักจะตายอยู่แล้ว!" คณินไม่ได้ขยับตัวทันที เขากวาดสายตาสำรวจร่างบางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเพื่อความแน่ใจว่าเธอไม่ได้บาดเจ็บตรงไหน เส้นผมยาวสลวยคลอเคลียอยู่กับแก้มเนียน มีรอยเปื้อนฝุ่นปูนเล็กน้อยที่ข้างแก้ม แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความงดงามลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย มือเรียวของเขาเอื้อมออกไปโดยสัญชาตญาณ ปัดเศษฝุ่นที่ข้างแก้มให้อย่างเบามือและทะนุถนอม สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้รินรดานิ่งงัง ลืมหายใจไปชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา เสียงโกลาหลของคนงานก่อสร้างรอบข้างเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนสองคนที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท "ถ้าคุณเป็นอะไรขึ้นมา... โปรเจกต์นี้คงรันต่อไม่ได้แน่ๆ" คณินเอ่ยเสียงพร่า ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มจนเธอรู้สึกวابวับไปหมด รินรดาย่นจมูกใส่เขาอย่างหมั่นไส้ ทว่าหัวใจกลับทรยศด้วยการเต้นรัวแรงยิ่งกว่าเดิม "นี่คุณมองฉันเป็นแค่อุปกรณ์ชิ้นหนึ่งในโปรเจกต์รึไงคะ ตาเซียนเลือดเย็น!" "ไม่ใช่แค่อุปกรณ์หรอก..." คณินกระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ร้ายกาจจนคนมองใจกระตุก "แต่เป็น 'ผู้ถือหุ้นใหญ่' ในหัวใจผมต่างหากล่ะ" คำพูดหยอดคำหวานที่หลุดออกมาจากปากซีอีโอมือฉมังผู้ไม่เคยสนใจเรื่องความรัก ทำเอารินรดาร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า เธออ้าปากค้างจะเถียงกลับ แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียงใดๆ เสียงปรบมือเยาะเย้ยและฝีเท้าของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเข้าไซต์งานเสียก่อน "โอho! ช็อตเด็ดซะด้วย นึกว่ากำลังดูซีรีส์โรแมนติกอยู่ซะอีกนะครับเนี่ย คุณคณิน คุณรินรดา" ร่างสูงของธันวาปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย แววตาคมกริบมองภาพคนทั้งคู่ที่ยังคงอยู่ในท่ากึ่งกอดกึ่งคร่อมด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ระคนสมเพช ข้างกายของเขามีผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อยืนก้มหน้าหลบสายตาอยู่ด้วยท่าทีมีพิรุธ คณินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็ว บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากชายหนุ่มผู้โอบอ้อมอารีเมื่อครู่ กลับกลายเป็นซีอีโอผู้ทรงอำนาจและเยือกเย็นดังเดิม เขายื่นมือลงไปดึงรินรดาให้ลุกขึ้นยืนเคียงข้าง ก่อนจะก้าวเท้าออกไปบังร่างบางไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาคมกริบกวาดมองธันวาด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันตาเห็น "อุบัติเหตุเมื่อครู่... คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญสินะครับ คุณธันวา" คณินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนคู่สนชะงักไปเล็กน้อย ธันวาหัวเราะในลำคออย่างไม่สะทกสะท้าน "พูดอะไรของคุณครับคุณคณิน ไซต์งานก่อสร้างมันก็มีความเสี่ยงเป็นธรรมดา ใครใช้ให้สถาปนิกของคุณเดินซุ่มซ่ามไม่ดูตาม้าตาเรือเองล่ะครับ" รินรดากัดริมฝีปากแน่น กำมือเข้าหากันด้วยความโกรธ เธอกำลังจะเปิดปากสวนกลับไอ้คนหน้าด้านคนนี้ แต่คณินกลับยกมือขึ้นปรามไว้เพียงนิดเดียว ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยราวกับนักล่าที่กำลังจ้องเหยื่อในกำมือ "ความเสี่ยงเหรอครับ?" คณินแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่ชวนให้สันหลังวาบ "นั่นสินะครับ... แต่บังเอิญว่าผมชอบคำนวณความเสี่ยงด้วยตัวเลขที่แม่นยำเสมอ ไม่ใช่ด้วยความสกปรกใต้โต๊ะแบบที่คุณทำ" ว่าแล้ว คณินก็ยกข้อมือขึ้นกดปุ่มสมาร์ทวอทช์สั่งการระบบอัจฉริยะส่วนตัวเพียงครั้งเดียว เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่หน้าจอโฮโลแกรมจำลองจะแสดงข้อมูลเส้นทางการเงินและหลักฐานการสั่งซื้อวัสดุก่อสร้างล็อตที่มีปัญหาปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าทุกคน ธันวาหน้าถอดสี รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าแข็งค้างทันทีเมื่อเห็นตัวเลขและชื่อบัญชีปลายทางที่โอนเงินเข้าบริษัทผู้รับเหมา "คุณ... คุณแฮกข้อมูลผมรึ!" ธันวาเสียงหลง หน้าซีดเผือด "ผมไม่ได้แฮกครับ..." คณินก้าวเข้าไปประชิดตัวธันวาช้าๆ กดดันด้วยส่วนสูงและอำนาจเงินตราที่เหนือกว่าอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด "แต่ผมซื้อบริษัทผู้ถือหุ้นใหญ่ของคุณไปเมื่อสิบนาทีที่แล้วต่างหากล่ะครับ... ธันวา" ดวงตาของธันวาเบิกกว้างด้วยความช็อกสุดขีด เขาล้มเข่าทรุดลงกับพื้นคอนกรีตทันทีเมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองพ่ายแพ้อย่างราบคาบให้กับเซียนคณิตศาสตร์ผู้กุมอำนาจการเงินที่น่ากลัวที่สุดในประเทศ ขอขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่คอยสนับสนุน "ไอศกรีมมินต์ช็อก" และร่วมเดินทางความฟินความสะใจมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ค่ะ!