สายตาที่เปลี่ยนไป

"ถ้าคุณยังมองฉันด้วยสายตาแบบนี้อีกครั้งเดียว ฉันจะคิดว่าคุณไม่ได้กำลังมองงานออกแบบ... แต่กำลังคิดเรื่องอื่นอยู่ค่ะ คุณคณิน" เสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความท้าทายดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องประชุมเพนต์เฮาส์สุดหรูที่ถูกเนรมิตให้เป็นสตูดิโอชั่วคราว รินรดาตวัดสายตาสีเข้มขึ้นสบกับดวงตาคมกริบของซีอีโอหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและไร้ความปรานีอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าหัวใจดวงน้อยภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบกริบจะกำลังเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพลจนเผลอกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมันก็ตาม คณินชะงักมือที่กำลังถือปากกาหมึกซึมราคาแพง เขาดันแว่นสายตาขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นนัยน์ตาคู่คมที่มักจะวิเคราะห์แต่ตัวเลขและผลกำไร ทว่าในเวลานี้... แว่นกรอบทองนั้นไม่ได้ช่วยปกปิดความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังก่อตัวขึ้นในอกของเขาเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษขยับตัวเข้าหาโต๊ะทำงานกระจกใส รอยยิ้มมุมปากที่มักใช้กดดันคู่แข่งทางธุรกิจถูกยกขึ้นเล็กน้อย "แล้วถ้าผมไม่ได้กำลังมองงาน... คุณคิดว่าผมกำลังมองอะไรอยู่ล่ะครับ, คุณสถาปนิก?" คำพูดนั้นทำเอารินรดาถึงกับพูดไม่ออก เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้วยังคงวนเวียนอยู่ในสมอง การเดินตามเขามาในห้องนี้คือความประมาทชัดๆ เธอรู้ดีว่าการก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของคณิน คือการเดินเข้าสู่เกมที่เธออาจจะไม่มีวันชนะ... หรืออาจจะเป็นเกมที่เธอแพ้หัวใจตัวเองตั้งแต่ต้น บรรยากาศรอบตัวเริ่มบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นกระดาษพิมพ์เขียว ยิ่งทำให้สติของรินรดากระเจิดกระเจิง เธอพยายามดึงสายตากลับมาที่โมเดลตึกสูงตรงหน้า แต่ทว่าสัมผัสจากสายตาของคณินที่ไล่ตามตั้งแต่ปลายผมจรดเรียวปากอิ่มนั้น มันร้อนรุ่มเสียยิ่งกว่าแสงแดดยามบ่ายเสียอีก "คุณคณินคะ โปรเจกต์นี้เราตกลงกันไว้แค่เรื่องงาน" รินรดาพยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น เธอยกมือขึ้นทัดผมยาวที่หลุดร่วงลงมาปรกแก้ม ทว่าจังหวะนั้นเอง คณินกลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่เธอยืนอยู่ใกล้จนเกินระยะปลอดภัย "งานเหรอ..." คณินทวนคำ เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลแต่ทรงพลังจนน่าขนลุก เขาวางมือลงบนขอบโต๊ะกระจก กักตัวเธอไว้กลายๆ ระหว่างแขนแกร่งและแผ่นหลังที่ชนกับชั้นวางแบบแปลน "แต่แปลกจด... ตั้งแต่เมื่อคืนเป็นต้นมา สมองผมที่มีแต่ตัวเลขและอัลกอริทึมการลงทุน กลับมีแต่ภาพรอยยิ้มของคุณวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา นี่มันคือข้อผิดพลาดทางตรรกะแบบไหนกันล่ะ รินรดา" ลมหายใจอุ่นที่ปัดผ่านใบหน้าทำให้รินรดาถึงกับผงะถอยหลัง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ นี่ไม่ใช่คณินคนเดิม... คนที่เคยตอกหน้าเธอด้วยตัวเลขงบประมาณอย่างไร้เยื่อใยเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน สายตาที่เขามองเธอยามนี้ มันไม่ใช่สายตาของผู้บริหารที่กำลังมองลูกน้อง หรือแม้แต่สถาปนิกคู่สัญญา แต่มันคือสายตาของ "ผู้ชายคนหนึ่ง" ที่กำลังมองผู้หญิงที่ตนปรารถนาอย่างเปิดเผย "คุณ... คุณพูดบ้าอะไรเนี่ย ถอยไปเลยนะคะ!" เธอเอ่ยเสียงแข็ง พยายามดันอกแกร่งให้ออกห่าง แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน แถมยังโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ผมไม่ได้บ้า..." คณินกระซิบชิดริมหิมฝีปาก นัยน์ตาคมพินิจพิจารณาใบเนียนใสที่ขึ้นสีเรื่อด้วยความเอ็นดู "ผมแค เพิ่งรู้ตัวว่า... ผมมองข้ามรายละเอียดที่สำคัญที่สุดในโปรเจกต์นี้ไป" "รายละเอียดอะไรคะ?" รินรดาถามเสียงสั่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "หัวใจของคุณยังไงล่ะ" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้เปล่งเสียงโต้แย้งใดๆ ประตูห้องประชุมกระจกฝ้าก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าเร่งรีบของมีนา เพื่อนสนิทและอินฟลูเอนเซอร์สาวสายฟาด ที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก "ริน! แก... อุ๊ย! ตายแล้ว ฉันเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าเนี่ย?" มีนารีบยกมือขึ้นปิดตา แต่แอบแยกนิ้วออกกว้างลิบเพื่อสอดส่องสถานการณ์ความฟินระดับพีกตรงหน้า พร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ รินรด้ารีบผลקคณินออกทันที ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู เธอจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสาว "มีนา! แกเข้ามาทำไมเนี่ย ไม่มีมารยาทเลยนะ!" "ฉันมีเรื่องคอขาดบาดตายต่างหากเล่ายะ!" มีนาชูแท็บเล็ตในมือขึ้นสูง หน้าจอแสดงกราฟราคาหุ้นและข่าวพาดหัวตัวแดงแจ๋ "ธันวาไอ้ศัตรูตัวฉกาจของแกกำลังเล่นสกปรก มันปล่อยข่าววงในว่าบริษัทของพวกเราใช้วัสดุก่อสร้างไม่ได้มาตรฐาน เพื่อจะดิสเครดิตโปรเจกต์ลักซ์ชูรี่นี้ก่อนเปิดพรีเซลล์พรุ่งนี้เช้า!" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความหวานซึ้งเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันที คณินปรับสีหน้ากลับมาเป็นซีอีโอผู้เยือกเย็นและเฉียบขาดในเสี้ยววินาที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนมีนายังต้องกลืนน้ำลาย "ธันวาเหรอ..." คณินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบฉายแววอันตราย "กล้ามากที่มาเล่นตุกติกบนสนามของผม" รินรดามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคณินในยามนี้ ความรู้สึกใจเต้นระรัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความฮึกเหิม ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แค่เซียนคณิตศาสตร์ประสาทแดก แต่เขาคือปีศาจแห่งโลกธุรกิจที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่กล้ามาขวางทาง "เราจะทำยังไงกันดีคะคณิน ข่าวนี้ถ้าปล่อยให้ออกไปถึงมือสื่อใหญ่ หุ้นร่วงแน่ๆ" รินรดาเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ คณินไม่ตอบทันที เขายกสมาร์ทโฟนหรูขึ้นแนบหู กดโทรออกด้วยความเร็วสูงเพียงไม่กี่วินาที ปลายสายรับอย่างรวดเร็ว "เตรียมเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวให้ผม... แล้วติดต่อสำนักข่าวทุกหัวในประเทศ บอกว่าอีกหนึ่งชั่วโมง ผมจะมี 'เอกสารลับ' ชิ้นใหญ่ไปมอบให้พวกเขาด้วยตัวเอง" คณินสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ทรงอำนาจ และเด็ดเดี่ยว ก่อนที่เขาจะกดวางสาย คณินหันกลับมามองรินรดาที่ยืนมองเขาตาค้างด้วยความทึ่ง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับยื่นมือหนาออกมาตรงหน้าเธอ "ไปกับผมไหมครับ คุณสถาปนิก... ไปดูกันว่าไอ้พวกที่ชอบลอบกัด เขาจะเหลือทางให้เดินกลับบ้านหรือเปล่า" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความเร้าใจในเกมอันตรายที่เขากำลังพาเธอพุ่งทะยานไปข้างหน้า... เธอยื่นมือไปวางลงบนฝ่ามืออุ่นของเขาอย่างไม่ลังเล ทว่า ในวินาทีที่ปลายนิ้วของทั้งคู่แตะกัน เสียงแจ้งเตือนข้อความทางมือถือของรินรดาก็ดังขึ้น พร้อมกับภาพหน้าจอที่ปรากฏข้อความขู่ฆ่าและรูปถ่ายบ้านพักของเธอในยามวิกาลจากเบอร์แปลกปริศนา พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ— *"ถ้าไม่อยากให้คนที่แก/รัก/ตาย... ก็ถอนตัวซะ ก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นจุล"* ขอขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่คอยสนับสนุน "ไอศกรีมมินต์ช็อก" และร่วมเดินทางความฟินความสะใจมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ค่ะ!