ข่าวลือในที่ทำงาน

"กรี๊ด! แกตั้งใจฟังให้ดีนะ ยัยริน! ตอนนี้ทั้งตึกเขากำลังเม้าท์กันสนั่นหวั่นไหวชนิดที่ว่าเสียงซุบซิบดังกลบเสียงเครื่องปริ้นเตอร์ไปหมดแล้ว!" เสียงแหลมสูงปรี๊ดของมีนาผ่านทางโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูเกือบทำให้รินรดาสะดุ้งทำกาแฟร้อนในมือหกเลอะเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเก่ง สถาปนิกสาวถอนหายใจยาวเหยียดขณะใช้ไหล่หนีบโทรศัพท์ไว้กับหู มืออีกข้างก็กำลังจดจ่ออยู่กับการแก้แบบแปลนโครงสร้างตึกสูงสามสิบชั้นที่ถูกตีกลับมาเป็นรอบที่สามจาก "เซียนคณิตศาสตร์ประสาทแดก" คนนั้น "แกใจเย็นก่อนนะมีนา หายใจเข้าลึกๆ เสียงแกทะลุกระจกห้องทำงานฉันมาถึงข้างนอกแล้วมั้งเนี่ย" รินรดาตอบเสียงเรียบ พยายามทำตัวให้ชินชา—หรืออย่างน้อยก็พยายามตบตาตัวเองว่าเธอไม่แคร์ข่าวลือไร้สาระพวกนั้น "จะไม่ให้ฉันสติแตกได้ยังไงไหว! ก็พวกพนักงานแผนกการตลาดกับฝ่ายบัญชีน่ะสิ เขาลือกันให้แซดว่า ยัยสถาปนิกหน้าสวยดีกรีหัวดื้ออย่างเธอเนี่ย ใช้มารยาล่อลวงท่านซีอีโอสุดโหดอย่างคุณคณินจนยอมควักกระเป๋าเปย์การ์ดดำวงเงินไม่จำกัดให้รูดซื้อของแบรนด์เนมจนเกลี้ยงเคาน์เตอร์เมื่อวานนี้!" รินรดาชะงักมือที่กำลังถือปากกาหมึกซึม ภาพเหตุการณ์เมื่อวานนี้ฉายชัดขึ้นมาในหัวทันที... เสียงฟาดการ์ดสีดำสนิทไร้วงเงินลงบนโต๊ะกระจกของคณินยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท พร้อมกับสายตาดุดันคู่นั้นที่มองมาอย่างท้าทาย *‘อยากได้อะไรก็รูดเอาเอง... ถือว่าฉันจ่ายค่าเสียเวลาที่เธอต้องมาทนฟังคนปากเสียอย่างธันวาเห่าหอนก็แล้วกัน!’* คำพูดเผด็จการและเย่อหยิ่งของเจ้าพ่อตัวเลขคนนั้นทำให้รินรดาแทบอยากจะปาการ์ดใบนั้นใส่หน้าผากเขาให้รู้แล้วรู้รอด แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า การกระทำบ้าระห่ำของซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยสนใจใคร จะกลายเป็นเชื้อไฟชั้นดีให้พนักงานในบริษัทเอาไปนินทากาเลกันสนุกปาก ว่าเธอกำลังตกเป็น "เด็กเลี้ยง" ของท่านประธานจอมเนิร์ด! "พวกเขาก็แค่ว่างงานกันมากเกินไปนั่นแหละ" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิด "ถ้าพวกเขามีเวลาว่างเอาไปนั่งตรวจสเปกวัสดุก่อสร้างให้ละเอียดเท่าฉัน ป่านนี้โปรเจกต์คงไม่โดนแก้จนกระดาษเปื่อยหรอกนะ" "แหม ยัยรินเพื่อนรัก แกนี่มันใจเย็นเป็นน้ำแข็งแห้งตลอดเวลาเลยนะ!" มีนาโวยวายข้ามสายมาอีก "แต่เดี๋ยวก่อน... แกปฏิเสธไม่ได้หรอกนะว่าอีตานั่นเปย์หนักจริง! การ์ดดำ Centurion Card ของธนาคารระดับโลกใบนั้นน่ะ คนธรรมดาต่อให้ทำงานสิบชาติก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องนะยัยริน! บอกมาซะดีๆ ว่าเมื่อคืนพวกแกสองคนไปลึกซึ้งกันถึงไหนแล้ว? หรือว่า... แอบไปดินเนอร์ใต้แสงเทียนกันมาหาส? กรี๊ด! เล่ามาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" "ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ ยัยเพื่อนตัวดี!" รินรดาขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้านวลเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหันโดยไม่รู้สาเหตุ เมื่อภาพใบหน้าคมคายของคณินยามที่เขาขยับเข้าไปใกล้เพื่อกระซิบเตือนสติเธอเรื่องสัญญาจ้างลอยเข้ามาในหัว *‘อย่าทำให้ฉันหมดความอดทน รินรดา’* — แววตานิ่งสนิทคู่นั้นทรงพลังและอันตรายต่อหัวใจเกินกว่าที่ผู้หญิงคนไหนจะมองข้ามได้จริงๆ "แน่ใจนะ?" มีนาหรี่เสียงลงอย่างจับผิด "ระวังเถอะ... ปากบอกว่าเกลียดเขาเหมือนกิ้งก่า, เบื่อเขาเหมือนโจทย์เลขยากๆ แต่ระวังหัวใจตัวเองจะตกหลุมพรางความเย็นชาของอีตาสายคณิตศาสตร์คนนั้นเข้าสักวัน! ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ เย็นชาเป็นน้ำแข็งแต่สายตานี่คมกริบราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ... อุ๊ย! แค่คิดฉันก็ขนลุกแทนแล้ว!" "เพ้อเจ้อใหญ่แล้วมีนา แค่นี้นะ ฉันต้องเคลียร์แบบแปลนตึกนี้ให้เสร็จก่อนที่ท่านประธานจอมเผด็จการเขาจะเดินมาเฉ่งฉันถึงโต๊ะ" รินรดารีบกดตัดสายทิ้งทันที ก่อนที่เพื่อนสนิทจอมสาระแนจะได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไรไปมากกว่านี้ เธอยกมือขึ้นแตะพวงแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเองเบาๆ พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อดึงสติกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง... โลกที่เธอและคณินเป็นได้แค่คู่กัดที่ต้องมาร่วมมือกันทำโปรเจกต์พันล้านให้สำเร็จ ไม่มีทางเป็นอื่นไปได้เด็ดขาด! ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูกระจกใสหน้าห้องทำงานสถาปนิกดังขึ้นสองครั้งติดกัน ไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ประตูบานนั้นก็ถูกผลักเปิดออกด้วยมือหนาของใครบางคน รินรดาเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเข้มตัดเย็บอย่างประณีตปรากฏตัวขึ้นตรงกรอบประตู ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาสีนิลคู่คมกวาดตามองมาที่เธอด้วยแววตาเรียบนิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ คณิน... เขามายืนทำอะไรที่นี่ในเวลาพักเที่ยงแบบนี้? หรือว่าข่าวลือเรื่องที่พนักงานเม้าท์กันจะลอยเข้าหูเขาแล้ว? "อ้าว ท่านประธาน..." รินรดาฝืนยิ้มแห้งๆ พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ "มีธุระอะไรด่วนกับฝ่ายสถาปนิกเหรอคะ ถึงได้เกียรติมาเยือนถึงถิ่นแบบนี้" คณินไม่ตอบทันที ขายาวก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวช้าๆ แต่ละก้าวที่เขาย่างกรายเข้ามาสร้างแรงกดดันมหาศาลจนอากาศรอบตัวคล้ายจะเบาบางลงไปถางตา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมผสานกับความสะอาดสะอ้านเฉพาะตัวลอยมาแตะจมูก รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอนั่งหลังตรงโดยอัตโนมัติราวกับถูกสะกดจิต "ฉันไม่ได้มาหาฝ่ายสถาปนิก..." คณินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ แต่กังวานก้องไปทั่วห้อง "ฉันมาหา 'คู่หมั้น' จอมดื้อรั้นของฉันต่างหาก" ฉับพลัน! ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันสนิท รินรดาเบิกตากว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า สมองของเธอขาวโพลนไปหมดชั่วขณะ คล้ายมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกบาลในวันฟ้าใส คำว่า... "คู่หมั้น" อย่างนั้นเหรอ?! อีตาเซียนคณิตศาสตร์ประสาทแดกนี่เสียสติไปแล้วหรือยังไง ถึงได้หลุดคำพูดบ้าๆ แบบนี้ออกมากลางบริษัท! รินรดายังไม่ทันได้อ้าปากเถียง คณินก็ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเธอโน้มตัวลงต่ำ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบเดียว ดวงตาสีนิลคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอนิ่งสนิท ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะขยับกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจเธอแทบหยุดเต้น "เตรียมตัวเก็บกระเป๋าซะ... เพราะตอนนี้ ข่าวลือที่พวกเขากำลังเม้าท์กัน มันกำลังจะกลายเป็นเรื่องจริงในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า..." *กริ๊งงงง!* เสียงโทรศัพท์ภายในโต๊ะทำงานของรินรดาดังแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบกริบในวินาทีเป็นตายนั้นพอดี รินรดาเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมอย่างหวาดหวั่น ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวจะสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเอื้อมมือไปกดรับสาย เสียงปลายสายจากประชาสัมพันธ์ชั้นล่างดังลอดออกมาด้วยความตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ *"คุณรินรดาคะ! คือ... คือว่าตอนนี้ ท่านประธานธันวา พาคณะผู้บริหารชุดใหญ่บุกเข้ามาที่ล็อบบี้บริษัทแล้วค่ะ! พวกเขากำลังตรงขึ้นมาที่ชั้นนี้ พร้อมกับนักข่าวสายธุรกิจกลุ่มใหญ่ที่พากันกรูเข้ามาขอสัมภาษณ์เรื่อง... เรื่องที่คุณคณินประกาศกร้าวว่ากำลังจะแต่งงานกับคุณค่ะ!"* รินรดาหน้าซีดเผือดในพริบตา เธอนิ่งอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก สมองประมวลผลไม่ทันกับเหตุการณ์มรสุมลูกใหญ่ที่กำลังซัดกระหน่ำเข้ามาในเวลาไล่เลี่ยกัน ในขณะที่รินรดากำลังตื่นตระหนกจนมือไม้สั่น คณินกลับเหยียดยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ราวกับเขานี่แหละคือผู้กำกับบทละครฉากนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ! มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือบางของเธอไว้แน่น ดึงรั้งให้เธอลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับความจริงที่กำลังจะพังทลายทุกอย่างตรงหน้า... หรืออาจจะพลิกเกมตบหน้าพวกปากหอยปากปูให้ช็อกตาค้างไปตลอดกาล! --- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมลุ้นและฟินไปกับความแซ่บของคู่กัดคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้า รับรองว่ามีแต่ความสะใจระดับพีกแน่นอนค่ะ!)*