เมื่อตัวเลขแพ้ความสวยงาม

"ถ้าโปรเจกต์นี้พังเพราะความติสต์แตกของคุณ รินรดา ฉันคงต้องคิดใหม่แล้วล่ะว่า เงินลงทุนมูลค่าหพันล้านบาท ควรจะเอาไปละลายทิ้งกับงานศิลปะขยะชิ้นนี้ดีไหม" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เฉียบคมราใบมีดโกนของคณินดังขึ้นกลางห้องประชุมใหญ่ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนแทบทำให้บรรยากาศรอบตัวหนาทึบจนหายใจไม่ออก สายตาทุกคู่ในที่ประชุมจับจ้องมาที่สถาปนิกสาวผู้ยืนสงบนิ่งอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ด ธันวา คู่แข่งทางธุรกิจที่นั่งยิ้มเยาะอยู่ที่มุมห้องลอบหัวเราะในลำคออย่างสะใจ เขารอเวลานี้มานาน—เวลาที่ตัวเลขความคุ้มค่าจะตบหน้าความสวยงามจนย่อยยับ รินรดาไม่สะทกสะท้าน แม้ปลายนิ้วเรียวภายใต้เสื้อสูทเข้ารูปจะกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เธอมองหน้าซีอีโอหนุ่มผู้เชื่อมั่นในตัวเลขยิ่งกว่าลมหายใจด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยประกายท้าทาย "ตัวเลขในกระดาษของคุณมันบอกอนาคตไม่ได้หรอกค่ะคุณคณิน..." รินรดาก้าวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะประชุมใหญ่ช้าๆ จังหวะก้าวของเธอมั่นคง ราวกับราชินีที่กำลังเดินตรวจราชอาณาจักร "เพราะสิ่งที่เรียกว่า 'สต่างค์และสุนทรียศาสตร์' ต่างหาก ที่จะเปลี่ยนตึกแท่งปูนตายซากให้กลายเป็นแม่เหล็กดูดเงิน" "พูดพล่อยๆ โครงสร้างแบบนี้ไม่มีทางคืนทุนในสิบปีแน่" ธันวาโพล่งแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "อย่าเอาความฝันลมๆ แล้งๆ มาหลอกนักลงทุนเลยคุณรินรดา" รินรดาหันขวับไปสบตากับธันวา รอยยิ้มมุมปากของเธองดงามแต่เยือกเย็นจนอีกฝ่ายถึงกับชะงัก "คุณธันวาคะ... คนที่มองเห็นแต่ตัวเลข ก็มักจะตาบอดต่อมูลค่าที่แท้จริงเสมอค่ะ วันนี้ฉันไม่ได้มาเพื่อเถียงกับคุณด้วยความรู้สึก แต่ฉันจะใช้ 'ของจริง' มาตบหน้าคนที่ดูถูกงานของฉันให้ดู" ว่าแล้วเธอก็แตะปลายนิ้วลงบนแท็บเล็ตส่วนตัว ภาพจำลองสามมิติของตึกคอมเพล็กซ์ใจกลางเมืองถูกฉายขึ้นบนจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ "ดูตรงนี้ค่ะ" รินรดาชี้ไปที่โครงสร้างกระจกโค้งรับแสงธรรมชาติที่เธอเป็นคนดีไซน์ขึ้นมาเอง "การปรับองศาของหน้าต่างกระจกและสวนลอยฟ้าแบบVertical Forest ไม่เพียงแต่ช่วยลดอุณหภูมิภายในอาคารลงได้ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ในเชิงจิตวิทยาการค้า พื้นที่สีเขียวและสถาปัตยกรรมที่ถ่ายรูปสวย จะทำให้มูลค่าค่าเช่าต่อตารางเมตรพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด" คณินหรี่ตามองตัวเลขการคำนวณต้นทุนต่อผลกำไรที่รินรดากระหน่ำใส่โปรเจกชันสไลด์ทีละหน้า แววตาคมกริบของซีอีโอหนุ่มแปรเปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งเป็นความประหลาดใจระคนทึ่ง ตัวเลขทุกบรรทัดที่เธอนำเสนอผ่านการคิดวิเคราะห์มาอย่างดีเยี่ยม มันไม่ใช่แค่เรื่องของความสวยงาม แต่เป็น 'สถาปัตยกรรมที่ทำเงินได้จริง' อย่างน่าเหลือเชื่อ บรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ ธันวาหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬแตกพลั่กเมื่อเห็นกราฟผลกำไรพุ่งทะยานสวนทางกับสิ่งที่เขาเคยปรามาสเอาไว้ "เป็นยังไงบ้างคะคุณคณิน..." รินรดาก้าวเข้าไปยืนประชิดตัวซีอีโอหนุ่ม ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบ "ตึกที่ไร้หัวใจของคุณเมื่อครู่ ยังเป็นขยะราคาแพงในสายตาคุณอยู่อีกไหมคะ" คณินนิ่งงึมไปชั่วขณะ ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเย็นชาเจือปนอีกต่อไป มีเพียงความพึงพอใจและประกายตารักใคร่ที่ซ่อนไว้ไม่มิด เขายื่นมือหนาออกไปแตะแท็บเล็ตในมือเธอเบาๆ ก่อนจะกดปุ่มอนุมัติโปรเจกต์ด้วยลายนิ้วมือของตนเองอย่างเด็ดขาด เสียงสัญญาณอนุมัติสีเขียวสว่างวาบขึ้นกลางห้องประชุม พร้อมกับหน้าจอหลักที่แสดงยอดเงินลงทุนเฟสแรกโอนเข้าบัญชีบริษัทของรินรดาแบบเต็มจำนวนโดยไม่มีข้อกังขาใดๆ ทั้งสิ้น ธันวากัดฟันกรอด กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนด้วยความแค้นที่พุ่งทะลุขีดสุด ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็เปิดผางขึ้นอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของเลขาคนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือ "ท่านประธานคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เลขาส่วนตัวละล่ำละลักพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "มีนักลงทุนรายใหญ่จากต่างประเทศติดต่อเข้ามาผ่านระบบวีไอพี พวกเขาบอกว่า... พวกเขาต้องการซื้อเหมาพื้นที่ในตึกใหม่ทั้งหมดทันที ด้วยวงเงินไม่จำกัด!" คณินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย หันกลับมามองรินรดาทีหนึ่งก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า รินรดากลับเป็นฝ่ายกอดอกมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความมั่นใจเกินร้อย ทว่า ก่อนที่ใครจะได้ทันพูดอะไร เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของทุกคนในห้องก็ดังขึ้นพร้อมกันอย่างกึกก้อง ข้อความข่าวด่วนจากสำนักเศรษฐกิจการเงินประกาศรายชื่อผู้ถือหุ้นใหม่ของโปรเจกต์นี้—และชื่อที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอเบอร์หนึ่ง ก็คือบุคคลปริศนาที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับโครงการนี้มาก่อนในชีวิต! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินและความสะใจในตอนนี้นะคะ