คำเตือนจากความหวังดี

“คุณกำลังเล่นกับไฟ รินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากริมฝีปากของคณินไม่ได้เจือแววหยอกเย้าเลยแม้แต่น้อย มันคือความเย็นเยียบระดับศูนย์องศาที่พร้อมจะแช่แข็งทุกสรรพสิ่งในห้องทำงานทรงโมเดิร์นแห่งนี้ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทตัดเย็บพิเศษจากมิลานโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับสถาปนิกสาวลดลงจนเหลือเพียงแค่คืบ แววตาหลังกรอบแว่นสายตาดำสนิทคู่นั้นกำลังจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับเครื่องมือสแกนที่พยายามจะถอดรหัสความดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านตาคู่นั้น รินรดาชะงักมือที่กำลังจะหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาแก้แบบ เธอกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะเชิดปลายคางขึ้นตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว “เล่นกับไฟอะไรของคุณคะ คุณคณิน? งานออกแบบโครงสร้างกระจกโค้งของโปรเจกต์นี้ ฉันคำนวณและตรวจสอบด้วยมาตรฐานสถาปัตยกรรมระดับสากลมาแล้วสามรอบ ไม่มีทางที่มันจะมีปัญหาเด็ดขาด!” เสียงหวานใสเอի่ยสวนกลับทันควัน ความมั่นใจในฝีมือของตัวเองไม่เคยลดน้อยลงแม้แต่นิดเดียว แม้ว่าเบื้องหน้าเธอจะคือซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่ใครๆ ต่างก็ขยาดก็ตาม “ผมไม่ได้พูดถึงเรื่องตัวเลขหรือองศาของกระจกบ้าบออะไรนั่นหรอกนะ” คณินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและน่าหมั่นไส้ที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยินมา นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเป็นจังหวะเนิบนาบ “ผมกำลังพูดถึง ‘คน’... คนที่คุณกำลังไว้วางใจให้เข้ามาใกล้ตัวคุณต่างหาก” คิ้วเรียวสวยของรินรดาขมวดเข้าหากันทันที สมองอันปราดเปรื่องเริ่มประมวลผลคำพูดของชายหนุ่ม “หมายความว่ายังไงคะ?” “ธันวาไม่ได้บริสุทธิ์ใจอย่างที่คุณคิด” คณินเอ่ยชื่อคู่ปรับทางธุรกิจออกมาตรงๆ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในงานเลี้ยงการกุศลเมื่อคืนก่อน ภาพที่ธันวาพยายามเดินเข้าไปตีสนิทและยื่นแก้วเครื่องดื่มให้รินรดายังคงติดตาเขา “คุณเป็นคนเก่งเรื่องออกแบบตึกระฟ้า รินรดา แต่คุณซื่อบื้อเรื่องเล่ห์เหลี่ยมคนจนน่ารำคาญ คุณคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างธันวา สุริยวงศ์ จะยอมถอยไปง่ายๆ หลังจากที่เสียโปรเจกต์มูลค่าหลายพันล้านให้เรา?” “คุณกำลังจะบอกว่าธันวา... เขาคิดจะทำอะไรลับหลังฉันงั้นเหรอคะ?” รินรดาทวนคำ น้ำเสียงเริ่มสั่นด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะเธอเชื่อใจธันวา แต่เธอไม่ชอบให้ใครมาดูถูกสติปัญญาและวิจารณญาณในการคบคนของเธอ “ถึงเราจะเป็นคู่แข่งกันในเชิงธุรกิจ แต่ฉันกับคุณธันวาเราคุยกันเฉพาะเรื่องงาน เรารู้จักขอบเขตค่ะ!” “ขอบเขตเหรอ?” คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่กำยำภายใต้สูทหรูขยับเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่เธอยืนอยู่ จนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ “ในโลกธุรกิจไม่มีคำว่าขอบเขต มีแต่คำว่าผลประโยชน์ และจุดอ่อน... และตอนนี้คุณกำลังทำตัวเป็น ‘จุดอ่อน’ ชิ้นโตที่เปิดช่องให้คนชั่วๆ อย่างมันใช้เป็นเครื่องมือเล่นงานผม!” ประโยคหลังกระแทกกระทั้นเข้าโสตประสาทจนรินรดาต้องอ้าปากค้าง ความโกรธพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงก่ำ “นี่คุณ! หลงตัวเองไปหน่อยหรือเปล่าคะคุณคณิน? ฉันไม่ใช่จุดอ่อนของใครทั้งนั้น และฉันก็ไม่ได้เป็นเครื่องมือให้ใครมาใช้รังแกคุณด้วย! เลิกเอาความคิดแบบเซียนคณิตศาสตร์บ้าอำนาจของคุณมาตัดสินทุกอย่างบนโลกนี้สักที!” สถาปนิกสาวตวาดกลับเสียงดังลั่นห้อง เอกสารในมือสั่นเทด้วยความเดือดดาล เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ คณินไม่โกรธเลยสักนิด... ตรงกันข้าม มุมปากหยักลึกกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหนือกว่าและน่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออีกก้าว จนกระทั่งแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นวางหนังสือด้านหลังโดยไม่มีทางหนี “ถ้าคุณมั่นใจนักว่าตัวเองเอาตัวรอดได้ ทำไมเมื่อวานถึงเกือบเซ็นเอกสารสัญญาแก้ไขแบบที่ถูกแก้ไขเงื่อนไขลิขสิทธิ์ลับหลังไปล่ะครับ?” คณินกระซิบเสียงต่ำชิดริมใบหู ลลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้รินรดาถึงกับสะثายเฮือก ขนลุกชันไปทั่วร่างไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นเพราะความตกใจต่างหาก “คุณ... คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง?” รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวระส่ำ เอกสารฉบับนั้นเธอเพิ่งจะหยิบขึ้นมาดูก่อนนอนเมื่อคืนนี้เอง และมันเป็นเอกสารที่ธันวาเป็นคนส่งมาให้เธอดูก่อนใครเพื่อน! “ผมบอกแล้วไงว่ารินรดา... ทุกความเคลื่อนไหวในแวดวงนี้ อยู่ในสายตาของผมเสมอ” คณินผกายใบหน้ากลับมาสบตาเธอนิ่ง แววตาคู่นั้นจริงจังจนน่ากลัว “อย่าหาว่าผมก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวเลยนะ แต่ถ้าคุณยังดื้อดึงติดต่อกับธันวาโดยไม่ฟังคำเตือนของผมล่ะก็... ผมนี่แหละที่จะเป็นคนฉีกสัญญาร่วมทุนโปรเจกต์นี้ทิ้ง แล้วส่งคุณกลับไปเขียนแบบบ้านชั้นเดียวแถวชานเมืองแบบเดิมซะ!” “คุณคณิน! คุณมันเผด็จการ ใจร้าย และ... และไอ้คนบ้าอำนาจที่สุด!” รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความคับแค้นใจ อยากจะยกแฟ้มเอกสารฟาดหน้าหล่อๆ ของซีอีโอหนุ่มคนนี้สักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ “ขอบคุณสำหรับคำชมครับ” คณินยักไหล่อย่างไม่ยี่หรา ก่อนจะยื่นมือมาดึงปอยผมที่หลุดลุ่ยมาทัดหูให้เธออย่างเบามือสัมผัสที่อ่อนโยนกะทันหันนั้นทำให้รินรดาชะงักงัน หัวใจที่กำลังเต้นเร่าด้วยความโกรธเมื่อครู่กลับกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ “จำคำเตือนของผมไว้ให้ดี... เพราะครั้งต่อไป ผมอาจจะไม่ได้แค่เตือนด้วยคำพูด” พูดจบ คณินก็หมุนตัวเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเองราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปล่อยให้รินรดายืนหายใจฮึดฮัดอยู่มุมห้องด้วยความรู้สึกที่ตีรวนกันมั่วสุมไปหมด ทั้งโกรธ ทั้งอับอาย และที่สำคัญที่สุด... หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะให้กับความเผด็จการของเขาเสียได้ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์สถาปนิกดังขึ้นทำลายความเงียบ รินรดากัดริมฝีปากแน่นก่อนจะหยิบขึ้นมาเปิดดู ข้อความจากมีนาเพื่อนสนิทส่งตรงเข้ามาพอดี *[มีนา]: แกกกก! รีบเปิดทีวีช่องข่าวเศรษฐกิจด่วน! ตอนนี้เลย! เกิดเรื่องใหญ่ที่บริษัทของธันวาแล้ว ช็อกโลกมากแม่!* รินรดานิ่วหน้าด้วยความสงสัย เธอเงยหน้าขึ้นมองคณินที่กำลังนั่งเซ็นเอกสารหน้าตาเฉยราวกับรู้อยอนาคตอยู่แล้ว ชายหนุ่มไม่ได้สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย แต่รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นแวบหนึ่งนั้น... มันช่างน่าสงสัยเสียเหลือเกิน นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยกดเปิดแอปพลิเคชันข่าวสดตามคำบอกของเพื่อนสนิท ภาพบนหน้าจอโทรศัพท์ปรากฏภาพข่าวหน้าตึกสำนักงานใหญ่ของธันวาที่มีตำรวจเศรษฐกิจและเจ้าหน้าที่ ปอศ. บุกเข้าตรวจค้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับพาดหัวตัวแดงแจ๋หลาว่า... *“รวบแล้ว! ‘ธันวา’ ซีอีโอหนุ่มไฟแรง โดนหมายจับคดีฉ้อโกงและฟอกเงินข้ามชาติ มูลค่าความเสียหายกว่าพันล้าน!”* รินรดาอ้าปากค้าง สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก เธอดึงสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์กลับมามองผู้ชายที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานอย่างตื่นตะลึง นี่มัน... ฝีมือเขาอย่างนั้นเหรอ? และก่อนที่รินรดาจะได้เอ่ยปากถามอะไร ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยเลขาฯ ส่วนตัวของคณิน พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด... ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งลงเหวในพริบตา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ รับรองว่าตอนหน้าเดือดสะใจยิ่งกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!