อดีตที่คณินปิดตาย

"อย่าขยับ!" เสียงตวาดก้องพร้อมกับลำแสงสีแดงจากเลเซอร์ปืนที่ทาบทับอยู่กลางหน้าอกของรินรดา ทำให้สถาปนิกสาวชะงักค้าง เธอยังไม่ทันได้ประมวลผลภาพบนจอคอมพิวเตอร์ที่ฉายภาพคนสนิทกำลังถูกมัดมือไพล่หลังอยู่บนดาดฟ้าตึกระฟ้า ร่างสูงใหญ่ของคณินก็พุ่งเข้ามาคว้าเอวเธอแล้วดึงหลบกระสุนนัดแรกที่เจาะทะลุกระจกห้องทำงานจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เศษกระจกโปรยปรายราวกับสายฝนสีเงิน ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่ห่างกันแค่เสี้ยววินาที สมองอันฉลาดเป็นกรดของเซียนคณิตศาสตร์กลับไม่ได้คำนวณเรื่องความเสียหายทางธุรกิจแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบของซีอีโอหนุ่มฉายแววอำมหิตชนิดที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือแววตาของนักล่าที่พร้อมจะฉีกกระชากใครก็ตามที่กล้าแตะต้อง "คนของเขา" "หมอบลงไปริน!" คณินคำรามเสียงต่ำ มือหนากดศีรษะเธอให้แนบกับพื้นพรมหนานุ่ม ขณะที่มืออีกข้างคว้าโทรศัพท์มือถือราคาแพงขึ้นมากดปลดล็อกด้วยระบบสแกน่านน้ำเสียงเฉียบขาดสั่งการระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะของตึกทันที "ไอ้ธันวา... มันเล่นสกปรกเกินไปแล้วค่ะ!" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านยิ่งกว่าความกลัว เมื่อเธอเห็นใบหน้าของมีนาเพื่อนรักปรากฏอยู่บนจอมอนิเตอร์สำรองที่ถูกควบคุมด้วยระบบรีโมตของคนร้าย คณินไม่ได้ตอบคำถาม เขากำลังกดแป้นพิมพ์รัวเร็วด้วยมือเพียงข้างเดียว ตัวเลขและรหัสโค้ดมหาศาลวิ่งผ่านจอภาพด้วยความเร็วสูง บัญชีธนาคารระดับ Black Card ของเขาถูกดึงข้ามระบบคลาวด์เพื่อซื้อเวลาและเข้าควบคุมเครือข่ายดาวเทียมในย่านธุรกิจทั้งหมด นี่ไม่ใช่แค่เกมการแข่งขันทางธุรกิจ แต่มันคือสงครามที่ธันวา ศัตรูตัวฉกาจ ก้าวล้ำเส้นความอดทนของคณินจนเกินเยียวยา "คุณคณินคะ... มือคุณสั่น" รินรดารem สังเกตเห็นความผิดปกติ เธอเอื้อมมือไปกุมมือหนาที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบของชายหนุ่ม นิ้วเรียวยาวที่ปกติมักจะตวัดปลายปากกาเซ็นเช็คหรือคำนวณตัวเลขด้วยความมั่นใจ ตอนนี้กลับเกร็งจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน คณินชะงักไปชั่วขณะ เขาก้มมองมือตัวเองก่อนจะเงยหน้าสบตากับหญิงสาว แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก คล้ายมีรอยร้าวลึกปรากฏขึ้นมาวูบหนึ่ง มันเป็นความหวาดกลัว... ความหวาดกลัวที่ถูกฝังกลบไว้ใต้กองเอกสารและตึกสูงนับร้อยชั้นมานานนับสิบปี "ฉันไม่เป็นไร..." คณินเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายของเขากำลังส่งสัญญาณเตือนจากปมในอดีตที่เขาพยายามหนีมาตลอดชีวิต วันที่ฝนตกหนักในวัยเด็ก วันที่เสียงไซเรนและกลิ่นควันไฟคละคลุ้ง ครอบครัวที่เคยสมบูรณ์แบบพังทลายลงเพียงเพราะความโลภของคนที่เรียกว่ามิตรทางธุรกิจ พ่อกับแม่ของเขาต้องจบชีวิตลงบนตึกสูงแห่งนี้ ในสถานที่ที่ออกแบบมาเพื่อความสำเร็จ แต่กลับกลายเป็นสุสานไร้ป้ายหลุมศพของตระกูล "คุณกำลังคิดถึงเรื่องนั้นอยู่ใช่ไหมคะ?" รินรดากระซิบถาม น้ำเสียงของเธออ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด ความฉลาดของเธอทำให้ปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้ทันที เหตุผลที่คณินต้องทำงานบ้าคลั่ง เหตุผลที่เขาไม่เคยไว้ใจใคร และเหตุผลที่เขาเลือกจะสร้างอาณาจักรทางการเงินขึ้นมาเพื่อครอบครองทุกสิ่ง ก็เพื่อให้ไม่มีใครหน้าไหนมีอำนาจมาบีบคั้นเขาได้อีก "ริน... เธอไม่เข้าใจหรอก" คณินแค่นหัวเราะเยาะหยันตัวเอง "คนอย่างฉันมันเกิดมาเพื่อคำนวณความเสี่ยง แต่ฉันกลับคำนวณความเลวของมนุษย์พลาดไปครั้งหนึ่ง... และฉันเกือบจะต้องเสียเธอไปเหมือนกับที่เคยเสียทุกคนไปแล้ว" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น ทำให้หัวใจของสถาปนิกสาวกระตุกวูบ ความรู้สึกโกรธเคืองที่เขามักจะเผด็จการใส่เธอในอดีตมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเห็นอกเห็นใจและความรักที่ล้นทะลักออกมาจนจุกอก เธอดึงร่างสูงเข้ามาโอบกอดไว้แน่น แม้ว่าเสียงกระสุนปืนจากด้านนอกจะยังคงดังสนั่นหวั่นไหว "คุณไม่ได้อยู่คนเดียวนะคะคณิน" รินรดากระซิบแนบใบหูของเขา "มีฉันอยู่ตรงนี้... และเราจะลากคอมis ของไอ้ธันวามาคุกเข่าขอร้องชีวิตด้วยกัน" สิ้นคำพูดของหญิงสาว คณินก็สูดลมหายใจเข้าลึก and ปลดปล่อยความกลัวทั้งหมดทิ้งไป ดวงตาคู่นั้นกลับมาเปล่งประกายความเยือกเย็นและทรงอำนาจอีกครั้ง นิ้วเรียวกดปุ่ม Enter สีแดงเพลิงบนโต๊ะทำงาน ระบบAI อัจฉริยะของบริษัทออกคำสั่งล็อกบัญชีทรัพย์สินทั้งหมดของเครือข่ายธันวาภายในเสี้ยววินาที พร้อมกับเสียงประกาศก้องจากระบบเสียงตามสายทั่วตึก [ ตรวจพบการทำธุรกรรมผิดกฎหมาย ระบบได้ทำการอายัดบัญชีมูลค่าหมื่นล้านบาทเรียบร้อยแล้ว กองกำลังรักษาความปลอดภัยพิเศษกำลังเข้าพื้นที่ ] ปัง! ประตูห้องทำงานถูกถีบเปิดออกโดยบอดี้การ์ดชุดสูทสีดำสนิทนับสิบคน แต่พวกเขามารอรับคำสั่ง ไม่ใช่ผู้บุกรุก คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทให้เข้ารูปอย่างเนียบกริบ ราชาแห่งโลกการเงินกลับมาทวงบัลลังก์คืนอย่างสง่างาม "พาคุณมีนาลงมาจากดาดฟ้าอย่างปลอดภัย..." คณินสั่งเสียงเรียบ ก่อนจะหันมามองหน้าคู่หมั้นสาวที่ยืนเคียงข้าง "ส่วนเราสองคน... คงต้องไปเคลียร์บัญชีแค้นกับเพื่อนเก่าสักหน่อยแล้วล่ะริน" ทั้งคู่ก้าวเดินเคียงกันไปยังระเบียงกระจกด้านหลังที่เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำใหญ่กำลังลดระดับลงจอด แสงไฟสีนวลจาก erty ยามค่ำคืนสะท้อนลงบนใบหน้าของทั้งคู่ที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ทว่าในวินาทีที่รินรดากำลังจะก้าวขึ้นบันไดเฮลิคอปเตอร์ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของคณินก็สั่นขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกปลอมที่ไม่มีในระบบ คณินกดรับด้วยความลังเล เสียงปลายสายไม่ได้พูดอะไรนอกจากเสียงหัวเราะเย็นยะเยือก ก่อนที่ข้อความเสียงอัตโนมัติจะเล่นขึ้นมาเบาๆ *“แกคิดว่าเกมนี้จบแล้วจริงๆ เหรอคณิน... หันกลับไปมองข้างหลังสิ ว่าใครกำลังยืนถือชนวนระเบิดรอต้อนรับแกอยู่”* คณินเบิกตากว้างเมื่อหันขวับกลับไปมอง และภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องล่างตรงลานจอดรถ VIP ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดกึกทันที! --- ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ รับรองว่าความเดือดระดับพีกกำลังรอรี้ดเดอร์ทุกคนอยู่ค่ะ!