เลเวลอัปด้วยเหตุผล

กลิ่นอายความชื้นของห้องเก็บของใต้ถุนสถานีตำรวจผสมผสานกับกลิ่นน้ำยาฟอร์มาลีนจาง ๆ จนชวนให้รู้สึกอึดอัด แต่สำหรับรินแล้ว บรรยากาศนี้กลับเป็นสถานที่ที่ตรรกะและเหตุผลทำงานได้ดีที่สุด นิ้วเรียวยาวของเด็กหนุ่มกำลังคีบเส้นใยผ้าสีครามขึ้นมาส่องใต้แสงไฟฉายแรงสูงอย่างระมัดระวัง รอบตัวเขามีหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสโปร่งแสงลอยวนเวียนอยู่หลายแผ่น ซึ่งเป็นอินเทอร์เฟซจากระบบที่ศศิเป็นคนปรับแต่งให้เข้ากับสถานการณ์เฉพาะหน้า "อย่ามัวแต่มองโครงสร้างภายนอกอย่างเดียว ริน" เสียงทุ้มแต่นุ่มนวลของศศิดังขึ้นมาจากมุมห้อง เธอสวมเสื้อกาวน์สีขาวทับชุดลำลอง มือเรียวถือแก้วกาแฟอุ่น ๆ พลางปรายตามองหน้าจอสถานะของเด็กหนุ่มที่สะท้อนอยู่ในความมืด "การวิเคราะห์หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ไม่ใช่แค่การบอกว่ามันคืออะไร แต่มันคือการตอบคำถามว่า 'ทำไม' มันถึงมาอยู่ตรงนั้นต่างหาก" รินพยักหน้ารับช้า ๆ ดวงตาสีเข้มใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อเพ่งสมาธิ ข้อมูลมหาศาลจากสมุดบันทึกสีครามเล่มเก่าถูกประมวลผลผ่านสมองอันปราดเปรื่อง ควบคู่ไปกับค่าสถานะที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอระบบ [ ตรวจพบหลักฐาน: เส้นใยผ้าฝ้ายผสมโพลีเอสเตอร์จากเสื้อสูทราคาแพง ] [ ความเข้ากันได้ของตรรกะ: 84% ] [ เงื่อนไขการปลดล็อกสกิลเฉพาะทาง: เชื่อมโยงร่องรอยเข้ากับโปรไฟล์พฤติกรรมศาสตร์ ] "เส้นใยนี้ไม่ได้หลุดร่วงมาจากความบังเอิญครับอาจารย์" รินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "รอยยับที่ปลายเส้นใยบ่งบอกถึงแรงกดในแนวทแยงมุม ซึ่งเกิดจากการถูกเสียดสีอย่างรุนแรงในช่วงเวลาสั้น ๆ ประมาณตีสองของเมื่อคืน... ช่วงเวลาเดียวกับที่กล้องวงจรปิดมุมอับของตึกร้างฝั่งตรงข้ามเกิดขัดข้องพอดี" ศศิยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดาความหมาย เธอวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้เก่า ๆ ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้รินทีละน้อย กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกไม้ป่าที่เธอมักใช้ประจำลอยมาแตะจมูก "ฉลาดนี่... แต่แค่นั้นยังไม่พอสำหรับการก้าวข้ามขีดจำกัดขั้นต่อไปหรอกนะ ริน ลองดูค่า 'ความตื่นตัวทางปัญญา' ของเธอตอนนี้สิ มันกำลังบอกอะไรบางอย่าง" รินก้มมองหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า ค่าตัวเลขสีทองสว่างวาบขึ้น [ สถานะปัจจุบัน: ความตื่นตัวทางปัญญา (Cognitive Alertness) ถึงขีดจำกัด 95% ] [ กำลังเตรียมพร้อมสำหรับการอัปเกรดระบบย่อย: [ตาชั่งแห่งความยุติธรรม - ขั้นที่ 2] ] ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ประตูเหล็กบานหนาของห้องใต้ดินก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังสะท้อนก้องไปทั่ว สารวัตรกวินก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบกวาดมองหลักฐานบนโต๊ะสลับกับหน้าจอโฮโลแกรมที่ศศิรีบปัดมือปิดมันลงอย่างรวดเร็วด้วยความว่องไวราวกับภูตผี "พวกเธอสองคนกำลังเล่นสนุกอะไรกันอีก" กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย แต่แฝงไปด้วยความกังวล "ข้างบนกำลังวุ่นวายใหญ่โต ท่านผู้ว่าฯ โทรมาเร่งรัดคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในเขตสามด้วยตัวเอง ศพที่สามเพิ่งถูกพบเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน และรูปแบบการฆ่า... มันเหมือนกับคดีเมื่อห้าปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน" คำพูดของสารวัตรกวินทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในพริบตา รินหันขวับไปสบตากับศศิโดยไม่ต้องนัดหมาย ห้าปีก่อน... คือช่วงเวลาก่อนที่ความทรงจำของรินจะถูกลบเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย และมันอาจเป็นกุญแจดอกสำคัญที่สุดในการไขปริศนาทั้งหมด "ศพที่สามอยู่ที่ไหนครับ สารวัตร" รินเอ่ยถาม น้ำเสียงจริงจังขึ้นจนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันรอบตัว "ที่โกดังสินค้าเก่าริมท่าเรือหมายเลข 7" กวินตอบ พลางโยนแฟ้มคดีปกสีน้ำตาลกระแทกโต๊ะเสียงดัง "สภาพศพถูกจัดวางไว้อย่างประณีตเหมือนงานศิลปะ และที่สำคัญที่สุด... ข้างกายศพนั้น มีสมุดบันทึกหน้าตาเหมือนกับของเธอบางส่วนถูกวางทิ้งไว้" รินนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความตื่นเต้น ความหวาดหวั่น และสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ถูกปลุกเร้า ในขณะเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เคยเงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในโสตประสาทอย่างกะทันหัน [ ตรวจพบเป้าหมายระดับความอันตราย: SSS ] [ ภารกิจเร่งด่วน: ไขปริศนาแห่งท่าเรือหมายเลข 7 ก่อนที่หลักฐานทั้งหมดจะถูกทำลายด้วยเพลิงพิโรธ ] [ คำเตือนจากระบบ: ผู้ใช้งานกำลังเผชิญหน้ากับ 'เงาในอดีต' ที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง ] ก่อนที่รินจะได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ แสงไฟนีออนบนเพดานห้องใต้ดินก็กระพริบไหวรุนแรงสองครั้งก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด ทว่าสิ่งเดียวที่ยังคงสว่างไสวคือหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าของริน ซึ่งตอนนี้ตัวอักษรสีแดงฉานได้เปลี่ยนข้อความใหม่ทั้งหมดด้วยลายมือที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน... *“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ริน”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับรินและผองเพื่อนนะครับ