ทฤษฎีฆาตกรเงา

เสียงลมหายใจของผมเองดังสะท้อนอยู่ในความเงียบงัน ราวกับเสียงก้องของนาฬิกาชีวิตที่กำลังนับถอยหลัง ทุกอณูอากาศในห้องสืบสวนคดีพิเศษนี้อัดแน่นไปด้วยความกดดันชนิดที่ทำให้ผิวหนังรู้สึกชาหนึบ ประโยคเตือนภัยสีแดงฉานจากระบบยังคงกะพริบบนเรตินาของผม... *[ตรวจพบการเข้าถึงระบบจาก "ผู้ดูแลระบบเงา" (Shadow Administrator) นอกเหนือจากการควบคุม... เป้าหมายกำลังพุ่งตรงมาที่ห้องนี้ด้วยความเร็วสูง และ... มันอยู่ห่างออกไปเพียงแค่หลังประตูนี่เอง]* ปัง! เสียงกระแทกเบาๆ ที่บานประตูไม้สักทองไม่ได้รุนแรงจนสะเทือนตึก แต่มันหนักแน่นพอที่จะทำให้สารวัตรกวินที่ยืนอยู่ใกล้หน้าต่างชักมือเข้าหาซองปืนพกข้างเอวโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกราบของนายตำรวจใหญ่หรี่ลง จ้องเขม็งไปยังลูกบิดประตูที่ค่อยๆ หมุนวนด้วยแรงกดจากภายนอกอย่างเชื่องช้าและน่าขนพองสยองเกล้า "ถอยไป ริน" สารวัตรกวินกระซิบเสียงต่ำ มือขวาปลดล็อกเซฟตี้ปืนสั้นอย่างเงียบเชียบที่สุด บรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนจากนายตำรวจผู้ผ่อนคลายกลายเป็นนักล่าผู้เจนศึกในเสี้ยววินาที ทว่า อาจารย์ศศิกลับไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปสีเข้มก้าวถอยหลังมาครึ่งก้าว สายตาคมกริบของเธอกวาดมองหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเธอบ่งบอกว่าเธอไม่ได้ประหลาดใจ... บางที เธออาจจะกำลังรอให้แขกที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้ปรากฏตัวเสียด้วยซ้ำ "ใจเย็นก่อนครับสารวัตร" ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของผมพยายามรักษาความนิ่งสงบเอาไว้ให้มากที่สุด แม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "ถ้าเจ้านั่นคือ 'ผู้ดูแลระบบเงา' ตามที่ระบบแจ้งเตือนจริง ลูกปืนในรังเพลิงของสารวัตรคงทำได้แค่สะกิดผิวหนังมันเท่านั้นครับ" กริ๊ก... เสียงส Latch ของประตูกระทบวงกบเบาๆ บานประตูเปิดอ้าออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นความมืดมิดที่พวยพุ่งออกมาจากโถงทางเดิน ราวกับรอยแยกของมิติที่ดูดกลืนแสงไฟทั้งหมดในห้องให้หรี่ลงครึ่งหนึ่ง ไม่มีเงาร่างของสัตว์ประหลาดน่าเกลียดน่ากลัว ไม่มีควันพิษ หรือกองทัพมือสังหาร สิ่งที่ก้าวเข้ามา... มีเพียงชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาอ่อน สะพายกระเป๋าเอกสารหนังแท้ ท่าทางดูเผินๆ เหมือนเจ้าหน้าที่รัฐระดับสูงทั่วไป แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องกลั้นหายใจคือ "ดวงตา" ข้างซ้ายของเขา ที่ถูกแทนที่ด้วยเลนส์จักรกลสีครามหมุนวนเป็นวงแหวน และเหนือศีรษะของเขามีหน้าต่างโปร่งแสงสีแดงฉานลอยเด่นอยู่... *[ผู้ดูแลระบบเงา: เลเวล ? - สถานะ: แทรกแซงระบบ]* "สวัสดีครับ... แขกผู้มาเยือนจากโลกเก่า" เสียงของชายคนนั้นทุ้มนุ่มและเรียบเฉยจนน่ากลัว เขาก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาต ปิดประตูลงกลอนด้วยปลายนิ้วเพียงครั้งเดียว และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ สารวัตรกวินที่เล็งปืนตรงไปยังหน้าอกของชายแปลกหน้า กลับยืนค้างนิ่งราวกับถูกสะกดจิต ดวงตาของสารวัตรเบิกกว้างด้วยความตกใจแต่ขยับเขยื้อนร่างกายไม่ได้แม้แต่น้อย "คุณคือใคร?" อาจารย์ศศิเอ่ยถาม น้ำเสียงของเธอราบเรียบไร้ความกลัว แต่แววตากลับคมกラボขึ้นจนกลายเป็นประกายอันตราย "ผมเป็นใครไม่สำคัญหรอกครับ อาจารย์ศศิ..." ชายชุดเทายิ้มรับ รอยยิ้มนั้นว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึก "สิ่งที่สำคัญคือ... เด็กหนุ่มคนนี้ต่างหาก" เขากวาดสายตามาที่ผม รังสีความกดดันมหาศาลแผ่พุ่งออกมาจากตัวเขาจนผมรู้สึกเหมือนแบกภูเขาไว้บนบ่า *[คำเตือน: ตรวจพบแรงดันจิตระดับสูง ระบบกำลังปรับเทียบค่าความต้านทาน... 30%... 60%... 90%... เสร็จสิ้น]* เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัวรัวๆ พร้อมกับที่ผมรู้สึกได้ถึงรสสนิมจางๆ ที่ปลายลิ้น เลือดกำเดาอุ่นๆ ไหลรินลงมาตามร่องจมูกโดยที่ผมแทบไม่รู้ตัว แรงกดดันนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของพลังจิต แต่มันคือ "กฎเกณฑ์" ของโลกใบนี้ที่ชายคนนี้ถือครองอยู่ "นายกำลังมองหาอะไรในตัวฉัน?" ผมถามออกไป ขาทั้งสองข้างสั่นเทาแต่ยังคงยืนหยัดด้วยศักดิ์ศรีของนักสืบที่เหลืออยู่ "มองหาความผิดพลาด... หรือพูดให้ถูกคือ 'หลักฐาน' ที่นายกำลังพยายามจะซ่อนยังไงล่ะครับ ริน" เขาเดินผ่านหน้าอาจารย์ศศิไปราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ หยุดยืนห่างจากผมไม่ถึงสองก้าว กลิ่นอายของความตายและกระดาษเก่าๆ ลอยคละคลุ้งมาจากตัวเขา ชายคนนั้นก้มตัวลงกระซิบข้างหูผมด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง "นายคิดว่ารอยนิ้วมือบนสมุดบันทึกสีครามเล่มนั้น... นายเป็นคนแรกที่พบมันอย่างนั้นเหรอครับ?" เปรี้ยง! เหมือนมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ สมุดบันทึกสีคราม ปริศนาที่เชื่อมโยงความทรงจำที่หาย and ของผมเข้ากับคดีฆาตกรต่อเนื่อง ชายคนนี้รู้เรื่องมันได้อย่างไร? และที่สำคัญกว่านั้น... เขาพูดถึง "รอยนิ้วมือ" ที่ผมยังไม่ได้ลงมือตรวจสอบด้วยซ้ำ! ก่อนที่ผมจะได้เอ่ยปากถามอะไรกลับไป ชายชุดเทาก็ถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว ยิ้มเยาะที่มุมปาก แล้วสะบัดมือเบาๆ หน้าต่างโฮโลแกรมตรงหน้าผมก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมข้อความขนาดใหญ่ *[ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: ถอดรหัส "ทฤษฎีฆาตกรเงา" ก่อนที่การซิงโครนัสของระบบจะล่มสลาย ภายในเวลา 03:00 นาที]* "ผมจะให้เวลานายพิสูจน์ตัวเองนะ ริน..." ชายปริศนากล่าวทิ้งท้าย ร่างของเขากaายเป็นกลุ่มควันสีครามจางๆ และเริ่มสลายตัวไปในอากาศ "ถ้าหากนายไม่อยากจบชีวิตเหมือนเหยื่อรายก่อนๆ ก็จงใช้ 'สกิลแรก' ที่อาจารย์ของนายมอบให้... มองหาความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้รอยเลือดให้พบสิครับ" วิ้ง! เมื่อร่างของเขาหายไปอย่างไร้ร่องรอย แรงกดดันทั้งหมดก็พลันมลายหายไปในพริบตา สารวัตรกวินทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น หอบหายใจอย่างหนักหน่วงราวกับเพิ่งขึ้นมาจากใต้น้ำลึก ส่วนอาจารย์ศศินิ่วหน้าเล็กน้อย มือเรียวกำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "ริน... เธอไหวไหม?" อาจารย์ศศิรีบก้าวเข้ามาประคองไหล่ผม สีหน้าของเธอฉายแววความกังวลอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ผมยกมือขึ้นปาดเลือดกำเดาที่ริมฝีปากออก ชำเลืองมองนาฬิกาดิจิทัลบนหน้าจอระบบที่กำลังนับถอยหลังอย่างโหดร้าย... *[02:45... 02:44...]* เวลาสามนาที กับความลับที่อาจเปลี่ยนชะตากรรมของผมไปตลอดกาล ผมสูดลมหายใจเข้าลึกที่สุด ก้าวเท้าไปที่โต๊ะทำงานกลางห้องซึ่งมีสมุดบันทึกสีครามเล่มเป้าหมายวางอยู่ใต้หลอดไฟสีส้มอุ่นๆ ด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ผมหลับตาลง เรียกใช้พลังงานในกระแสจิต และเอ่ยคำสั่งเบาๆ ออกมาในความเงียบ "เปิดใช้งาน... สกิลวิเคราะห์รอยนิ้วมือมิติที่สาม" ทันทีที่สิ้นเสียง ดวงตาของผมร้อนผ่าวขึ้นมาวูบหนึ่ง ภาพตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนที่เส้นแสงสีฟ้าเรืองแสงจะพรั่งพรูออกมาจากหน้ากระดาษที่ว่างเปล่า รอยนิ้วมือจางๆ ที่ไม่มีมนุษย์คนไหนมองเห็นด้วยตาเปล่า ค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละรอย... ทีละรอย... ทว่า สิ่งที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของผมผ่านรอยนิ้วมือเหล่านั้น กลับไม่ใช่ลายนิ้วมือของเหยื่อ หรือแม้แต่ของฆาตกรที่ตำรวจตามล่า... แต่มันคือลายนิ้วมือของ "ตัวผมเอง" ที่ประทับไว้อย่างสมบูรณ์แบบในที่เกิดเหตุเมื่อสิบปีก่อน! --- *ขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันอย่างอบอุ่นเสมอนะครับ*