เงื่อนงำจากข้อมูลเก่า

ความมืดมิดไม่ได้น่ากลัวเพราะความไร้แสงสว่าง แต่มันน่ากลัวตรงที่ความมืดนั้นซ่อน "ใครบางคน" เอาไว้ต่างหากครับ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นปูนซีเมนต์ในอุโมงค์ร้างดังสะท้อนก้องกังวาน ท่ามกลางความมืดสนิทหลังจากไฟทุกดวงดับพรึบลง รินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ สมองส่วนหน้าทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์รอบตัว อุณหภูมิในอากาศลดลงสององศาเซลเซียส ลมพัดสอบผ่านเบาๆ จากทิศเหนือ แสดงว่าต้องมีทางออกหรือช่องระบายอากาศอยู่ไม่ไกลจากจุดนี้ "ระวังตัวด้วยครับอาจารย์" รินกระซิบเบาๆ พลางเอื้อมมือไปคว้าแขนของศศิเอาไว้ในความมืด หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสจากระบบนิติวิทยาศาสตร์ปรากฏขึ้นลอยเด่นในอากาศ ท่ามกลางความมืดมิด แสงเรืองรองจากอินเทอร์เฟซช่วยนำทางให้เห็นโครงร่างของคนทั้งสอง แสงนั้นไม่ได้มาจากหลอดไฟธรรมดา แต่มันสะท้อนพลังงานสมาธิและค่าเลเวลที่เพิ่มขึ้นของรินจากการผ่านบททดสอบในตอนที่แล้ว [ตรวจพบสัญญาณรบกวนคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ระดับความอันตราย: B+] [คำเตือน: จิตใต้สำกำลังถูกคุกคาม โปรดรักษาเสถียรภาพทางจิตใจ] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของริน พร้อมกับตัวอักษรสีแดงกะพริบเตือนสติ ศศิขยับตัวเล็กน้อย เสียงกุญแจมือหรือโลหะกระทบกันเบาๆ บ่งบอกว่าเธอกำลังหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าคาดเอว "ไม่ต้องห่วงฉันหรอกริน..." เสียงกระซิบของศศิดังลอดความเงียบมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบและเยือกเย็นเกินกว่าสถานการณ์ปกติ "เด็กน้อยอย่างเธอต่างหากที่ต้องระวัง... เจ้าหน้าที่หมายเลขศูนย์ ที่พวกเขาเรียกน่ะ ไม่ใช่แค่ชื่อเล่นหรอกนะ" คำพูดของเธอทำให้รินชะงักไปชั่วขณะ หัวใจเต้นรัวด้วยจังหวะที่แปลกประหลาด ความทรงจำสีครามที่เคยขาดหายไปเหมือนจิ๊กซอว์ พยายามจะต่อเข้าหากันในหัว แต่ทุกครั้งที่พยายามนึกถึง ภาพของห้องทดลองสีขาวโพลนกับเสียงเครื่องมือแพทย์จะแล่นเข้ามาพร้อมกับอาการปวดหัวอย่างรุนแรง พรึบ! จู่ๆ หน้าจอคอมพิวเตอร์เก่าแก่ที่มุมห้องควบคุมลับก็สว่างวาบขึ้นมาเอง โดยไม่ต้องมีใครกดสวิตช์ แสงสีเขียวพาสเทลสะท้อนลงบนใบหน้าของชายปริศนาที่ยืนกอดอกรออยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มมุมปากของเขายังคงประดับอยู่บนใบหน้า แม้จะอยู่ในความสลัว "ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ... น้องชาย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี รินหรี่ตาลง วิเคราะห์การแต่งกายและท่าทางของอีกฝ่าย เสื้อแจ็คเก็ตกันหนาวสีดำสนิท ตราสัญลักษณ์รูปตาชั่งไขว้กับดีเอ็นเอที่ปกเสื้อด้านซ้าย—สัญลักษณ์เดียวกับกรมวิทยาการอาชญากรรมพิเศษ แต่ถูกดัดแปลงแก้ไขให้มีรอยขีดฆ่าทับครึ่งหนึ่ง "คุณเป็นใคร และต้องการอะไรจากผม" รินก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว บังร่างของศศิไว้โดยสัญชาตญาณ แม้เขาจะรู้ดีว่าอาจารย์สาวอาจจะเก่งกาจกว่าตนเสียด้วยซ้ำ แต่สัญชาตญาณความเป็นสุภาพบุรุษและผู้ปกป้องได้สั่งการให้ทำเช่นนั้น "ฉันเหรอ?" ชายคนนั้นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าออกจากเงื้อมเงาของแสงไฟหน้าจอ "ฉันคือคนที่เก็บกวาดเศษซากความทรงจำที่เธอทำหล่นหายไว้ยังไงล่ะริน... สารวัตรกวินไม่ได้เล่าให้ฟังหรอกเหรอ ว่าคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเมื่อสัปดาห์ก่อน มันมีรอยนิ้วมือของใครซ่อนอยู่" สารวัตรกวิน... ชื่อนี้ทำให้รินขมวดคิ้วแน่น สารวัตรหนุ่มน้ำดีผู้ยึดมั่นในความยุติธรรมคนนั้น มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้กันแน่ หรือว่าข้อมูลในสมุดบันทึกสีครามจะเชื่อมโยงไปถึงคดีใหญ่ที่ถูกปกปิดไว้ ศศิขยับตัวเดินมาเคียงข้างริน นิ้วเรียวยาวของเธอแตะลงบนหน้าจอโฮโลแกรมของระบบเพื่อเรียกใช้งานฟังก์ชันพิเศษอย่างรวดเร็ว [กำลังเริ่มกระบวนการ: Data Extraction & Deep Server Penetration] [เป้าหมาย: เซิร์ฟเวอร์ลับเก็บความทรงจำรหัส 00-Null] [ความคืบหน้า: 10%... 35%... 60%...] หน้าจอระบบแสดงผลแถบโหลดข้อมูลสีฟ้าที่กำลังวิ่งอย่างรวดเร็ว ทว่าจู่ๆ ตัวเลขความคืบหน้าก็หยุดชะงักลงที่ 89% พร้อมกับข้อความเตือนภัยสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาขวางกั้น [Error: ตรวจพบโปรแกรมป้องกันอัจฉริยะ (Firewall) ระดับสูง กำลังถูกบังคับให้ฟอร์แมตข้อมูล] [คำเตือน: หากข้อมูลถูกล้าง รินจะสูญเสียตัวตนและสติสัมปชัญญะไปตลอดกาล!] "แย่แล้วครับอาจารย์ ระบบกำลังถูกโจมตีจากภายนอก!" รินอุทานออกมาด้วยความตกใจ เหงื่อกาฬเริ่มผุดซึมตามไรผม ตรรกะและเหตุผลในหัวเริ่มปั่นป่วนเมื่อข้อมูลสำคัญที่เขาตามหามาตลอดกำลังจะมลายหายไปต่อหน้าต่อตา ชายปริศนากระตุกยิ้มกว้างขึ้น "สายไปแล้วล่ะครับคุณริน สมุดบันทึกสีครามเล่มนั้น ไม่ใช่สมบัติของคุณตั้งแต่แรก แต่มันคือ 'ภาชนะ' ที่รอวันเต็มต่างหากล่ะ" ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบของรินก็ดังขึ้นด้วยโทนเสียงที่ผิดปกติ—เสียงที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนความสำเร็จหรือการเลื่อนระดับเลเวล แต่เป็นเสียงไซเรนเตือนภัยระดับสูงสุดที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ [ตรวจพบการเข้าถึงไฟล์ลับสุดยอดระดับ SSS: "โปรเจกต์โคลนนิ่งเงามายา"] [เงื่อนไขการปลดล็อก: เจ้าหน้าที่หมายเลขศูนย์ต้องยอมรับความจริงเบื้องหลังการตายของตนเองในอดีต] [การตัดสินใจของคุณคือ...?] ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับรินและอาจารย์ศศิมาจนถึงตอนนี้ พบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ