คดีที่ไม่มีพยาน

"บอกผมมาอีกครั้งสิครับ สารวัตรกวิน ว่าท่านแน่ใจได้อย่างไรว่าห้องนี้คือ 'พื้นที่ปิดตาย' จริงๆ" เสียงของรินดังขึ้นทำลายความเงียบงันภายในห้องพักหมายเลข 404 ของอพาร์ตเมนต์ปลายซอย นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือยางสีขาวกำลังคีบเส้นใยผ้าสีครามเส้นเล็กๆ ที่ติดอยู่ตรงข้ามกลอนประตู นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองสำรวจร่องรอยรอบห้องอย่างละเอียดถี่ถ้วน ราวกับเครื่องจักรประมวลผลที่กำลังทำงานเต็มกำลัง สารวัตรกวินถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าของนายตำรวจรุ่นใหญ่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด มือหนาลูบใบหน้าที่มีหนวดเคราครึ้มของตนเองอย่างจนปัญญา เขากวาดสายตามองไปรอบห้องที่มีสภาพสมบูรณ์แบบจนน่าขนลุก "ไม่มีทางเลือกอื่นหรอกริน" สารวัตรกวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "หน้าต่างทุกบานถูกลงกลอนตายจากด้านใน เหล็กดัดไม่มีรอยงัดแงะ ประตูห้องก็ใส่โซ่คล้องจากข้างใน และที่สำคัญที่สุด... ลูกกุญแจดอกเดียวของห้องนี้เสียบคาอยู่ที่รูกุญแจด้านใน ส่วนศพของเหยื่อ..." สารวัตรกวินเบนสายตาไปยังร่างไร้ลมหายใจของชายหนุ่มวัยกลางคนที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนพรมกลางห้อง รอบตัวมีคราบเลือดแห้งกรังเป็นวงกว้าง "...นอนอยู่ตรงนั้น ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีอาวุธสังหารในที่เกิดเหตุ และแพทย์นิติเวชยืนยันเบื้องต้นว่าเสียชีวิตจากการขาดอากาศหายใจ แต่แปลกที่สุดคือ หน้าต่างและประตูทุกด้านถูกซีลด้วยเทปกาวสุญญากาศจากภายในทั้งหมด... ถ้าไม่ใช่ห้องปิดตาย แล้ว君จะเรียกว่าอะไรล่ะ?" รินไม่ได้ตอบทันที เขาค่อยๆ เดินย่างสามขุมเข้าไปใกล้ศพ กลิ่นอางจางๆ ของความตายลอยปะปนกับกลิ่นอับของห้อง แต่ประสาทสัมผัสของรินกลับถูกดึงดูดด้วยสิ่งอื่น สมุดบันทึกสีครามเล่มคุ้นตาที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานมุมห้อง หน้าจอมอนิเตอร์คอมพิวเตอร์ที่ยังคงเปิดสว่างวาบ และ... หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตาของเขาเพียงผู้เดียว [ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขพิเศษ: คดีปริศนาในพื้นที่ปิดตาย (Locked-Room Mystery)] [ระบบวิเคราะห์นิติวิทยาศาสตร์ระดับสูง ทำการประเมินสถานการณ์...] [คำเตือน: ข้อมูลการเข้าถึงไฟล์ "โปรเจกต์โคลนนิ่งเงามายา" เมื่อสักครู่ กำลังถูกเชื่อมโยงกับรูปแบบการฆาตกรรมครั้งนี้ กรุณาใช้สติปัญญาและตรรกะในการไขปริศนา ก่อนที่เวลาชีวิตของท่านจะหมดลง] รินขมวดคิ้วเล็กน้อย ความทรงจำที่ขาดหายไปแวบเข้ามาในหัวสมองราวกับภาพตัดต่อความเร็วสูง เขารู้สึกปวดศีรษะจี๊ดขึ้นมาทันที แต่รินก็กัดฟันอดทนไว้ นัยน์ตาคู่เดิมหันไปสบตากับอาจารย์สาวลึกลับอย่างศศิ ที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่เงียบๆ แววตาของเธอภายใต้กรอบแว่นกันแดดสีชาบ่งบอกถึงความกังวลอย่างเห็นได้ชัด แม้เธอจะพยายามรักษารอยยิ้มเย็นเยียบเอาไว้ก็ตาม "ริน ไหวไหม?" เสียงหวานนุ่มของศศิกระซิบแผ่วเบาผ่านคลื่นสัญญาณลับที่เชื่อมต่อกับหูฟังบลูทูธของเขา "อย่าเพิ่งฝืนดึงข้อมูลในอดีตออกมาตอนนี้ ระบบป้องกันกำลังทำงานผิดปกติเพราะนายไปแตะต้องไฟล์ SSS เมื่อครู่" "ผมไม่เป็นไรครับอาจารย์" รินตอบกลับในใจ ก่อนจะหันมาสนใจคดีตรงหน้าต่อ รินย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างศพ มือถือแว่นขยายส่องดูรอยช้ำที่ลำคอของเหยื่ออย่างพินิจพิเคราะห์ ตรรกะในหัวเริ่มทำงานอย่างเป็นระบบ รินจำได้แม่นยำถึงหลักการพื้นฐานของฟิสิกส์และเคมี ไม่มีสิ่งใดในโลกนี้ที่สามารถหายตัวทะลุกำแพงได้โดยไร้ร่องรอย ถ้าห้องนี้ถูกปิดตายจากข้างในจริงๆ เช่นนั้นฆาตกรก็ต้องออกไปจากที่นี่ได้... หรือไม่ก็... ฆาตกรไม่ได้ออกไปไหนเลยตั้งแต่แรก? "สารวัตรครับ" รินเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่ทรงพลังจนสารวัตรกวินต้องหันมามอง "ท่านบอกว่าประตูและหน้าต่างลงกลอนจากด้านในทั้งหมด และกุญแจเสียบคาอยู่ด้านในใช่ไหมครับ?" "ใช่สิ ฉันตรวจดูด้วยตาตัวเองแล้ว" สารวัตรพยักหน้ารับอย่างมั่นใจ "แล้วท่านได้ตรวจสอบ 'ช่องระบายอากาศ' บนเพดาน หรือท่อประปาภายในห้องน้ำหรือยังครับ?" สารวัตรกวินชะงักไปนิด ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "เอ่อ... ทางนั้นเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานกำลังตรวจสอบอยู่ แต่ขนาดของท่อมันเล็กเกินกว่าที่มนุษย์จะมุดผ่านไปได้นะริน ต่อให้เป็นเด็กก็ยังยากเลย" รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้สารวัตรกวินรู้สึกหนสันหลังวาบทุกครั้ง เพราะมันหมายความว่าเด็กหนุ่มคนนี้มองเห็น "ความจริง" ที่คนอื่นมองข้ามไปเสียแล้ว "มนุษย์อาจจะมุดผ่านไปไม่ได้ครับสารวัตร... แต่ถ้าสิ่งที่ใช้สังหารเหยื่อ และสร้างภาพลวงตาของห้องปิดตายนี้ ไม่ใช่มนุษย์ล่ะครับ?" สิ้นคำพูดของริน บรรยากาศภายในห้อง 404 ก็พลันหนתเยือกขึ้นมาทันที ศศิที่ยืนเงียบมานานถึงกับขยับตัวตรง สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที รินก้าวเดินไปยังโต๊ะทำงาน หยิบสมุดบันทึกสีครามขึ้นมาพลิกเปิดหน้าล่าสุด ตัวหนังสือที่เขียนด้วยลายมืออันเป็นระเบียบปรากฏแก่สายตา แต่สิ่งที่ทำให้รินต้องสะดุดใจคือ ข้อความบรรทัดสุดท้ายที่ถูกเขียนทิ้งไว้ก่อนตาย *'ความลับถูกเปิดเผย... เงามายากำลังจะกลืนกินร่างจริง'* ทันใดนั้นเอง หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดทิ้งไว้ก็เกิดอาการรวนอย่างกะทันหัน ตัวอักษรสีแดงฉานนับร้อยบรรทัดไหลทะลักขึ้นมาบนจอภาพ เสียงแจ้งเตือนจากระบบของศศิดังขึ้นระรัวในโสตประสาทของริน [คำเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าสู่ระบบจากภายนอก] [เป้าหมาย: ทำลายหลักฐานและปิดปากพยานทั้งหมดในพื้นที่] รินหันขวับไปมองที่ประตูห้องทันที เสียงล็อกกลอนอัตโนมัติจากภายนอกดัง "คลิก!" สารวัตรกวินพุ่งเข้าไปกระชากลูกบิดประตูสุดแรงเกิด แต่มันไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย ประตูถูกล็อกตายจากข้างนอกอย่างสมบูรณ์แบบ! "เวรเอ๊ย! ระบบรักษาความปลอดภัยของตึกนี้ถูกแฮก!" สารวัตรกวินสบถลั่น พยายามชักปืนพกออกมาจากซอง แต่ก่อนที่ใครจะได้ทำอะไร ไฟฟ้าภายในห้องทั้งหมดก็ดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงกะพริบจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ส่องใบหน้าของทุกคนให้กลายเป็นสีเลือด ความมืดมิดเข้าปกคลุม พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังเดินเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องหมายเลข 404... เสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ "ไม่ควรจะมีตัวตนอยู่บนโลกนี้" อีกต่อไปแล้ว [ติ๊ง! ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: "เผชิญหน้ากับเงาของตนเอง" เริ่มต้นขึ้นแล้ว] [เงื่อนไขการรอดชีวิต: เปิดโปงฆาตกรตัวจริงภายในเวลา 3 นาที ก่อนที่แก๊สพิษจะปล่อยเข้าสู่ห้องปิดตาย] [และ... ประตูห้องกำลังถูกเปิดออกโดยบุคคลที่รินคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน—] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนานี้ไปด้วยกันนะครับ!