กับดักของอาจารย์

เสียงโลหะกระทบกันดัง *กริ๊ก* ภายในช่องระบายอากาศเบื้องบน ไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนเสียงกลไกทั่วไป หากแต่เป็นเสียงถอยสลักของเครื่องประหารชีวิตที่ถูกตั้งเวลาไว้พอดิบพอดี รินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าประตูห้องปิดตาย ร่างกายของเด็กหนุ่มถูกแช่แข็งด้วยความรู้สึกที่ตีรวนระหว่างตรรกะอันเย็นชาและสัญชาตญาณดิบที่กรีดร้องเตือนภัย แสงไฟสีแดงฉานจากระบบฉุกเฉินกะพริบเป็นจังหวะสอดรับกับเสียงแจ้งเตือนในห้วงความคิดที่ดังถี่กระชั้นจนปวดขมับ [ติ๊ง! ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: "เผชิญหน้ากับเงาของตนเอง" กำลังดำเนินไป] [เวลาที่เหลือ: 2 นาที 45 วินาที] [คำเตือน: ตรวจพบไอสารเคมีระเหยประเภทไซยาไนด์ในระบบท่ออากาศ อัตราการแพร่กระจาย 85%] ทว่า สิ่งที่ดึงดูดสายตาและหัวใจของรินให้หลุดลอยไป ไม่ใช่ตัวเลขถอยหลังสีแดงฉานเหล่านั้น แต่เป็นร่างของบุคคลที่ก้าวพ้นขอบประตูบานใหญ่เข้ามา รินเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ร่างของเด็กหนุ่มสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ รินจำดวงตานั้นได้... ดวงตาคู่ที่ปรากฏอยู่ในความฝันอันเลือนราง ดวงตาที่เคยคิดว่าถูกฝังกลบไว้พร้อมกับซากปรักหักพังของเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน "คุณพ่อ...?" เสียงของรินหลุดรอดริมฝีปากแห้งผากออกมาอย่างแผ่วเบา ราวกับเกรงว่าหากพูดดังเกินไป ภาพตรงหน้าจะสลายกลายเป็นควัน แต่ในเสี้ยววินาทีเดียวกันนั้นเอง หน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าใสของระบบก็ดีดเด้งขึ้นมาขวางกั้นวิสัยทัศน์ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่เฉียบคมและไร้ความปรานี [วิเคราะห์เป้าหมาย: บุคคลเบื้องหน้าไม่ใช่สายเลือดทางชีวภาพของโฮสต์] [ระดับการคุกคาม: สูงสุด] [คำแนะนำจากผู้ดูแลระบบ (ศศิ): อย่าหลงเชื่อภาพลวงตา จงทำลายตัวแปรนี้เสีย!] รินหันขวับไปมองหน้าจอสีครามที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ปลายสายของการเชื่อมต่อระบบปรากฏภาพโฮโลแกรมจำลองของศศิ อาจารย์สาวผู้เยือกเย็นและรอบคอบ แววตาของเธอผ่านเลนส์แว่นกรองแสงในเวลานี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน เม็ดเหงื่อผุดพรายบนขมับของหญิงสาว แม้เธอจะอยู่เบื้องหลังหน้าจอคอมพิวเตอร์นับร้อยกิโลเมตร แต่แรงกดดันจากเธอกลับทะลุผ่านสัญญาณเครือข่ายมาถึงตัวรินได้อย่างชัดเจน "ริน! อย่าไปฟังมัน!" เสียงของศศิตะโกนผ่านระบบสื่อสาร น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยแต่เฉียบขาด "นั่นคือโปรแกรมปัญญาประดิษฐ์ระดับลึกที่ถูกฝังไว้ในสมุดบันทึกสีคราม มันกำลังใช้ข้อมูลความทรงจำวัยเด็กที่ฉัน... ที่เราพยายามลบเลือน เพื่อทำลายตรรกะของคุณ! ถ้าคุณไม่กดปุ่มสลายการเชื่อมต่อตอนนี้ แก๊สพิษจะถูกปล่อยเต็มห้อง และริน... เด็กผู้หญิงคนนั้นจะตาย!" รินก้มมองตามเสียงของศศิ ภายในห้องขังกระจกนิรภัยเบื้องล่าง ร่างของรินวัยเด็ก หรือ "ริน" อีกคนที่ถูกจับเป็นตัวประกันกำลังนอนหมดสติอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ หน้ากากออกซิกรุ่นเก่าที่สวมอยู่กำลังกะพริบไฟเตือนสีส้ม แสดงว่าปริมาณออกซิเจนสำรองเหลือไม่ถึงสามนาทีแล้ว ศศิยื่นคำขาดผ่านหน้าต่างระบบ บรรทัดข้อความสีแดงฉานปรากฏขึ้นทับซ้อนกับภาพของชายผู้เป็นพ่อ [คำสั่งบังคับจากผู้ดูแลระบบระดับสูง: ให้ใช้สิทธิ์ "สลายข้อมูลสมุดบันทึกสีคราม" ทันที เพื่อตัดวงจรระบบและช่วยเหลือตัวประกัน แม้จะแลกกับการสูญเสียความทรงจำทั้งหมดและทักษะของระบบถาวร] รินกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เลือดสีสดซึมไหลผ่านร่องนิ้ว ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความร้าวรานในอก นี่คือการเดิมพันที่โหดร้ายที่สุดตั้งแต่รินก้าวเข้าสู่เส้นทางการสืบสวน... ระหว่าง "ความถูกต้อง" และการรักษาความทรงจำอันมีค่า พร้อมกับโอกาสในการไขปริศนาชาติกำเนิดของตนเอง กับ "ชีวิต" ของเด็กสาวที่เปรียบเสมือนเงสะท้อนตัวตนในอดีตที่รินต้องปกป้อง "อาจารย์กำลังบอกให้ผม... ทิ้งทุกอย่างงั้นเหรอครับ" รินเอ่ยถาม เสียงของเด็กหนุ่มแหบพร่า ดวงตาสั่นระริกขณะเหลือบมองชายผู้หน้าตาเหมือนพ่อที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับรอยยิ้มที่อบอุ่นคุ้นเคย "ใช่!" ศศิตอบกลับทันที น้ำเสียงของเธอเด็ดเดี่ยวราวกับเหล็กกล้า แต่หากสังเกตให้ดี มือเรียวที่วางอยู่บนแป้นพิมพ์กำลังสั่นเทา "ในฐานะอาจารย์และผู้ดูแลระบบ... ฉันไม่อนุญาตให้คุณเอาชีวิตไปเสี่ยงกับภาพลวงตาของอดีต ความถูกต้องในคดีนี้ถูกพิสูจน์ด้วยหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์แล้ว ไม่ใช่ความรู้สึกส่วนตัว! กดปุ่มนั้นซะ ริน!" รินเงยหน้าขึ้นสบตากับภาพโฮโลแกรมของศศิ ก่อนจะเบนสายตาไปที่ชายผู้สวมเสื้อโค้ทสีเข้มเบื้องหน้า กลิ่นอายจางๆ ของฝนและกระดาษเก่าลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับความทรงจำเมื่อสิบปีก่อนกำลังมีตัวตนขึ้นมาจริงๆ ตรรกะในหัวของรินประมวลผลอย่างรวดเร็วราวกับเครื่องจักร *ถ้าชายคนนี้คือภาพลวงตา แล้วรอยเปื้อนหมึกสีครามบนปกเสื้อโค้ทล่ะ? หากเป็นแค่ระบบ AI จำลอง มันไม่ทางล่วงรู้ถึงรายละเอียดเชิงกายภาพที่แม้แต่ตัวรินเองเกือบจะลืมเลือนไปแล้ว... หรือว่า... ศศิเองก็กำลังปกปิดอะไรบางอย่างอยู่เช่นกัน?* [เวลาที่เหลือ: 1 นาที 10 วินาที] ชายผู้เป็น "พ่อ" หยุดยืนห่างจากรินเพียงแค่เอื้อมมือถึง มือที่หยาบกร้านยื่นออกมาแตะที่ไหล่ของเด็กหนุ่มสัมผัสที่อบอุ่นแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเข้ามา ราวกับจะบอกว่าทุกอย่างกำลังจะคลี่คลาย ในขณะเดียวกัน หน้าจอของศศิก็ส่งเสียงเตือนดังลั่นห้องควบคุมทางไกล [คำเตือน: โฮสต์กำลังลังเล ระบบกำลังจะดำเนินการบังคับรีเซ็ตใน...] [3...] [2...] รินสูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาที่เคยสั่นไหวกลับมาคมกริบและนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ นิ้วเรียวยื่นออกไปแตะที่หน้าจอโฮโลแกรม... ทว่า แทนที่จะกดปุ่มสลายข้อมูลตามคำสั่งของอาจารย์ รินกลับปัดหน้าจอนั้นทิ้งอย่างไม่ลังเล! "ผมขอโทษครับอาจารย์..." รินพึมพำเบาๆ แต่หนักแน่นพอที่จะสะท้อนก้องไปทั่วห้อง "ริน! คุณบ้าไปแล้วรึไง!" เสียงกรีดร้องของศศิขาดหายไปพร้อมกับการตัดสัญญาณเชื่อมต่อโดยสมบูรณ์ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ชายผู้เป็นพ่อก็โน้มตัวลงกระซิบข้างหูของรินด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยที่สุดในชีวิต *“เก่งมาก ลูกพ่อ... ถึงเวลาดูความจริงที่แท้จริงเบื้องหลังคดีนี้แล้วล่ะ”* ประโยคสุดท้ายจบลงพร้อมกับพื้นห้องใต้ดินที่ยุบตัวลงอย่างไร้เสียง... และความมืดมิดที่กลืนกินร่างของพวกเขาทั้งหมดลงไปในหลุมพรางที่ไม่มีใครเคยล่วงรู้มาก่อน --- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ - นักสืบแว่นขยาย