รอยร้าวในมิตรภาพ

"คุณโกหกผม... ศศิ" เสียงของรินดังขึ้นในความเงียบงันของห้องปฏิบัติการใต้ดิน แสงไฟนีออนสีขาวนวลส่องกระทบใบหน้าที่มتนหมองของเด็กหนุ่ม ดวงตาคู่นคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเชื่อมั่น บัดนี้กำลังจ้องมองไปยังร่างระหงของอาจารย์สาวผู้ยืนอยู่หลังหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้า แว่นตาไร้กรอบของรินสะท้อนแสงไฟวับวาว แต่มันไม่อาจปิดบังความสั่นไหวในแววตาคู่นั้นได้เลย บนโต๊ะสแตนเลสตรงกลางห้อง สมุดบันทึกสีครามเล่มหนาที่ผ่านการไขปริศนามานับครั้งไม่ถ้วน ถูกเปิดค้างไว้ที่หน้ากระดาษซึ่งรอยหมึกเพิ่งแห้งสนิท ข้อมูลดิจิทัลที่ศศิเพิ่งซิงค์เข้ากับระบบเมื่อครู่ เผยให้เห็นร่องรอยการแก้ไข IP Address ย้อนหลังถึงสามปีเต็ม และที่แย่ที่สุดคือ ลายเซ็นดิจิทัลที่ผูกติดกับบัญชีผู้ดูแลระบบลับสุดยอด... เป็นของศศิเอง "ริน... ฟังอาจารย์ก่อน" ศศิถอนหายใจยาว แววตาที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงและรอบรู้ในทุกสถานการณ์ กลับมีความลังเลระคนสำนึกผิดปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรก เธอก้าวเท้าเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว แต่รินกลับถอยหลังหลบโดยอัตโนมัติ การกระทำนั้นเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าคำพูดใดๆ "ผมควรจะเชื่ออะไรได้บ้างล่ะครับ?" รินแค่นยิ้มหยันให้กับตัวเอง ตรรกะและเหตุผลที่เขาภาคภูมิใจนักหนา บัดนี้กลับพังทลายลงเมื่อพบว่า ตัวแปรสำคัญที่สุดในสมการชีวิตของเขาตลอดปีที่ผ่านมา กลับเป็นผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังทั้งหมด "เรื่องความทรงจำที่หายไปของผม... เรื่องระบบวิเคราะห์นิติวิทยาศาสตร์นี่ด้วย... มันเป็นแค่การทดลองของพวกคุณใช่ไหมครับ สารวัตรกวินรู้เรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า?" "ไม่ใช่การทดลองแบบที่เธอคิดนะ ริน" ศศิพยายามอธิบาย น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือเล็กน้อย "ทุกอย่างที่ฉันทำ... ที่ฉันสร้างระบบนี้ขึ้นมา ก็เพื่อให้เธอมีชีวิตรอด... เพื่อดึงเธอขึ้นมาจากขุมนรกในคืนวันนั้น วันที่เธอกำลังจะสูญเสียทุกอย่างไป" "แต่คุณปิดบังผม!" รินขึ้นเสียง ขัดจังหวะคำแก้ตัวนั้น ความรู้สึกอัดอั้นที่สะสมมานานระเบิดออกมา "คุณปล่อยให้ผมวิ่งไล่เงาของตัวเอง ปล่อยให้ผมสงสัยในทุกย่างก้าว ปล่อยให้ผมไว้ใจคุณ... ในขณะที่คุณถือรีโมตคอยควบคุมทุกการตัดสินใจของผมอยู่เบื้องหลัง แบบนี้มันต่างอะไรกับหุ่นเชิดล่ะครับ?" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงถนัดตา ระบบ AI ของห้องตรวจจับความตึงเครียดและเริ่มส่งเสียงเตือนเบาๆ *[Warning: Emotional fluctuation exceeds standard threshold]* หน้าจอโฮโลแกรมรอบตัวกระพริบเป็นสีแดงก่ำ ราวกับสะท้อนความร้าวฉานในจิตใจของทั้งสองคน รินก้มมองมือทั้งสองข้างของตัวเอง สกิล [เนตรนิติเวชระดับ 4] ที่เพิ่งอัปเกรดขึ้นมาจากภารกิจล่าสุดกำลังส่องแสงเรืองรองอยู่ในสายตา มันคือพลังที่ช่วยให้เขาคลี่คลายคดีฆาตกรรมซับซ้อนมาได้หลายต่อหลายคดี แต่วินาทีนี้ เขากลับรู้สึกว่าพลังนี้ช่างไร้ความหมายสิ้นดี หากแม้แต่ความจริงเบื้องหน้า เขายังแยกแยะไม่ออกว่าสิ่งไหนคือความจริง หรือสิ่งไหนคือสิ่งที่ถูกป้อนเข้ามาในสมองของเขาผ่านระบบที่ศศิควบคุม "ริน..." ศศิมองหน้าลูกศิษย์คนโปรดด้วยความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจ เธอย่อมรู้ดีว่าเด็กหนุ่มคนนี้เกลียดการหลอกลวงมากที่สุด เพราะอดีตที่เขาจำไม่ได้เต็มไปด้วยรอยแผลจากการถูกหักหลัง และเธอก็เพิ่งกลายเป็นหนึ่งในรอยแผลเหล่านั้นด้วยมือของตัวเอง "ถ้าเธออยากจะเกลียดฉัน อยากจะทำลายระบบนี้ทิ้ง... ฉันก็ไม่ห้าม แต่ขอร้องล่ะ อย่าเพิ่งหยุดตามหาความจริงเกี่ยวกับคดีนั้นเลยนะ" "ความจริงเหรอครับ?" รินหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบมองสบตาอาจารย์สาวอย่างว่างเปล่า "ความจริงที่สร้างขึ้นมาบนคำโกหก มันจะมีค่าอะไรล่ะครับ... อาจารย์" สรรพนามที่เปลี่ยนไปราวกับมีกำแพงหนาทึบกั้นกลาง ทำให้ศศิชะงักงล ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอรู้ดีว่าต่อให้เธออธิบายเหตุผลด้านความปลอดภัยหรือภัยคุกคามจากองค์กรเบื้องหลังมากแค่ไหน แต่วันนี้... ความเชื่อใจที่เคยถักทอร่วมกันมานานนับปี ได้ขาดสะบั้นลงเสียแล้ว รินหันหลังให้ เคว้งคว้าง ทว่าเด็ดเดี่ยว เขาเอื้อมมือไปหยิบสมุดบันทึกสีครามขึ้นมาเหน็บไว้ใต้แขน เตรียมจะเดินก้าวออกจากห้องใต้ดินแห่งนี้ ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง ทั้งระบบ ทั้งความช่วยเหลือ และทั้งความสัมพันธ์ที่เคยอบอุ่น *Ting!* เสียงแจ้งเตือนคุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาท แต่มันไม่ใช่เสียงจากระบบนิติวิทยาศาสตร์ที่ศศิควบคุม มันคือเสียงแจ้งเตือนจากระบบสำรองฉุกเฉินที่ฝังรากลึกอยู่ในจิตใต้สำนึกของรินเอง—ระบบที่เขาเคยคิดว่าเป็นส่วนหนึ่งของสมองมาตลอด *[System Alert: Critical Update Detected]* *[พบไฟล์ข้อมูลเข้ารหัสลับระดับ SSS: "ความจริงเบื้องหลังคืนวันที่สมุดบันทึกถูกเขียนขึ้นครั้งแรก"]* *[เงื่อนไขการปลดล็อก: ผู้ถือครองสมุดบันทึกสีครามต้องอ่านข้อความจาก "บุคคลที่สาม" ผู้ซึ่งเฝ้ารอการกลับมาของริน... ก่อนที่ศศิจะทำลายหลักฐานชิ้นสุดท้าย]* รินชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวพ้นประตูห้อง เขาก้มมองหน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวที่ปรากฏข้อความแปลกประหลาดขึ้นมาเองโดยไม่มีใครสั่งการ ทันใดนั้น ไฟทั่วทั้งห้องปฏิบัติการก็ดับวับลงเหลือเพียงความมืดมิด เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งกำลังดังขึ้นจากทางเดินมืดทึบเบื้องหน้า—ฝีเท้าที่ไม่ได้มาจากศศิ และแน่นอนว่าไม่ใช่ของสารวัตรกวิน เงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวพ้นความมืดออกมา พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นเบื้องหน้าริน "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกชาย พ่อรอวันที่แกจะรู้ความจริงเรื่องนี้มานานเหลือเกิน" --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับรินในบทนี้นะครับ