เผชิญหน้ากับความกลัว

"ถอดถอนการเชื่อมต่อระบบ... การสื่อสารกับผู้ดูแลเซิร์ฟเวอร์ถูกตัดขาดโดยสมบูรณ์" เสียงสังเคราะห์ที่มักจะดังข้างหูรินเงียบหายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัดภายในห้องเก็บหลักฐานใต้ดินของสถานีตำรวจที่ถูกปิดตาย รินยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงแสงสลัวจากไฟฉายในมือที่สั่นไหวน้อยๆ เขาหันหลังกลับไปมองประตูเหล็กที่ถูกล็อคตายจากภายนอกโดยสารวัตรกวินตามแผนที่วางไว้—หรืออาจจะเป็นแผนที่อีกฝ่ายซ้อนขึ้นมาเพื่อทดสอบเขากันแน่ "ริน... นายได้ยินฉันไหม" เสียงของศศิขาดหายไปอย่างสิ้นเชิง เธอคือจุดยึดเหนี่ยวเดียวที่เขามีในโลกที่ความทรงจำของเขาว่างเปล่า แต่ในวินาทีที่วิกฤตที่สุด ระบบเลเวลอัปที่คอยชี้แนะทางเดินกลับทิ้งเขาไว้เพียงลำพัง รินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดความตื่นตระหนกที่พุ่งขึ้นมาในอก เขาจำได้ดีว่าอาจารย์เคยสอนว่าอย่างไร *'ในสถานการณ์ที่ไร้ข้อมูลสนับสนุน สิ่งที่เหลืออยู่คือสิ่งที่เป็นของจริงที่สุด... นั่นคือตรรกะของนายเอง'* ข้างหน้าเขาไม่ใช่ห้องเก็บหลักฐานธรรมดา แต่มันคือเขาวงกตที่ถูกออกแบบมาเพื่อบีบคั้นประสาทสัมผัส กลิ่นน้ำยาฟอร์มาลีนผสมกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าคละคลุ้ง รินวางสมุดบันทึกสีครามลงบนโต๊ะไม้ที่ผุพัง เขาต้องใช้ 'ทักษะ' ที่สั่งสมมาโดยปราศจากอินเตอร์เฟซโฮโลแกรมช่วยประมวลผล เขาไม่ได้เริ่มจากการสุ่มค้นหา แต่เริ่มจากการสังเกต 'ความผิดปกติของพื้นที่' รินก้มตัวลงต่ำ สายตาจดจ้องไปที่คราบฝุ่นบนพื้นคอนกรีต เขาใช้นิ้วลากผ่านเส้นทางที่ไม่ควรจะมีรอยเท้า ทักษะการสังเกตเชิงนิติวิทยาศาสตร์ที่เขาเคยฝึกฝนผ่านระบบ ตอนนี้มันกลายเป็นสัญชาตญาณที่ฝังอยู่ในเนื้อในตัว เขาพบร่องรอยของการเคลื่อนย้ายตู้เหล็กขนาดใหญ่ในมุมห้อง มันเป็นรอยครูดที่สดใหม่ และเหนือสิ่งอื่นใด... มีเศษโลหะชิ้นเล็กๆ ตกอยู่ "เศษทองแดงจากอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์..." รินพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าแต่หนักแน่น "ไม่ได้มาเพื่อขโมยหลักฐาน แต่มาเพื่อทำลายสัญญาณ" เขารู้แล้วว่าสารวัตรกวินไม่ได้แค่ต้องการทดสอบเขา แต่มีคนอื่นที่แทรกซึมเข้ามาในสถานีตำรวจแห่งนี้ ในขณะที่รินกำลังก้มลงเก็บชิ้นส่วนนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังก้องมาจากมุมมืดของโถงทางเดิน มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของตำรวจที่คุ้นเคย แต่มันเป็นจังหวะที่มั่นคงและไร้ความปรานี "นายเก่งมากที่มาถึงจุดนี้ได้โดยไม่มี 'มัน' ช่วย" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นจากเงามืด ชายร่างสูงในชุดคลุมสีเข้มก้าวออกมา แสงไฟฉายของรินสาดไปกระทบใบหน้าที่ซีกหนึ่งถูกปกปิดด้วยหน้ากากเหล็ก รินกระชับมีดพกที่พกติดตัวไว้ในใจเขาไม่ได้กลัวความตาย สิ่งที่เขากลัวคือการที่เขาจะไม่มีวันรู้ว่าเขาเป็นใคร หากเขาต้องจบลงที่นี่โดยไม่มีคำตอบ "คุณคือคนที่ลบข้อมูลในบันทึกของผมเมื่อสองปีก่อน ใช่ไหม" รินถาม พยายามรักษาระดับเสียงให้คงที่ มือของเขาสั่นน้อยๆ แต่ตรรกะในหัวกลับหมุนวนอย่างรวดเร็วเพื่อวิเคราะห์วิถีการโจมตีของฝ่ายตรงข้าม "ริน... เด็กชายผู้หลงทาง" ชายคนนั้นแสยะยิ้ม "ถ้าอยากรู้ความจริง ก็ลุกขึ้นมาพิสูจน์ให้เห็นสิว่า การที่ไม่มีระบบสนับสนุน นายยังจะเหลือค่าอะไรให้ค้นหาอีก!" ชายปริศนาพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ รินขยับตัวตามสัญชาตญาณที่เคยได้รับจากการอัปเลเวลใน 'โหมดฝึกฝน' เขาเบี่ยงตัวหลบคมมีดที่เฉี่ยวแก้มไปเพียงมิลลิเมตร ความเจ็บปวดที่ได้รับทำให้เขามีสติเต็มเปี่ยม เขาไม่มีระบบช่วยแสดงค่าสถานะ ไม่มีแผนผังการโจมตีที่ทำนายล่วงหน้า มีเพียงภาพจำลองในหัวที่สร้างขึ้นจากประสบการณ์และการอ่านร่องรอยของคู่ต่อสู้ รินคว้าเก้าอี้เหล็กใกล้ตัวฟาดไปที่ข้อเท้าของอีกฝ่าย ก่อนจะอาศัยจังหวะที่ชายคนนั้นเสียหลัก กระแทกศอกเข้าที่หน้าอกอย่างแรง แรงปะทะนั้นรุนแรงจนทั้งคู่กระเด็นออกไปคนละทาง รินหอบหายใจอย่างหนัก ความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกินร่างกาย เพราะนี่เป็นการต่อสู้ด้วยพลังกายล้วนๆ แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะรุกคืบ เสียงแจ้งเตือนที่เขาโหยหามาตลอดทั้งคืนกลับดังขึ้นในหัว... แต่มันไม่ใช่เสียงของศศิ [แจ้งเตือน: ตรวจพบการเข้าแทรกแซงระดับ 0... ปลดล็อกความทรงจำส่วนที่ 1... ยืนยันตัวตน: ผู้สังเกตการณ์เบอร์ 0] โลกทั้งใบของรินสั่นไหว ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เหมือนฉากภาพยนตร์สีซีดจางปรากฏขึ้นในม่านตา มันคือภาพที่เขาและชายที่สวมหน้ากากเหล็กคนนี้กำลังนั่งดื่มกาแฟด้วยกันในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารลับ และคำพูดสุดท้ายที่ชายคนนั้นกล่าวทิ้งไว้ก่อนที่จะหันปากกระบอกปืนใส่เขา... "นายไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อสืบสวนริน... นายถูกสร้างมาเพื่อเป็นสมุดบันทึกที่บรรจุความผิดบาปทั้งหมดของคนในเมืองนี้!" ชายหน้ากากเหล็กหยุดชะงัก สายตาที่มองมาที่รินเปลี่ยนไปเป็นความตกตะลึง ก่อนที่เขาจะลดอาวุธลงแล้วชี้ไปที่ประตูทางออกที่สารวัตรกวินเพิ่งจะพังเข้ามา "ดูซะริน... ตำรวจที่นายเชื่อใจที่สุด กำลังจะเก็บกวาด 'ความผิดพลาด' อย่างเราทั้งสองคนพร้อมกัน!" เสียงปืนดังสนั่นกึกก้องไปทั่วห้องใต้ดิน รินยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางสมรภูมิที่เขายังไม่เข้าใจสถานะของตัวเองเสียด้วยซ้ำ ท่ามกลางควันปืนและเศษปูนที่ร่วงหล่นลงมา รินเหลือบไปเห็นเงาสะท้อนในกระจกเงาที่แตกละเอียด สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ใบหน้าของเด็กหนุ่มที่ไร้เดียงสา แต่มันคือใบหน้าของคนที่เคยตายไปแล้วเมื่อสองปีก่อน รินกุมขมับด้วยความเจ็บปวดที่แล่นผ่านสมอง พร้อมกับเสียงระบบที่ประกาศดังขึ้นจนแก้วหูแทบแตก [ภารกิจหลักอัปเดต: 'เอาชีวิตรอดจากแผนล้างบาง' / สถานะ: ก๊อปปี้ความทรงจำศัตรูเสร็จสิ้น 100% / กำลังเข้าสู่โหมด... ระบบสถาปนาตนเอง!] สารวัตรกวินก้าวข้ามซากปรักหักพังเข้ามาด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าสะพรึงกลัว ในขณะที่รินรู้ดีว่า... นับจากวินาทีนี้ไป เขาจะไม่ใช่แค่รินคนเดิมอีกต่อไป ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านวินาทีเฉียดตายนี้ไปพร้อมกับรินนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ