เบื้องหลังม่านนิติเวช

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฟีนอลในห้องชันสูตรยามวิกาลไม่ได้ให้ความรู้สึกสะอาดสะอ้านเหมือนเคย ในทางกลับกัน มันกลับคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายความอับชื้นของความลับที่ถูกฝังกลบมาเนิ่นนาน แสงไฟนีออนสีขาวโพลนส่องกระทบกับโต๊ะสเตนเลสสตีล สะท้อนเงาร่างของรินที่กำลังก้มตัวลงพิจารณาร่องรอยบนกระดูกชิ้นสุดท้ายอย่างละเอียดลออ ปลายเล็บเรียวยาวของเขาขยับเขี่ยคราบเขม่าสีดำสนิทที่ฝังแน่นอยู่ในเนื้อกระดูกซี่โครง ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของระบบนิติวิทยาศาสตร์ในหัว "ริน เจ้าตัวเลขสถิติพวกนั้น... มันกำลังบอกอะไรเรากันแน่?" เสียงทุ้มต่ำของศศิเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ อาจารย์สาวในชุดเสื้อกาวน์สีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก ดวงตาคมกราบภายใต้กรอบแว่นสายตาจ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ นิ้วเรียวของเธอกำลังเคาะโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์ลึกๆ ที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งสงบ รินเงยหน้าขึ้นจากร่างไร้ชีวิต ดวงตาส่อแววครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง ตรรกะอันคมกริบภายในหัวกำลังประมวลผลข้อมูลนับพันจุดที่เชื่อมโยงกันตั้งแต่คดีแรกจนถึงปัจจุบัน "ไม่ใช่ความบังเอิญครับอาจารย์..." รินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง กวาดสายตามองไปรอบห้องชันสูตรที่ดูแคบลงไปถนัดตา "ร่องรอยการเผาไหม้ระดับสามที่กระดูกสันหลังไม่ได้เกิดจากเหตุเพลิงไหม้ทั่วไป ปริมาณสารหนูในเส้นผม และที่สำคัญที่สุด... รหัสลับที่สลักไว้บนสมุดบันทึกสีครามเล่มนั้น มันใช้ระบบการเข้ารหัสแบบเฉพาะตัว ซึ่งมีคนเพียงหยิบมือเดียวในกรมตำรวจเท่านั้นที่เข้าถึงได้" ศศิชะงักไปชั่วขณะ รอยยิ้มบางเบาที่มักจะประดับอยู่บนริมฝีปากของเธอจางหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ชวนให้ขนลุก "นายกำลังสงสัยใคร... สารวัตรกวินอย่างนั้นเหรอ?" ศศิเอ่ยถามตรงๆ ไม่มีอ้อมค้อม แววตาของเธอไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่รินจะได้ทันเปล่งเสียงตอบ ประตูห้องชันสูตรระบบล็อกอัตโนมัติก็ส่งเสียง 'ติ๊ด' ยาวนานพร้อมกับเปิดผับออกอย่างไร้เสียง ร่างสูงโปรดของสารวัตรกวินก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย มือทั้งสองข้างซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ดสีเข้ม หยาดน้ำค้างยามดึกเกาะพราวอยู่บนไหล่ของเขา แสดงให้เห็นว่าเขาเพิ่งฝ่าสายฝนด้านนอกเข้ามา แต่ที่น่าแปลกใจยิ่งกว่าคือแววตาคู่คมที่มองตรงมาที่รินและศศิ มันไม่ใช่แววตาของนายตำรวจผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ที่พวกเขารู้จักอีกต่อไปแล้ว "ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้... ยังไม่นอนกันอีกหรือครับ เด็กน้อยกับอาจารย์ผู้รอบรู้" สารวัตรกวินเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นช่างดูเยือกเย็นและน่าขนลุก รินก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ มือซ้ายกำสมุดบันทึกสีครามในกระเป๋าเสื้อแน่น ในขณะที่หน้าต่างระบบสีทองในหัวของเขาก็สว่างวาบขึ้นมาทันทีพร้อมกับเสียงเตือนอันแหลมคมที่ดังระรัว *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเจตนาอันตรายจากเป้าหมายระยะประชิด]* *[คำเตือน: ระดับพลังจิตของบุคคลตรงหน้าเกินขีดจำกัดการป้องกันปัจจุบัน 32%]* *[ภารกิจลับฉุกเฉินระดับ SSS: เปิดโปงหน้ากากของ "ผู้บงการที่แท้จริง" ก่อนที่เวลาจะหมดลง]* สารวัตรกวินหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะชันสูตรทีละก้าวอย่างใจเย็น ในมือของเขานั้น... ปรากฏแฟลชไดร์ฟสีดำสนิทรุ่นเดียวกับที่ใช้ลบฐานข้อมูลคดีฆาตกรรมเมื่อสามปีก่อน "พวกเธอนี่... รู้มากเกินไปจริงๆ นะครับ" กวินกระซิบเสียงแผ่วเบา ขณะที่เงาร่างของเขาทาบทับลงบนร่างของรินอย่างสมบูรณ์แบบ และก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว ประตูห้องชันสูตรทั้งหมดก็ปิดตายลงพร้อมกับสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่สาดส่องไปทั่วบริเวณ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและลุ้นระทึกไปกับความลับที่ค่อยๆ ถูกเปิดเผยในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ