ความจริงก่อนพายุเข้า

"เสียงล็อกกลอนแม่เหล็กไฟฟ้าสี่ชั้น... ไม่ใช่ระบบของโรงพยาบาลนี้แน่ครับ" รินเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่กะพริบวับวาบสาดส่องไปทั่วห้องชันสูตร บรรยากาศภายในห้องอับชื้นทันทีเมื่อระบบระบายอากาศถูกตัดขาด กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและฟอร์มาลีนผสมปนเปกับความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนแทบจะสัมผัสได้ด้วยปลายนิ้ว เบื้องหน้าของเขาคือสารวัตรกวิน นายตำรวจผู้เคยยืนหยัดผดุงความยุติธรรม แต่วินาทีนี้รอยยิ้มอบอุ่นและแววตาที่เคยน่าเชื่อถือกลับมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงเงาสะท้อนของความเย็นชาและอำนาจมืดที่แผ่ออกมาจากร่างของอีกฝ่าย "ฉลาดมาก เด็กน้อย... ฉันถึงได้บอกไงครับว่าเธอน่ะ รู้มากเกินไป" กวินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบต่ำและทรงพลัง ปืนพกประจำกายถูกชักออกมาจากซองหนังอย่างรวดเร็ว ปลายกระบอกสีดำสนิทเล็งตรงมาที่กลางหน้าอกของรินอย่างไร้ความลังเล รินไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว สมุดบันทึกสีครามในกระเป๋าเสื้อสั่นระริกเบาๆ ราวกับรับรู้ถึงอันตรายระดับวิกฤต ในหัวของเขาระบบนิติวิทยาศาสตร์กำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลอย่างบ้าคลั่ง ตัวเลขเปอร์เซ็นต์ความสำเร็จในการต่อสู้ลดฮวบลงเหลือเพียงสิบสองเปอร์เซ็นต์เท่านั้น *ติ๊ง! ตรวจพบสภาวะอันตรายถึงชีวิต ประเมินสถานการณ์: ศัตรูมีแต้มต่อด้านอาวุธและสภาพแวดล้อม แนะนำ: ค้นหาจุดอ่อนจากพฤติกรรมทางจิตวิทยาของเป้าหมาย* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในโสตประสาทของริน แต่มันไม่ได้ทำให้เขาสติหลุด ตรงกันข้าม... มันกลับช่วยดึงสติและเร่งอัตราการวิเคราะห์ของเขาให้คมกริบยิ่งขึ้น ดวงตาคู่คมจดจ้องมองลึกลงไปในแววตาของนายตำรวจตรงหน้า สังเกตเห็นรอยเปื้อนหมึกราคาแพงที่มุมข้อมือซ้าย และรอยสักจางๆ รูปสัญลักษณ์เฟืองจักรล้อมรอบตราชั่งที่โผล่พ้นชายเสื้อเชิ้ตออกมาเพียงนิดเดียว "คุณไม่ได้ทำตามลำพังสินะครับ..." รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว แม้เหงื่อกาฬจะเริ่มซึมตามไรผม "รอยหมึกปั๊มตราครั่งบนข้อมือนั่น... เป็นสัญลักษณ์ของคณะกรรมการบริหารงบประมาณกระทรวงยุติธรรม นายตำรวจระดับสารวัตรอย่างคุณ ไม่มีทางเข้าถึงรหัสผ่านระดับสูงในการสั่งล็อกห้องชันสูตรของศูนย์นิติเวชแห่งนี้ได้ด้วยตัวคนเดียวหรอกครับ" กวินชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที รอยยิ้มบนใบหน้ากระตุกเกร็งเล็กน้อย แววตาฉายแววประหลาดใจระคนหวาดระแวงอย่างปิดไม่มิด "แก..." "ข้อมูลทั้งหมดในแฟ้มคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเมื่อสามปีก่อน ไม่ได้ถูกทำลายเพราะอุบัติเหตุไฟไหม้" รินก้าวเท้าออกด้านข้างเล็กน้อยเพื่อสร้างมุมมองใหม่ พลางเหลือบมองจอคอมพิวเตอร์หลักที่อาจารย์ศศิเคยเจาะระบบไว้ "แต่มันถูกย้ายไปเก็บไว้ในเซิร์ฟเวอร์สำรองที่เชื่อมต่อโดยตรงกับทำเนียบรัฐบาล... ตัวการใหญ่ที่คุณรับคำสั่งมา ไม่ใช่แค่ระดับนายพลในกรมตำรวจ แต่เป็นถึงรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ผู้กำกับดูแลโครงการงบประมาณความมั่นคงแห่งชาติ ใช่ไหมครับ?" บรรยากาศภายในห้องเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ยังคงส่งเสียงกะพริบแดงฉาน สารวัตรกวินลดปืนลงต่ำกว่าเดิมครึ่งนิ้ว ใบหน้าที่เคยสุขุมตอนนี้บิดเบี้ยวด้วยความตึงเครียด "เธอนี่มัน... อันตรายเกินกว่าจะปล่อยให้มีชีวิตอยู่จริงๆ" กวินกัดฟันกรวด น้ำเสียงเต็มไปด้วยจิตสังหารที่แท้จริง "ถ้ารู้มากขนาดนี้ ก็เตรียมตัวลงไปยมโลกพร้อมกับความลับพวกนั้น—" *เปรี้ยง!* ก่อนที่นิ้วของกวินจะเหนี่ยวไก เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจากชั้นใต้ดิน แรงสั่นสะเทือนทำให้หลอดไฟนีออนบนเพดานระเบิดแตกกระจาย เศษแก้วร่วงหล่นกราวราวกับหิมะโปรยปราย ความมืดโรยตัวลงปกคลุมพื้นที่ทันที ยกเว้นแสงไฟฉุกเฉินสีแดงที่ยิ่งกะพริบถี่ขึ้นอย่างบ้าคลั่ง "เกิดอะไรขึ้น!" กวินอุทานด้วยความตกใจ สัญชาตญาณนายตำรวจทำให้เขาต้องหันไปมองประตูทางเข้า ในจังหวะนั้นเอง หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่เคยดับมืดเพราะระบบถูกตัด ก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความโค้ดสีเขียวสดที่วิ่งผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว เสียงหวานแต่นิ่งสนิทคุ้นเคยดังลอดออกมาจากลำโพงบลูทูธตัวจิ๋วที่รินแอบซ่อนไว้ใต้โต๊ะชันสูตร *"ขอโทษที่มาช้านะครับเด็กๆ พอดีฉันต้องแฮกผ่านไฟร์วอลล์ระดับทหารสามชั้นของทำเนียบรัฐบาลซะหน่อย..."* เสียงของศศิเอ่ยขึ้นอย่างสบายๆ น้ำเสียงของเธอยังคงเยือกเย็นและเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม *"ริน... ส่งไฟล์หลักฐานทั้งหมดที่นายเพิ่งวิเคราะห์เข้าสู่ระบบส่วนกลางของสำนักข่าวอิสระทั่วประเทศเดี๋ยวนี้!"* รินไม่รอช้า เขาหยิบสมุดบันทึกสีครามขึ้นมา เปิดหน้ากระดาษที่เปล่งแสงเรืองรองออกมา แสงสีครามสว่างวาบสะท้อนกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น นิ้วเรียวยาวกดลงบนแป้นพิมพ์อากาศที่ระบบเนรมิตขึ้นอย่างแม่นยำ "กำลังส่งข้อมูล... หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ!" เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่งต่อข้อมูลดังขึ้นก้องห้องชันสูตร ในขณะเดียวกัน โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของสารวัตรกวินก็เริ่มส่งเสียงกรีดร้องเตือนภัยดังระรัว หน้าจอของเขาสว่างจ้าขึ้นด้วยข้อความแจ้งเตือนนับพันข้อความจากสำนักข่าวและหน่วยงานตรวจสอบทั่วประเทศ พร้อมกับภาพเอกสารลับระดับชาติที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอสื่อออนไลน์ทุกสำนักในเวลาเดียวกัน กวินหน้าซีดเผือด มือที่ถือปืนสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ความพยายามในการปกปิดความเน่าเฟะของอำนาจรัฐพังทลายลงในพริบตาเดียวด้วยฝีมือของเด็กหนุ่มผู้ไร้ความทรงจำคนนี้ "พวกแก... ทำอะไรลงisรู้ตัวไหมว่ากำลังเล่นกับใคร!" กวินคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว สติหลุดลอย พุ่งตัวเข้ามาหมายจะคว้าคอเสื้อของรินเพื่อแย่งสมุดบันทึก แต่ทว่า... ก่อนที่มือของนายตำรวจหนุ่มจะเอื้อมถึงตัวริน ประตูเหล็กกล้าของห้องชันสูตรที่ถูกล็อกตายก็ถูกระเบิดกระเด็นออกด้วยแรงอัดมหาศาลจากภายนอก! ควันสีขาวโขมงฟุ้งกระจายไปทั่วทางเดิน พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างหนึ่งในชุดสูทสีดำสนิท รองเท้าหนังขัดมันก้าวเข้ามาทีละก้าวอย่างมั่นคง กลิ่นอายกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณจนแม้แต่สารวัตรกวินยังต้องผถะถอยหลังด้วยความหวาดกลัว เงาร่างนั้นหยุดยืนอยู่ที่กรอบประตู แสงไฟสีแดงสาดส่องลงบนใบหน้าคมคายที่ประดับด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ก่อนที่เขาจะเอ่ยชื่อที่ทำให้รินต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "ยินดีต้อนรับสู่บทสรุปที่แท้จริง... ลูกชายของฉัน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันลึกลับนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!