ผู้ช่วยที่ไว้ใจไม่ได้

คมมีดพับเล่มเล็กในมือของผมสะท้อนแสงไฟนีออนกะพริบจากเพดานห้องสืบสวนเก่าๆ จนเกิดเป็นประกายสีเงินวาววับ บรรยากาศรอบตัวเราในยามวิกาลเช่นนี้เงียบสงัดเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกอย่างระมัดระวังของคนทั้งสองคน เสียงติ๊กต่อกของนาฬิกาแขวนผนังที่พังไปนานแล้วราวกับจะช่วยตอกย้ำความตึงเครียดที่กำลังก่อตัวขึ้นในอากาศ ผมตวัดสายตาคมกริบมองไปยังเงาสีดำเบื้องหน้า ก่อนจะตัดสินใจกระชากมีดพับเล่มเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์! ทว่า... เป้าหมายของการพุ่งตัวไปไม่ได้มุ่งไปยังเงาลึกลับหลังตู้เอกสาร ทว่ากลับเป็นการปักปลายมีดลงบนพื้นไม้กระดานผุพังห่างจากปลายเท้าของศศิเพียงไม่ถึงคืบ! "อาจารย์ครับ... ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมครับว่า รอยนิ้วมือบนคราบเลือดของเหยื่อรายล่าสุด ถึงได้บังเอิญตรงกับฐานข้อมูลลับของหน่วยงานที่อาจารย์เคยสังกัดเมื่อสามปีก่อนพอดิบพอดี" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความเฉียบคมและจริงจัง ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสายตาจ้องมองตรงไปยังหญิงสาวผู้เป็นทั้งอาจารย์และผู้ดูแลระบบของผมโดยไม่กะพริบ ศศิชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มักจะประดับอยู่บนริมฝีปากของเธอเป็นประจำเลือนหายไปในพริบตา แววตาคู่สวยที่เคยฉายแววหยอกเย้าเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและระแวดระวัง เธอกวาดสายตามองมีดพับที่ปักอยู่บนพื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาผมอย่างไม่เกรงกลัว "เธอเริ่มมีความมั่นใจเกินไปแล้วนะ ริน..." ศศิเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานอยู่ในความเงียบ "การใช้ตรรกะและระบบเลเวลอัปที่ฉันมอบให้ ย้อนกลับมาใช้ตรวจสอบผู้สร้าง... มันไม่ใช่ความคิดที่ดีเลยสักนิด" บรรยากาศระหว่างเราทั้งคู่ระอุขึ้นราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตวิ่งผ่าน พื้นที่แคบๆ ในห้องเก็บพยานหลักฐานของสถานีตำรวจกลายเป็นสนามประลองทางความคิดที่ไม่มีใครยอมใคร แม้เราจะเคยร่วมเป็นร่วมตายผ่านคดีฆาตกรรมมานับไม่ถ้วน แต่ความลับที่ศศิปิดบังไว้ภายใต้สมุดบันทึกสีครามเล่มนั้น ก็เปรียบเสมือนรอยร้าวขนาดใหญ่ที่เริ่มกัดกินความเชื่อใจที่เรามีให้แก่กัน ผมขยับแว่นตาเล็กน้อย สมองส่วนหน้าประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ไหลทะลักเข้ามาผ่านหน้าต่างระบบสีฟ้าจางๆ ที่ปรากฏขึ้นในคลื่นความคิดของผม [ ตรวจพบสถานะความสัมพันธ์: ความไว้วางใจ (Trust Level) ลดลงสู่ระดับวิกฤต (34%) ] [ คำเตือนจากระบบ: การปะทะทางความคิดกับผู้ดูแลระบบ (Administrator) อาจส่งผลกระทบต่อสิทธิ์การเข้าถึงทักษะพิเศษระดับสูง ] ผมลอบถอนหายใจในใจ แม้ระบบจะเตือนเช่นนั้น แต่สัญชาตญาณความเป็นนักสืบของผมบอกว่า หากเรายังคงเดินหน้าต่อไปโดยมีความระแวงเคลือบแคลงอยู่เบื้องหลัง ความร่วมมือครั้งนี้ก็มีแต่จะพังทลายลงในไม่ช้า "ผมไม่ได้ต้องการเป็นหุ่นเชิดในเกมที่อาจารย์เป็นคนกำหนดกฎเกณฑ์นะครับ ศศิ" ผมเลือกที่จะเรียกชื่อเธอตรงๆ โดยละMนตราบางอย่างทิ้งไป เพื่อแสดงให้เห็นถึงความเท่าเทียมในฐานะคู่หู "คดีฆาตกรรมต่อเนื่องในเขตสาม... ทุกศพมีร่องรอยการผ่าตัดที่ใช้เทคนิคเดียวกับงานวิจัยลับของสถาบันพันธุศาสตร์ที่อาจารย์เคยเป็นหัวหน้าทีม และสมุดบันทึกสีครามเล่มนั้น... มันก็บันทึกรหัสผ่านเข้า-ออกห้องทดลองนั้นไว้ทั้งหมด ทำไมผมถึงเพิ่งสังเกตเห็นข้อนี้เอาตอนนี้กันนะ" ศศิเงียบไป เธอยกมือขึ้นกอดอก รอยยิ้มมุมปากกลับมาปรากฏอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเต็มไปด้วยความขมขื่นและรอยยิ้มแห่งความยอมจำนนชั่วครู่ "เธอนี่มัน... ช่างสังเกตสมกับเป็นผลงานชิ้นเอกที่ฉันภูมิใจจริงๆ ริน" ศศิถอนหายใจยาวเหยียด เธอยกมือขึ้นปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผาก "ใช่... ฉันเคยอยู่ที่นั่น และใช่... ฉันรู้ว่าใครคือฆาตกรตัวจริง แต่ถ้าฉันบอกความจริงทั้งหมดตอนนี้ ชีวิตของเธอก็จะตกอยู่ในเป้าหมายของการเก็บกวาดจาก 'เบื้องบน' ทันทีเช่นกัน" "เบื้องบนที่ว่า... หมายถึงสารวัตรกวิน หรือคนอื่นๆ ที่อยู่เบื้องหลังกรมตำรวจแห่งนี้กันแน่ครับ?" ผมถามสวนกลับทันทีโดยไม่ปล่อยให้เธอได้ตั้งตัว ก่อนที่ศศิจะได้ทันอ้าปากตอบคำถาม ประตูเหล็กบานหนาของห้องเก็บพยานหลักฐานก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง! เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนดังสะท้อนก้อง พร้อมกับร่างของสารวัตรกวินที่ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียดและหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ในมือของเขาถือปืนพกสั้นขึ้นมาเตรียมพร้อม โดยมีลำกล้องหันตรงมาที่เราทั้งสองคน "พวกเธอสองคนกำลังทำอะไรกัน! วางอาวุธลงเดี๋ยวนี้!" สารวัตรกวินตะคอกเสียงดังลั่น ดวงตาคมกวาดมองมีดบนพื้นและท่าทีที่ตึงเครียดของเราด้วยความไม่ไว้วางใจ "ทางกองอำนวยการเพิ่งส่งคำสั่งด่วนมา... มีการตรวจพบสัญญาณชีพปริศนาจากตัวของริน และระบบคอมพิวเตอร์หลักของสถานีตำรวจกำลังถูกแฮกจากภายนอก... ซึ่งรหัสผ่านที่ใช้เจาะระบบ ก็คือรหัสประจำตัวของอาจารย์ศศิคนนี้!" สถานการณ์พลิกผันในชั่วพริบตา จากการเผชิญหน้าระหว่างผมกับศศิ กลายเป็นการถูกปิดล้อมโดยเจ้าหน้าที่รัฐผู้กุมอำนาจสูงสุดในพื้นที่ ศศิหันมาสบตาผม ชั่วขณะนั้นมีความรู้สึกบางอย่างที่สะท้อนอยู่ในแววตาของเธอ—มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นการตัดสินใจครั้งสำคัญ นิ้วมือเรียวยาวของศศิเอื้อมไปแตะที่สันปกสมุดบันทึกสีครามในกระเป๋าเสื้อของเธออย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวของผมด้วยความดังที่ไม่เคยมีมาก่อน! [ แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ผู้ดูแลระบบได้ทำการเปิดใช้งาน 'โปรโตคอลล้างบาง (Purge Protocol)' ] [ คำเตือน: พื้นที่รอบตัวกำลังจะถูกตัดขาดจากเครือข่ายภายนอกในอีก 10 วินาทีข้างหน้า! ] "ริน... ถ้าเธออยากรู้ความจริงทั้งหมด..." ศศิเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงไซเรนเตือนภัยที่เริ่มดังระรงทั่วทั้งอาคาร พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ "...ก็จงเลือกเอาว่าจะเชื่อใจฉัน แล้วกระโดดออกไปทางหน้าต่างพร้อมกับฉันตอนนี้ หรือจะยอมจำนนแล้วกลายเป็นแค่ตัวห Jกในเกมของพวกมัน!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับรินและผองเพื่อนในตอนนี้นะครับ