ระบบเริ่มทำงานผิดปกติ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูกจนน่าสะอิดสะเอียน ทว่าสิ่งรบกวนประสาทเหล่านั้นกลับเทียบไม่ได้เลยกับความเย็นเยียบที่กำลังลุกลามจากปลายนิ้วมือขวาขึ้นมาสู่ต้นแขน สมุดบันทึกสีครามในมือของผมยังคงแผ่ไอความร้อนประหลาดออกมาตัดกับอากาศอันหนาวเหน็บในห้องเก็บของใต้ดินแห่งนี้ ตัวหนังสือหมึกสีแดงสดที่ปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษ—*“ทางรอดเดียว คือการฆ่ามันเสีย”*—ยังคงเต้นตุบๆ ราวกับมีชีพจรของสิ่งมีชีวิตจริงๆ ซ่อนอยู่เบื้องหลัง ดวงตาของผมกวาดมองข้อความนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า สมองส่วนหน้าประมวลผลอย่างรวดเร็วด้วยตรรกะอันเฉียบคมที่ถูกหล่อหลอมมาจากการไขคดีนับไม่ถ้วน ลายมือนี้เป็นของผมจริง... ไหล่ที่ตวัดองศาการเขียน ความหนักเบาของน้ำหมึก และรอยหวัดที่เป็นเอกลักษณ์ ไม่มีทางปฏิเสธได้เลยว่าเป็นผมที่เขียนมันลงไปในอนาคตที่ผมยังไม่เคยไปถึง "อย่าไปเชื่อมัน ริน" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของศศิเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน อาจารย์สาวก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าที่เบาราวกับแมวป่า แว่นตากรอบทองสะท้อนแสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ จากเพดานเผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางเอื้อมมาแตะที่ข้อศอกของผมเบาๆ เพื่อเรียกสติ "ระบบนิติวิทยาศาสตร์และสมุดบันทึกเล่มนั้นถูกออกแบบมาเพื่อช่วยนายหาหลักฐานและความจริง ไม่ใช่ให้มาบงการชีวิต นายก็รู้ว่ากฎข้อแรกของการสืบสวนคือการรักษาความบริสุทธิ์ของจิตใจจากอคติ" "แต่สมุดเล่มนี้ไม่เคยโกหกผมนะ อาจารย์ศศิ" ผมหันไปสบตากับเธอ น้ำเสียงของผมแหบพร่าและเต็มไปด้วยความลังเลที่กัดกินจิตใจ "ทุกครั้งที่เกิดคดี ทุกครั้งที่ผมจนมุม ข้อมูลในนี้คือสิ่งเดียวที่ช่วยชีวิตผมไว้ แล้วตอนนี้... ระบบกำลังบอกให้ผมทำลายสิ่งที่อาจเป็นกุญแจดอกสุดท้าย" ก่อนที่อาจารย์ศศิจะทันได้เอ่ยคำใดต่อ หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ตรงหน้าก็เกิดอาการกระพริบถี่ๆ เส้นแสงดิจิทัลสีแดงฉานพุ่งพรวดขึ้นมาทับซ้อนกับข้อมูลสถิติและค่าพลังของผมจนพร่ามัว เสียงแจ้งเตือนของระบบที่เคยราบรื่นและเป็นระเบียบ บัดนี้กลับส่งเสียงแหลมสูงน่ารำคาญราวกับสัญญาณเตือนภัยในโรงงานอุตสาหกรรมที่กำลังจะระเบิด *[System Warning: Error Code 0x99 - Temporal Paradox Detected]* *[CRITICAL ERROR: ผู้ใช้งานฝ่าฝืนกฎพื้นฐานของเหตุและผล]* *[ระบบกำลังบังคับรีเซ็ต... กรุณาทำการตัดสินใจภายใน 60 วินาที เพื่อหลีกเลี่ยงการลบความทรงจำถาวร]* ตัวเลขถอยหลังสีแดงฉานเริ่มกระพริบเตือนจาก 60... 59... 58... ลมหายใจของผมติดขัด อาการปวดหัวจี๊ดแล่นแปลบขึ้นมาที่ขมับราวกับมีเข็มนับพันเล่มกำลังทิ่มแทง ภาพความทรงจำในอดีตที่เคยปะติดปะต่อขึ้นมาทีละน้อยเริ่มแตกสลายและเลือนหายไปอีกครั้ง ความรู้สึกว่างเปล่า หวาดระแวง และโดดเดี่ยวซัดสาดเข้ามาในอกอย่างรุนแรงจนผมต้องทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ มือซ้ายกุมขมับแน่นในขณะที่มือขวายังคงกำสมุดบันทึกสีครามไว้แน่นราวกับมันเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวสุดท้าย "ริน! ตั้งสติไว้!" ศศิพยายามเข้ามาประคองร่างของผม ปลายนิ้วเรียวของเธอรัวเร็วกำลังพิมพ์คำสั่งลงบนแท็บเล็ตส่วนตัวเพื่อพยายามเจาะเข้าระบบและระงับการรีเซ็ต "บ้าเอ้ย... ไฟร์วอลล์ถูกล็อกด้วยรหัสผ่านระดับสูง ฉันเจาะเข้าไปไม่ได้! ระบบกำลังพยายามลบข้อมูลที่นายเพิ่งค้นพบ!" ในจังหวะวิกฤตินั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและคุ้นเคยก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินแคบๆ ด้านนอก สารวัตรกวินก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือข้างหนึ่งชักปืนพกออกมาจากซองโดยสัญชาตญาณเมื่อเห็นสภาพของพวกเรา "เกิดอะไรขึ้นที่นี่? ฉันได้ยินเสียงสัญญาณเตือนดังลั่นตึกร้างนี่" สารวัตรกวินกวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะมาหยุดที่หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่กำลังนับถอยหลัง "นั่นมันบ้าอะไรวะริน? นายไปทำอะไรกับระบบประหลาดนั่นอีก?" "สารวัตร... หลบไป!" ผมตะโกนลั่นเมื่อจู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมก็ขยายใหญ่ขึ้นจนบังวิสัยทัศน์ทั้งหมด พร้อมกับปรากฏข้อความใหม่ที่สั่นไหวอย่างรุนแรง *[ตรวจพบผู้บุกรุกนอกเหนือจากเงื่อนไข]* *[เปิดใช้งานโปรโตคอลการกำจัด: Level SSS]* *[เป้าหมาย: กำจัดทุกชีวิตในรัศมี 10 เมตร เพื่อรักษาความลับของสมุดบันทึก]* สิ้นเสียงแจ้งเตือน เงาสมมติสีดำทึบจำนวนนับไม่ถ้วนก็ผุดขึ้นมาจากพื้นห้องราวกับคราบน้ำมันดิบ พวกมันก่อตัวเป็นรูปร่างของมนุษย์ไร้ใบหน้า ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองมาที่เราทั้งสามคนด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น บรรยากาศภายในห้องลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ศศิชักอาวุธพลังงานพกพาออกมาตั้งรับอย่างรวดเร็ว สีหน้าของอาจารย์สาวเคร่งขรึมจนน่ากลัว "พวกมันไม่ใช่โปรแกรมจำลองธรรมดา... แต่มันคือภูมิคุ้มกันของระบบที่ถูกบิดเบือนเพราะความผิดพลาดทางตรรกะ!" สารวัตรกวินไม่รอช้า ลั่นไกปืนใส่เงาสำดำตัวแรกที่พุ่งเข้ามาทันที เสียงปืนกัมปนาทสะท้อนก้องห้องใต้ดิน กระสุนเจาะทะลุร่างเงานั้นแต่กลับไม่มีเลือดหยดลงมาแม้แต่หยดเดียว มันสลายตัวเป็นควันสีดำก่อนจะรวมตัวกันใหม่ได้อย่างรวดเร็ว "กระสุนปกติทำอะไรพวกมันไม่ได้!" สารวัตรกวินสบถออกมาอย่างหัวเสีย ขณะที่ถอยหลังมาชนแผ่นหลังของผม ในเสี้ยววินาทีนั้น ตัวเลขถอยหลังบนหน้าจอโฮโลแกรมก็ลดลงมาเหลือเพียง **3... 2... 1...** ความมืดมิดเข้าครอบงำวิสัยทัศน์ของผม สมุดบันทึกสีครามในมือพลิกเปิดหน้าสุดท้ายด้วยตัวเองอีกครั้ง และในวินาทีที่เงาสสีดำพุ่งเข้าประชิดตัวจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกแห่งความตาย เสียงกระซิบแหบพร่าข้างหูก็สวนขึ้นมาในความคิดของผมเอง—*“ถ้าไม่ฆ่ามัน... นายก็ต้องตาย”* ผมสูดหายใจเข้าลึกที่สุด ตาสองข้างเบิกโพลงขึ้นพร้อมกับประกายแสงสีฟ้าเข้มที่วาวโรจน์ขึ้นในม่านตา ข้อมูลมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่สมองในชั่วพริบตา ระบบไม่ได้ทำงานผิดปกติ... แต่มันกำลังรอให้ผม "ยอมรับ" เงื่อนไขที่แท้จริงต่างหาก ผมตวัดสายตาคมกริบมองไปยังเงาสีดำเบื้องหน้า ก่อนจะตัดสินใจกระชากมีดพับเล่มเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์! หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นและเดินทางไปกับผมในตอนต่อไปนะครับ