ศัตรูในเงามืด

กลิ่นฉุนกึ๊ดของสารเคมีประเภทไฮโดรคาร์บอนผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องเก็บของใต้ดินของกองบังคับการตำรวจนครบาล แสงไฟนีออนสีตุ่นกะพริบถี่ทุกๆ สามวินาที สร้างจังหวะการกระตุกที่ชวนให้ประสาทสัมผัสตึงเครียดโดยไม่รู้ตัว รินยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้สักที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าจากคดีเก่า สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นใสจดจ้องอยู่กับรอยนิ้วมือแฝงบนกระจกแผ่นหนึ่ง นิ้วเรียวยาวสวมถุงมือยางขยับลากผ่านรอยก้นหอยนั้นช้าๆ เพื่อวิเคราะห์จุดศูนย์กลางของลายนิ้วมือ “รอยนี้... ไม่ใช่รอยที่เกิดจากการสัมผัสโดยบังเอิญนะครับอาจารย์” รินเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบในห้องใต้ดินที่วังเวงราวกับหลุมศพ ศศิเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ตสีฟ้าคราม แสงสะท้อนจากหน้าจอกระทบกับกรอบแว่นกันแดดทรงกลมที่เธอสวมไว้ตลอดเวลา เธอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างนึกสนุก “นายสังเกตเห็นอะไรล่ะ เจ้าหนู? ไหนลองใช้ตรรกะที่ระบบเพิ่งอัปเกรดให้เธอลองวิเคราะห์ให้ฉันฟังหน่อยซิ” รินไม่ตอบทันที เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ พลางนึกย้อนถึงหน้าต่างสถานะโปร่งใสที่มักจะเด้งขึ้นมาในยามที่เขาต้องใช้สมาธิขั้นสูง *ติ๊ง!* [ระบบวิเคราะห์นิติวิทยาศาสตร์ ระดับ 3 กำลังทำงาน...] [ตรวจพบรูปแบบรอยนิ้วมือ: ชนิดซับซ้อน (Whorl Pattern)] [ระดับความแม่นยำในการระบุตัวตน: 98.4%] [คำเตือนจากระบบ: เป้าหมายที่คุณกำลังแกะรอยไม่ได้ใช้แค่ ‘ทักษะทางกายภาพ’ แต่กำลังใช้ ‘ระบบ’ เช่นเดียวกับผู้ใช้งาน!] ดวงตาของรินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นจนสัมผัสได้ถึงจังหวะตุบๆ ที่ขมับ นี่เป็นครั้งแรกที่ระบบแจ้งเตือนด้วยข้อความสีแดงฉานแบบนี้ นับตั้งแต่เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความทรงจำที่ว่างเปล่าและสมุดบันทึกสีครามเล่มนั้น “มีบางคน... กำลังมองเราอยู่ครับ” รินกระซิบ เสียงของเขาเบาหวิวแต่เต็มไปด้วยความตื่นตัว ศศิหุบหน้าจอแท็บเล็ตลงทันที บรรยากาศรอบตัวของอาจารย์สาวเปลี่ยนจากความผ่อนคลายกลายเป็นความเฉียบคมราวกับใบมีด “เพิ่งรู้ตัวหรือไง? ตั้งแต่ที่เราก้าวเข้ามาในคดีนี้ มีฮาร์ดแวร์แปลกปลอมพยายามเจาะเข้าระบบความปลอดภัยของแท็บเล็ตฉันมาสามรอบแล้ว และที่สำคัญ...” เธอเว้นจังหวะ หันไปมองที่ประตูเหล็กทึบหนาของห้องใต้ดิน “ร่องรอยการปลดล็อกกลอนประตูเมื่อครู่ ไม่ใช่ฝีมือของตำรวจ หรือแม้แต่สารวัตรกวินเองก็ไม่มีทางรู้รหัสผ่านชุดนี้” *แอด...* เสียงโลหะเสียดสีกันดังขึ้นแผ่วเบา ท่ามกลางความเงียบงัน ประตูห้องใต้ดินค่อยๆ แง้มเปิดออกทีละน้อย ลมเย็นเยียบพัดวนเข้ามาในห้อง กลิ่นอายบางอย่างที่ไม่อาจระบุได้ลอยมาแตะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นของมนุษย์ธรรมดา แต่เป็นกลิ่นอายของพลังงานดิจิทัลผสมผสานกับกลิ่นสนิมเหล็กที่คุ้นเคย รินก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว มือขวาเอื้อมไปหยิบปากกาโลหะคู่ใจขึ้นมาตั้งท่าเตรียมพร้อม ขณะเดียวกันหน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าก็รัวข้อความเตือนใส่หน้าเขาไม่ยั้ง [ตรวจพบสัญญาณรบกวนคลื่นความถี่สูงในรัศมี 5 เมตร] [อันตราย! ผู้ใช้รหัสลับนิรนามกำลังเข้าใกล้] [คำแนะนำ: จงใช้ทักษะ ‘เนตรตรรกะ’ ตรวจสอบร่องรอยพลังงานทันที!] “ใครอยู่ที่นั่น!” รินตะโกนออกไป น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่นสะท้อนก้องไปตามผนังคอนกรีตเปลือย ไม่มีเสียงตอบรับจากบุคคลปริศนา มีเพียงเงาสูงโปร่งทอดตัวยาวผ่านแสงไฟนีออนที่กะพริบ เงานั้นหยุดยืนอยู่ที่กรอบประตู มือข้างหนึ่งสวมถุงมือหนังสีดำสนิทกำลังถือวัตถุบางอย่างที่เรืองแสงสีฟ้าอ่อนๆ คล้ายกับ... สมุดบันทึกสีครามอีกเล่มหนึ่ง! “ไม่คิดเลยว่าเด็กหนุ่มที่สูญเสียความทรงจำ จะสามารถไขปริศนาคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในเขตสามได้เร็วกว่าที่พวกเราประเมินไว้...” น้ำเสียงแหบพร่าแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นจากความมืด เจ้าของเงาลึกลับก้าวเท้าพ้นขอบประตู เผยให้เห็นใบหน้าครึ่งซีกภายใต้ฮู้ดสีดำสนิท ดวงตาข้างหนึ่งทอประกายแสงสีฟ้าเรืองรองเช่นเดียวกับหน้าจอระบบของริน ศศิขยับตัวยืนบังหน้าเด็กหนุ่มไว้เล็กน้อย มือเรียวบางกดปุ่มสลับโหมดป้องกันบนแท็บเล็ตในมือ “แกเป็นใคร และรู้เรื่องระบบนี้ได้ยังไง?” “ฉันเหรอ?” ชายปริศนากลกระหยิ่มยิ้มย่อง เขายกสมุดบันทึกในมือขึ้นมาให้เห็นชัดๆ หน้าปกของมันปรากฏลวดลายสีครามที่คุ้นตาอย่างประหลาด “ฉันก็คือคนที่พวกนายกำลังตามหา... และเป็นผู้ที่จะมาปิดฉาก ‘การทดลอง’ ของพวกนายยังไงล่ะ” สิ้นคำพูด ร่างของชายปริศนาก็กดปุ่มบางอย่างบนสมุดในมือ ทันใดนั้น ไฟนีออนทุกดวงในห้องใต้ดินก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นระรัวในหัวของริน [คำเตือนระดับวิกฤต!] [ศัตรูได้ทำการบูตระบบ ‘ลบเลือนข้อมูล’ ในพื้นที่รัศมี 10 เมตร] [หากข้อมูลในสมุดบันทึกสีครามถูกรีเซ็ต ความทรงจำและทักษะทั้งหมดของผู้ใช้จะหายไปถาวร!] ในความมืดสนิท รินสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่ปะทะเข้าที่ข้างแก้ม พร้อมกับกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นชิดใบหูของเขาจากด้านหลัง ทั้งที่เมื่อครู่ศัตรูยังยืนอยู่ห่างออกไปหลายเมตร “ยินดีต้อนรับสู่เกมจริงนะ... ริน” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับรินและผองเพื่อนนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ