ความลับของสารวัตร

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงฝีเท้าที่ก้าวลงบันไดไม้ทีละขั้น สะท้อนก้องกังวานในความมืดมิดของห้องใต้ดินราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย ไฟสำรองที่ดับลงกะทันหันทำให้บรรยากาศรอบตัวหนาทึบจนแทบจะคว้าจับมาเป็นเนื้อหนังได้ รินก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังของเขาชนเข้ากับชั้นวางสารเคมีเย็นเฉียบจนสะดุ้งเล็กน้อย ในมือขวาของเขา หน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าครามเรืองแสงสว่างวาบขึ้นมาในความมืด มันคือพลังแห่งระบบนิติวิทยาศาสตร์ที่อาจารย์ศศิมอบให้ ซึ่งตอนนี้กำลังกะพริบถี่รัวเพื่อเตือนภัยระดับสูง [คำเตือน: ตรวจพบคลื่นพลังงานความร้อนในรัศมี 3 เมตร] [ระบบวิเคราะห์สิ่งแวดล้อม: อุณหภูมิร่างกายของบุคคลเบื้องหน้าสูงกว่าปกติเล็กน้อย อัตราการเต้นของหัวใจประมาณ 90 ครั้งต่อนาที บ่งบอกถึงภาวะตื่นตัวขั้นสุด] "อย่าขยับจะดีกว่าครับ ริน" เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยดังขึ้นท่ามกลางความมืด ก่อนที่แสงไฟฉายแรงสูงจะสาดส่องตรงมายังใบหน้าของเด็กหนุ่มจนต้องยกมือขึ้นปัดป้องแสงจ้า เมื่อสายตาเริ่มปรับสภาพได้ รินก็มองเห็นเจ้าของเสียงนั้นอย่างชัดเจน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยับยี่ยวนและเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมคอออกสองเม็ด ใบหน้าคมสันมีไรหนวดเคราจางๆ และแววตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า... สารวัตรกวินนั่นเอง "สารวัตร... ทำไมคุณถึงลงมาที่นี่?" รินเอ่ยถาม น้ำเสียงของเขาเจือความระแวงอย่างปิดไม่มิด มือซ้ายเอื้อมไปกุมวัตถุชิ้นหนึ่งในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตโดยอัตโนมัติ มันคือสมุดบันทึกสีครามเล่มเก่าที่เพิ่งค้นพบจากร่องรอยการฆาตกรรมเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน สารวัตรกวินไม่ได้ตอบในทันที เขาหรี่ตามองหน้าจอระบบสีฟ้าครามที่ยังคงลอยเด่นอยู่กลางอากาศเบื้องหน้าริน แววตาของนายตำรวจรุ่นใหญ่ฉายแววซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา มีทั้งความตกใจ ความหวาดกลัว และ... ความรู้สึกผิดที่ถูกซ่อนไว้ลึกสุดขีด "เธอกำลังเปิดประตูที่เธอไม่ควรเปิดนะ ริน" กวินถอนหายใจยาวเหยียด เสียงถอนหายใจนั้นหนักอึ้งราวกับแบกรับภูเขาไว้ทั้งลูก เขาเดินเข้าไปใกล้ชั้นวางเอกสารเก่าๆ ที่มุมห้อง มือหนาเอื้อมไปหยิบกล่องไม้สีมะฮอกกานีขนาดกลางที่ฝุ่นเกาะหนาเตอะขึ้นมาปัดฝุ่นเบาๆ "ฉันเตือนเธอหลายครั้งแล้วว่าคดีนี้มันอันตรายเกินกว่าเด็กอายุสิบแปดปีจะเข้าไปยุ่งเกี่ยว" "ถ้าผมไม่ยุ่ง แล้วใครจะเป็นคนหาความจริงล่ะครับสารวัตร?" รินก้าวเข้าไปประจันหน้า ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนายตำรวจรุ่นพี่ "พ่อแม่ของผมเสียชีวิตในเหตุการณ์เพลิงไหม้เมื่อสิบปีก่อน ตำรวจสรุปว่าเป็นอุบัติเหตุ... แต่สมุดบันทึกเล่มนี้ และรอยนิ้วมือที่หลงเหลืออยู่ในที่เกิดเหตุ กลับบอกว่ามันคือ 'การฆาตกรรมอำพราง' และที่สำคัญที่สุด... สัญลักษณ์บนหน้าปกสมุด มันเป็นตราสัญลักษณ์เดียวกับแหวนที่อยู่บนนิ้วของคุณในตอนนี้" รินชี้ไปยังมือขวาของสารวัตรกวิน ซึ่งนิ้วก้อยสวมแหวนเงินลวดลายประหลาด—ลวดลายเกลียวคลื่นและดวงตาที่หลับใหล—สัญลักษณ์เดียวกันกับที่ปรากฏบนหน้าปกสมุดบันทึกสีครามของเหยื่อรายล่าสุด และเป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่ถูกสลักไว้บนกรอบรูปครอบครัวเก่าๆ ที่รินเคยเห็นในความทรงจำอันเลือนราง สารวัตรกวินชะงักงือกึก รอยยิ้มฝื่อนๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของนายตำรวจผู้ผ่านโลกมาโชกโชน เขายกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองอย่างจนมุม ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความขมขื่น "ฮh... สมกับที่เป็นลูกชายของเขาจริงๆ ช่างสังเกตและมีตรรกะที่เฉียบคมไม่เปลี่ยนเลยนะ" กวินพึมพำเบาๆ รินขมวดคิ้วแน่น หัวใจเต้นรัวระรัว "คุณหมายความว่ายังไง? คุณรู้จักพ่อแม่ของผมงั้นเหรอ?" "ไม่ใช่แค่รู้จักหรอก ริน" สารวัตรกวินวางกล่องไม้ลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ก่อนจะเปิดฝากล่องออก เผยให้เห็นเอกสารราชการเก่าๆ ปึกใหญ่ที่มีตราประทับ 'ลับที่สุด' และรูปถ่ายใบหนึ่งที่ทำให้รินต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ในภาพถ่ายขาวดำนั้น มีชายหนุ่มสามคนยืนยันโอบไหล่กันด้วยรอยยิ้ม หนึ่งในนั้นคือชายวัยกลางคนหน้าตาคล้ายคลึงกับรินอย่างยิ่ง—พ่อของเขาเอง คนที่สองคือสารวัตรกวินในวัยหนุ่มที่ดูปราดเปรียว และคนที่สาม... ชายผู้มีแผลเป็นรูปกากบาทที่หางตาซ้าย ซึ่งเป็นผู้ต้องสงสัยคนสำคัญในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่พวกเขากำลังตามล่าอยู่ในขณะนี้! [ระบบตรวจพบความเชื่อมโยงทางพันธุกรรมและประวัติศาสตร์บุคคล] [กำลังอัปเดตฐานข้อมูลลับ: บันทึกความสัมพันธ์ระดับ 4 - 'พันธมิตรในอดีตที่แตกหัก'] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของริน พร้อมๆ กับเสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ่งที่ดังแว่วมาจากชั้นบน เสียงฝีเท้านั้นเร่งรีบและหนักหน่วง บ่งบอกว่ามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญกำลังลงมาสมทบในห้องใต้ดินแห่งนี้แล้ว! "หนีเร็วริน!" สารวัตรกวินเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งเครียดในพริบตา เขารีบผลักตัวรินให้หลบไปหลังตู้เหล็กทึบ พร้อมกับชักปืนพกประจำกายออกมาขึ้นลำอย่างรวดเร็ว "พวกมันรู้แล้วว่าเราอยู่ที่นี่!" "สารวัตร! เล่าความจริงให้ผมฟังเดี๋ยวนี้!" รินตะโกนกระซิบด้วยความคับแค้นใจ มือข้างหนึ่งยังคงกำสมุดบันทึกสีครามแน่นจนสันปกยับยู่ยี่ "เรื่องทั้งหมดมันเริ่มต้นเมื่อสิบปีก่อน ตอนที่พวกเราสี่คนพยายามเปิดโปงองค์กรลับที่อยู่เบื้องหลังกระบวนการยุติธรรมทั้งหมด..." กวินหันมามองหน้าเด็กหนุ่มด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยวและยอมแลกด้วยชีวิต "และพ่อของเธอ... ไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ แต่เขาถูกฆ่าเพราะพยายามปกป้องความลับชิ้นนี้จาก 'คนใกล้ตัว' ที่สุด... ซึ่งก็คือไอ้สารเลวที่กำลังเดินลงบันไดมาหานเราตอนนี้ยังไงล่ะ!" แกร๊ก... เสียงปลดล็อกกลอนประตูชั้นบนดังขึ้นตามด้วยเสียงหัวเราะทุ้มต่ำน่าขนลุกที่ดังแทรกความมืดเข้ามา... [คำเตือนฉุกเฉินระดับ SSS!] [ตรวจพบเป้าหมายอันตรายสูงสุด: ผู้บุกรุกที่มีสิทธิ์เข้าถึงระบบระดับผู้ดูแลระบบ (Admin) กำลังเข้าสู่พื้นที่] [คำสั่งระบบ: ทำการซิง크รอนข้อมูลความทรงจำส่วนที่หายไปทันทีเพื่อปลดล็อกสกิลป้องกันขั้นสูงสุด หรือเผชิญหน้ากับความตายภายใน 180 วินาที!] รินมองหน้าจออินเทอร์เฟซที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานสลับกับมองเงาดำที่กำลังก้าวพ้นขอบประตูห้องใต้ดินลงมา... ความทรงจำที่ขาดหายไปนับสิบปีเริ่มสั่นคลอนและพร้อมจะระเบิดออกมาในเสี้ยววินาทีนี้! โปรดติดตามตอนต่อไป... ครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนานี้ไปด้วยกันนะครับ