การไล่ล่าบนถนนที่ไร้ผู้คน

กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นคาวสนิมเหล็กตีรวนขึ้นมาจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่รุนแรงยิ่งกว่าคือแสงสีแดงฉานที่กะพริบวาบอยู่บนเรติน่าของริน มันไม่ใช่แค่การแจ้งเตือนจากระบบ แต่มันคือสัญญาณชีพจรวิกฤตที่สะท้อนผ่านหน้าต่างอินเทอร์เฟซ โลกทั้งใบในห้องใต้ดินอันมืดมิดราวกับถูกบีบอัดให้แคบลงเหลือเพียงเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังก้าวลงมาทีละขั้น... ทีละขั้น... กึก... กึก... "ริน ตั้งสติ!" เสียงกระซิบผ่านหูฟังไร้สายจากศศิไม่ได้มีความใจเย็นอย่างที่เคยเป็น น้ำเสียงของอาจารย์สาวลึกลับเจือความร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด "ระบบกำลังตรวจพบคลื่นสมองผิดปกติ ความทรงจำระดับลึกของคุณกำลังถูกบังคับให้ปลดล็อก... แต่อย่าเพิ่งให้มันกลืนกินคุณ ตอนนี้เรากำลังเผชิญหน้ากับ 'ผู้ล่า' นอกเหนือจากฐานข้อมูล!" รินเม้มปากแน่นจนรับรู้ถึงรสเค็มปร่าของเลือด ปลายนิ้วที่กำด้ามสมุดบันทึกสีครามสั่นเทาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะข้อมูลมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก ภาพเด็กชายคนหนึ่งในห้องทดลองสีขาวโพลน เสียงกรีดร้อง และกลิ่นคาวเลือดตีรวนขึ้นมาพร้อมกับเงาดำที่ทาบทับลงมาตรงขอบประตู "ผม... รู้แล้วครับอาจารย์" รินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมา ตรรกะอันคมกริบถูกเปิดใช้งานเพื่อแทนที่ความโกลาหลในหัว ดวงตาภายใต้กรอบแว่นหรี่ลงวิเคราะห์สภาพแวดล้อม ห้องใต้ดินนี้ไม่มีทางออกอื่น นอกจากประตูบานเดียวที่เงาดำกำลังยืนขวางอยู่ [ระบบตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: เปลี่ยนโหมดการทำงานจาก 'สืบสวนสอบสวน' เป็น 'เอาชีวิตรอด'] [คำเตือน: เป้าหมายตรงหน้ามีค่าพลังการต่อสู้เกินกว่าขีดจำกัดปัจจุบัน 320%] [ปลดล็อกทักษะพิเศษชั่วคราว: 'สายตานักนิติวิทยาศาสตร์ (ระดับสูง)' - วิเคราะห์จุดอ่อนโครงสร้างร่างกายและสิ่งแวดล้อมได้ในพริบตา] หน้าจออินเทอร์เฟซเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มพร้อมกับข้อมูลตัวเลขที่วิ่งผ่านตาอย่างรวดเร็ว รินกวาดสายตามองเงาดำที่ก้าวพ้นขอบประตูลงมา ร่างนั้นสวมชุดคลุมกันฝนสีดำสนิท ใบหน้าถูกซ่อนไว้ภายใต้ฮู้ด แต่สิ่งที่ทำให้รินต้องขมวดคิ้วคือ 'อุปกรณ์' ในมือของมัน—ท่อเหล็กยาวที่ปลายติดใบเลื่อยวงเดือนขนาดใหญ่ ส่งเสียงคำรามเบาๆ "ครืด... ครืด..." บาดลึกเข้าไปในประสาทสัมผัส "แกเป็นใคร?" รินเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความระแวดระวังขั้นสูงสุด ไม่มีคำตอบจากเงาดำนั้น มีเพียงเสียงหัวเราะต่ำๆ ในลำคอ ก่อนที่มันจะพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์! *ตูม!* พื้นคอนกรีตบริเวณที่รินยืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีមុनแหลกละเอียดเป็นจุล แรงกระแทกทำให้ฝุ่นตลบอบอวล รินอาศัยจังหวะที่วิสัยทัศน์ถูกบดบังพุ่งตัวหลบไปด้านข้าง หลังชนเข้ากับชั้นวางหนังสือเก่า เสียงลมหายใจหอบถี่ดังสะท้อนก้อง "ริน ทางหนีเดียวคือท่อระบายอากาศด้านบนขวาเหนือหัวคุณสามเมตร!" เสียงของศศิแทรกเข้ามาในโสตประสาท "แต่คุณต้องถ่วงเวลาให้ฉันแฮกประตูนิรภัยฝั่งนั้นก่อน สี่สิบวินาที!" *สี่สิบวินาทีในยามที่เผชิญหน้ากับมัจจุราช... ยาวนานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์* รินไม่รอช้า เขาหยิบขวดสารเคมีระเหยง่ายที่เพิ่งเก็บมาจากโต๊ะทำงานในห้องใต้ดินปาออกไปสุดแรง ซัดเข้าใส่หน้าเงาดำปริศนาทันที! *เพล้ง!* ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นฉุนรุนแรงที่ทำให้แสบตาและทางเดินหายใจ เงาดำชะงักไปชั่วขณะ มันสะบัดมือปัดควันออกอย่างเกรี้ยวกราด ทว่ารินไม่ได้รอให้มันตั้งตัว เขาใช้ทักษะ 'สายตานักนิติวิทยาศาสตร์' ที่ระบบมอบให้ กวาดตามองโครงสร้างของเพดานห้อง จุดเชื่อมต่อของคานเหล็ก และท่อระบายอากาศ [วิเคราะห์จุดอ่อนสำเร็จ: สลักยึดเพดานโซน B เกิดสนิมกัดกร่อน 45% หากใช้แรงกระแทก 300 นิวตันจุดตรงกลาง จะทำให้เพดานบางส่วนถล่มลงมาสกัดกั้นเส้นทางได้ชั่วคราว] รินไม่รอช้า เขวี้ยงท่อเหล็กที่หยิบติดมือมาซัดเข้าที่จุดอ่อนนั้นอย่างแม่นยำราวกับจับวาง! *โครม!* เศษปูนและคานเหล็กขนาดใหญ่ร่วงหล่นลงมาขวางกั้นระหว่างรินกับเงาดำปริศนา ฝุ่นคละคลุ้งจนมองไม่เห็นทาง แต่วินาทีนั้นเอง รินสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นริ้วขึ้นมาจากสันหลัง เงาดำไม่ได้ถูกฝังอยู่ใต้ซากปรักหักพัง... แต่มันกำลังยืนอยู่ *ด้านหลัง* เขาต่างหาก! "ระวัง!" เสียงตะโกนของศศิดังลั่นหูฟัง รินก้มตัวลงต่ำสุดขีดในเสี้ยววินาทีที่ใบเลื่อยคมก్రిบกวาดผ่านอากาศเหนือศีรษะไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร เส้นผมบางส่วนขาดปลิวลงสู่พื้น แรงลมจากการเหวี่ยงอาวุธทำให้แก้วหูอื้ออึง เขากลิ้งตัวหลบไปอีกทางอย่างทุลักทุเล เสื้อผ้าเปอะเปื้อนฝุ่นผงและคราบเขม่า "แก... ต้องการอะไรจากสมุดเล่มนี้" รินกัดฟันกรอด ยันกายลุกขึ้นยืนด้วยขาที่สั่นเทา เลือดจากขมับไหลยệnลงมาอาบแก้ม แต่นั่นกลับทำให้ความทรงจำที่ขาดหายไปยิ่งสั่นคลอนรุนแรงขึ้น ภาพของชายคนหนึ่งที่หน้าตาคล้ายคลึงกับเขากำลังส่งสมุดบันทึกเล่มนี้ให้... ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไปในกองเพลิง เงาดำค่อยๆ ก้าวเดินผ่านซากปรักหักพังมาอย่างไม่รีบร้อน ภายใต้ฮู้ดสีดำนั้นเผยให้เห็นรอยยิ้มบิดเบี้ยวและดวงตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง มันเอ่ยปากพูดเป็นครั้งแรก น้ำเสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทรายถูกับพื้นหิน "แกไม่ได้หนีความจริงพ้นหรอก... เจ้าหนู... สมุดเล่มนั้นมันไม่ใช่ของแกตั้งแต่แรกแล้ว" สิ้นเสียงนั้น พื้นดินใต้เท้าของทั้งคู่ก็สั่นสะเทือนขึ้นอย่างรุนแรง ไม่ใช่แรงระเบิดจากภายนอก แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่ดังระรัวไปทั่วทั้งตึกร้าง [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบกำลังเสริมภายนอกกำลังเคลื่อนที่เข้าใกล้จุดเกิดเหตุ 3 นาย... และ... สารวัตรกวินกำลังเปิดประตูเข้ามาในรัศมี 100 เมตร!] [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: หลบหนีออกจากการปิดล้อมโดยไม่เปิดเผยตัวตนต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ หากล้มเหลว สถานะ 'ผู้ต้องหาคดีฆาตกรรม' จะถูกเปิดใช้งานถาวร] รินเบิกตากว้างเมื่อมองไปที่ประตูทางเข้าชั้นบนสุด เงาร่างของนายตำรวจในชุดกันฝนสีเข้มพร้อมปืนพกในมือ กำลังก้าวเข้ามาพร้อมกับไฟฉายส่องสว่างแหวกความมืดตรงดิ่งมายังห้องใต้ดินแห่งนี้... และในวินาทีที่แสงไฟฉายสาดส่องลงมาสะท้อนกับกรอบแว่นของริน เงาดำปริศนาก็หายลับไปกับความมืดราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นมาก่อน ทิ้งให้รินยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง สมุดบันทึกสีครามที่ร้อนระอุในมือ... และเสียงฝีเท้าของสารวัตรกวินที่กำลังใกล้เข้ามาทุกที "ริน... ออกมาซะ ฉันรู้ว่านายอยู่ในนั้น" เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของสารวัตรกวินตะโกนก้องมาจากทางเดินมืดสนิท "คราวนี้... นายไม่มีทางหนีรอดเงื้อมมือกฎหมายไปได้แน่" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ