การต่อสู้เพื่อปกป้อง

“ถอยไปเถอะค่ะ กิลด์สายฟ้าคำราม... พวกคุณกำลังทำในสิ่งที่ไม่มีวันได้อะไรกลับมาเลย นอกจากความสูญเสีย” เรนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เสียงของเขาราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยพลังอำนาจที่ทำให้มือที่กำลังเหนี่ยวคันศรของหัวหน้ากิลด์ฝั่งตรงข้ามถึงกับสั่นไหวเล็กน้อย ในวงล้อมของเหล่านักรบชุดเกราะหนักที่รายล้อมรอบตัวเขาและฟลัฟฟี่ ไม่มีใครกล้าขยับตัวแม้แต่นิ้วเดียว เพราะรัศมีกดดันที่แผ่ออกมาจากมอนสเตอร์ตัวจิ๋วบนไหล่ของเรนนั้น ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาจะรับมือได้ ฟลัฟฟี่ในร่างกระต่ายจิ๋วขนฟูไม่ได้ส่งเสียงขู่คำราม แต่มันกลับกอดอกแน่น ดวงตาสีอเมทิสต์หรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังเยาะเย้ยความเขลาของมนุษย์เบื้องหน้า มันไม่ได้หิวโหยที่จะต่อสู้ มันเพียงแค่ ‘ปกป้อง’ “หุบปากซะ เรน! แกมันก็แค่คนดวงดีที่โชคเข้าข้าง มีมอนสเตอร์ตำนานในครอบครอง แต่อย่าคิดนะว่าพลังของแกจะหยุดความกระหายเลือดของพวกเราได้!” หัวหน้ากิลด์สายฟ้าคำรามตะโกนก้อง เสียงของเขาแตกพร่าด้วยความโกรธแค้น เรนหลับตาลงช้าๆ พลางนึกถึงชีวิตจริงที่แสนโดดเดี่ยวของเขา เขาไม่เคยต้องการให้ใครต้องมาบาดเจ็บเพราะความขัดแย้งในเกมนี้ ความใจดีที่ใครๆ มักบอกว่าเป็นจุดอ่อนของเขา แท้จริงแล้วมันคือเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุด “การต่อสู้ไม่ได้มีไว้เพื่อพิสูจน์ว่าใครเก่งกว่ากัน แต่มีไว้เพื่อรักษาสิ่งที่สำคัญที่สุดไว้ต่างหาก” เรนลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววแน่วแน่ “ฟลัฟฟี่... ทำงานของเราเถอะนะ” ทันทีที่สิ้นคำสั่ง เจ้ามอนสเตอร์จิ๋วก็กระโดดขึ้นไปบนอากาศ ร่างกายของมันไม่ได้ขยายใหญ่ขึ้นเพื่อทำลายล้าง แต่กลับเปล่งประกายแสงสีรุ้งนวลตาที่ค่อยๆ กระจายตัวออกไปราวกับละอองดาว ทุกคนที่สัมผัสแสงนั้นต่างชะงักงัน อาวุธในมือที่เคยหมายมั่นจะปลิดชีพกลับหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตุ้มเหล็ก จิตใจที่เคยเร่าร้อนด้วยโทสะกลับสงบลงอย่างประหลาด นี่คือสกิลระดับลึกที่เรนฝึกฝนมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ—‘อาณาเขตแห่งสันติภาพ’ ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่สมรภูมิ แทนที่เสียงปะทะของเหล็กกล้า กลับกลายเป็นเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของเหล่านักรบที่เริ่มลดอาวุธลงด้วยความงุนงง “นาย... ทำอะไรลงไป...” หัวหน้ากิลด์คนนั้นทรุดลงกับพื้น ดวงตาเบิกโพลง “ทำไมฉันถึง... ขยับตัวไม่ได้” “ฉันไม่ได้ขวางทางพวกคุณ แต่ฉันกำลังเปิดทางเลือกใหม่ให้ต่างหากค่ะ” เรนเดินเข้าไปใกล้ท่ามกลางวงล้อมที่ไร้พิษสง เขาก้มตัวลงเก็บดาบที่ตกอยู่ของศัตรูขึ้นมาแล้ววางคืนให้อย่างสุภาพ “ถ้าพวกคุณอยากได้พลัง ก็จงรับมันไปในทางที่ถูกต้อง ไม่ใช่การแย่งชิงจากคนที่ไม่มีทางสู้” ทว่า ในจังหวะที่ทุกอย่างดูเหมือนจะคลี่คลายไปในทางที่ดี ความผิดปกติก็เกิดขึ้น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลสั่นคลอนไปทั่วทั้งพื้นที่ แผ่นดินแยกออกจากกันเบื้องใต้เท้าของเรน เสียงหัวเราะแหลมสูงที่ฟังดูไม่ใช่เสียงของมนุษย์ดังสะท้อนก้องมาจากเงามืดด้านหลังกำแพงปราสาทเก่า ฟลัฟฟี่เปลี่ยนสีหน้าทันที มันกระโดดกลับมาเกาะไหล่เรนแน่น ขนพองฟูด้วยความตื่นตระหนก มันส่งกระแสจิตถึงเรนด้วยความเร็วสูงจนเขาแทบตั้งตัวไม่ทัน ‘เรน! หนีเร็ว! มันไม่ใช่คน แต่มันคือ... สิ่งที่เราเคยคุยกันว่าไม่ควรจะเจอมันในตอนนี้!’ เรนหันไปมองเงามืดนั้น สิ่งที่ก้าวออกมาไม่ใช่ทั้งมอนสเตอร์และผู้เล่น แต่มันคือบั๊กของระบบที่บิดเบี้ยว ร่างของมันโปร่งแสงราวกับไฟล์ข้อมูลที่เสียหาย และที่สำคัญที่สุดคือ มือของมันกำลังกุม ‘อัญมณีแห่งมิติคู่ขนาน’ ที่เขาควรจะเป็นคนถือครองเพื่อกู้โลกเอาไว้ ใบหน้าของตัวประหลาดนั้นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นภาพซ้อนทับ... ภาพของใบหน้าคนในชีวิตจริงที่เรนคุยด้วยบ่อยที่สุดในห้องแชทลับ “ในที่สุด... ก็ได้เจอตัวจริงเสียทีนะ คุณผู้เล่นหมายเลขหนึ่ง” สิ่งนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาเรนเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง “ลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าเกมนี้สร้างขึ้นมาเพื่ออะไร... และคนอย่างแก ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องมัน” ความลับที่เรนพยายามซ่อนไว้ว่าทำไมเขาถึงสื่อสารกับมอนสเตอร์ได้ดีนัก กำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด และในวินาทีที่เรนกำลังจะคว้ามือไปคว้าอัญมณีจากมือมัน พื้นดินใต้เท้าเขาก็ยุบตัวลงหายไปในห้วงมิติว่างเปล่าโดยไม่มีใครทันตั้งตัว ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนในตอนนี้ด้วยนะคะ!