กับดักของศัตรู

"ก้มหัวลง เรน!" เสียงกระซิบแหลมเล็กจากฟลัฟฟี่ดังขึ้นพร้อมกับแรงกระชากที่ชายเสื้อ ทำให้ร่างของหญิงสาวพุ่งหลบหลังโคนต้นไม้ยักษ์ในเสี้ยววินาที เสียง 'ฉึบ' ของลูกดอกอาบยาพิษที่พุ่งเฉียดใบหูไปปักเข้าที่ลำต้นไม้ข้างหลังดังชัดเจนจนเรนขนลุกซู่ กลิ่นอายของความตายในป่าศักดิ์สิทธิ์ที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลับเปลี่ยนไปเป็นความกดดันที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ "พวกมันรู้ตำแหน่งเราแล้วใช่ไหม" เรนกระซิบตอบ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยแต่นัยน์ตากลับฉายแววแน่วแน่ เธอโอบกอดฟลัฟฟี่ไว้ในอ้อมแขน สัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวของเจ้ามอนสเตอร์จิ๋วที่เป็นเหมือนเพื่อนตายคนเดียวของเธอในโลกเสมือนแห่งนี้ "ไม่ใช่แค่รู้ตำแหน่ง แต่มันต้อนเราเข้ามุม" ฟลัฟฟี่หูตก ดวงตากลมโตฉายประกายสีม่วงเข้ม มันใช้อุ้งเท้าเล็กๆ แตะลงบนพื้นดินเพื่อสัมผัสแรงสั่นสะเทือน "มีนักฆ่าอย่างน้อยห้าคน ล้อมไว้ทุกทิศทาง ที่น่ากลัวไม่ใช่คนพวกนั้น แต่คือ 'กับดัก' ที่พวกมันวางไว้รอบๆ นี่ต่างหาก พื้นที่รอบตัวเราถูกเปลี่ยนให้เป็นอาณาเขตแห่งการพันธนาการ... เราหนีไม่ได้ง่ายๆ แน่" เรนสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามดึงสติที่กระจัดกระจายกลับมา เธอไม่ใช่ยอดนักรบที่เก่งกาจ แต่เธอมีความผูกพันกับมอนสเตอร์ที่ไม่มีใครเข้าใจ เธอค่อยๆ หลับตาลง สื่อสารผ่านกระแสจิตไปยังเหล่าพืชพรรณรอบข้างที่ยังพอจะรับรู้ถึงความโกรธแค้นของเธอได้ "ฟลัฟฟี่ ถ้าฉันยอมเป็นเหยื่อล่อให้แกออกไปตามหาเบาะแสเรื่องตราผนึกที่ถูกขโมยไป... แกจะทำได้ไหม?" "เรน! อย่าพูดเรื่องเสียสละบ้าๆ แบบนั้นนะ!" ฟลัฟฟี่แผดเสียงเบาๆ มันพองขนจนกลายเป็นก้อนกลมสีขาว "ฉันไม่ได้อยู่มาจนถึงระดับตำนานเพื่อจะให้เจ้านายตายในป่าเฮงซวยนี่หรอกนะ เราจะฝ่าออกไปพร้อมกัน หรือไม่ก็..." ก่อนที่ฟลัฟฟี่จะพูดจบ แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็เกิดขึ้นจากใต้เท้า แผ่นดินในป่าศักดิ์สิทธิ์ที่เคยเขียวขจีเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น รากไม้ที่เคยเป็นมิตรกลับบิดเบี้ยวกลายเป็นโซ่ตรวนพุ่งเข้าพันธนาการข้อเท้าของเรนอย่างรวดเร็ว "กับดักสายเลือด!" เรนอุทาน พยายามใช้มีดสั้นประจำตัวฟันโซ่รากไม้นั้น แต่ยิ่งฟัน มันกลับยิ่งรัดแน่นขึ้น ราวกับว่ามันมีชีวิตและกำลังดูดกลืนพลังงานชีวิตของเธอไป ท่ามกลางความโกลาหล ร่างของชายในชุดคลุมสีดำสนิทสามคนก้าวออกมาจากเงามืดของต้นไม้ พวกมันไม่ได้รีบร้อนที่จะลงมือฆ่า แต่กลับยืนมองเหยื่อด้วยสายตาเย้ยหยันราวกับมองสัตว์ที่ติดกับดัก "เลิกดิ้นรนเสียทีเถอะ แม่สาวน้อยมอนสเตอร์จิ๋ว" หนึ่งในคนร้ายเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าเหมือนเสียงโลหะเสียดสีกัน "ตราผนึกชิ้นนั้นไม่ใช่สิ่งที่คุณจะถือครองได้ การที่คุณดื้อรั้นเดินเข้ามาในป่าศักดิ์สิทธิ์เองแบบนี้... มันก็ช่วยลดภาระให้พวกเราไปได้เยอะ" เรนกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด "พวกแกขโมยมันไปทำไม โลกนี้กำลังจะล่มสลายเพราะไอ้ตรานั่นถูกดึงออกจากแท่นบูชา!" "ล่มสลาย? หึ..." คนร้ายหัวเราะร่า ก่อนจะขยับมือทำสัญญาณประหลาด พื้นดินที่เรนยืนอยู่เริ่มแยกออกเป็นเหวลึก "หน้าที่ของพวกเราคือการทำลาย ไม่ใช่การปกป้อง อย่างที่เจ้าคิดหรอก" ฟลัฟฟี่กระโดดออกมาจากอ้อมแขนของเรน ร่างเล็กจ้อยของมันส่องแสงสีทองเจิดจ้าขึ้นทันที มันไม่ได้เลือกที่จะโจมตี แต่กลับระเบิดพลังงานเวทมหาศาลเพื่อปกป้องเรนจากแรงอัดของเหวที่กำลังจะสูบกลืนทุกอย่างลงไป "ฟลัฟฟี่! อย่า!" เรนตะโกนด้วยความตกใจ หากฟลัฟฟี่ใช้พลังถึงขั้นนี้ในสภาพที่ถูกปิดกั้นพลังงาน มันอาจจะสูญเสียระดับเลเวลหรือหนักกว่านั้นคือคืนร่างสู่ไข่มอนสเตอร์ "ฉัน... ไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอได้!" ฟลัฟฟี่คำราม เสียงของมันทุ้มต่ำผิดกับรูปร่างภายนอก ทว่าในจังหวะที่แสงสีทองปะทะกับพลังมืดของคนร้าย ท้องฟ้าเหนือป่าศักดิ์สิทธิ์กลับผ่าลงมาเป็นสายฟ้าสีเลือด ร่างของชายชุดดำหนึ่งในสามคนนั้นชะงักงัน เขาค่อยๆ เปิดฮู้ดคลุมหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เรนคุ้นเคยดีจนแทบหยุดหายใจ ชายคนนั้นคือ 'อลิส' เพื่อนสนิทในโลกความเป็นจริงของเรน คนที่เธอเชื่อใจที่สุด... แต่ในตอนนี้ เขากลับถือมีดสั้นที่อาบด้วยคราบสีดำสนิท ซึ่งเป็นลักษณะเดียวกับมีดที่ใช้สังหารมอนสเตอร์จิ๋วในตำนาน! "เรน... เธอไม่ควรจะมาเห็นฉากจบของเกมนี้เลยนะ" อลิสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ก่อนจะปักมีดลงบนรากไม้ที่พันธนาการเรนไว้ ทำให้พลังชีวิตของเธอลดฮวบลงเหลือเพียงขีดสุดท้ายในทันที ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนในตอนนี้ด้วยนะคะ!