ความทรงจำที่หายไป

“เจ้าเรียกสิ่งนี้ว่าการรวมตัวอย่างนั้นหรือ? ไม่... นี่มันคือการฝังกลบความผิดพลาดต่างหาก” เรนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับไปทั่วบริเวณหลุมศพโบราณ ฝ่ามือของเธอกำลังสั่นเทาขณะวางทาบลงบนศิลาหินเย็นเยียบที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า เสียงของ ‘ฟลัฟฟี่’ ที่ปกติจะเจื้อยแจ้วซุกซน บัดนี้กลับเงียบสนิท เจ้าก้อนขนสีขาวดุจปุยเมฆที่มีหูยาวคล้ายกระต่ายแต่มีเกล็ดมังกรเล็กๆ แซมอยู่ตามลำตัวขดตัวแน่นอยู่บนไหล่ของเธอ ดวงตากลมโตสีอำพันจ้องมองศิลาตรงหน้าด้วยแววตาหวาดระแวงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เรน... ข้าว่าเราถอยเถอะ” เสียงของฟลัฟฟี่แผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับสายลมที่พัดวนอยู่รอบหลุมศพ “กลิ่นอายนี้มันไม่ใช่ความทรงจำ แต่มันคือ ‘คำสาป’ ที่ถูกกักขังไว้ในหินก้อนนี้” “แต่เราไม่มีทางเลือกแล้วนะฟลัฟฟี่” เรนกัดริมฝีปากแน่นจนรู้สึกถึงรสฝาดของเลือด “ถ้าฉันไม่ปลดล็อกความทรงจำนี้ เราจะไม่มีวันรู้เลยว่าทำไมระบบถึงจดจำข้อมูลพวกมอนสเตอร์ที่หายไปไม่ได้... และทำไม... พ่อของฉันถึงทิ้งจดหมายนี้ไว้ในเกมที่เขาสร้างขึ้น” เรนหลับตาลง รวบรวมสมาธิทั้งหมดเข้าสู่ปลายนิ้ว ทักษะพิเศษ ‘จิตสื่อสารมอนสเตอร์ระดับสูง’ เริ่มทำงาน บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวราวกับภาพวาดสีน้ำที่ถูกน้ำสาดใส่ ทัศนียภาพของป่าสนมรณะจางหายไป แทนที่ด้วยความมืดมิดที่หนาวเหน็บลึกถึงกระดูก ทันใดนั้น ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณก็แล่นผ่านร่าง เรนไม่ได้อยู่ในเกมอีกต่อไปแล้ว เธออยู่ในความว่างเปล่าที่มีเพียงเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาของชายคนหนึ่ง—พ่อของเธอ—ที่กำลังกอดร่างมอนสเตอร์ตัวเล็กๆ ที่ไร้ลมหายใจ *‘ข้าขอโทษ... ข้าปกป้องพวกเจ้าไม่ได้’* เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เรนพยายามเพ่งมองในความมืด เธอเห็นประกายแสงสีทองไหลออกมาจากศิลาหิน มันคือความทรงจำที่ถูกบีบอัดจนกลายเป็นผลึกแห่งความเศร้า เรนรีบคว้าภาพเหล่านั้นไว้ด้วยจิตใจที่มั่นคง แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น ในความทรงจำนั้น ไม่ได้มีแค่พ่อของเธอ แต่ยังมี ‘หญิงสาวปริศนา’ ที่ใบหน้าถูกลบเลือนด้วยอำนาจเวทมนตร์ลึกลับ หญิงคนนั้นกำลังยื่นมือมาวางบนไหล่ของพ่อเธอ พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนเรนรู้สึกได้ถึงไอความเย็นที่แล่นผ่านหัวใจ *‘ถ้าอยากให้พวกมันกลับมามีชีวิต ก็จงละทิ้งตัวตนของลูกสาวเจ้าเสีย... ในโลกแห่งนี้ ความรักมีค่าเท่ากับความสูญเสีย’* “ไม่นะ...” เรนพึมพำขณะลืมตาขึ้น เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มแผ่นหลัง แรงสะท้อนจากศิลาทำให้เธอกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว ฟลัฟฟี่รีบกระโดดมาประคองเธอไว้แน่น “เรน! เจ้าเห็นอะไร? ทำไมหน้าเจ้าถึงซีดขนาดนี้?” ฟลัฟฟี่ถามด้วยความตื่นตระหนก เรนหอบหายใจถี่ สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ศิลาที่บัดนี้เริ่มมีรอยร้าวปรากฏขึ้นเป็นทางยาว “คนที่สั่งให้พ่อฉันทำเรื่องพวกนี้... เขาบอกว่าความรักแลกมาด้วยความสูญเสีย ฟลัฟฟี่... บางทีการที่มอนสเตอร์หายไป อาจไม่ใช่บัคของเกม แต่มันคือการ ‘แลกเปลี่ยน’ บางอย่างเพื่อรักษาอะไรบางอย่างไว้!” เธอยันกายขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ความโกรธแค้นผสมปนเปกับความสงสัยถาโถมเข้ามา หากทุกอย่างเป็นแผนการที่ถูกวางไว้ตั้งแต่ต้น แล้วตัวเธอในฐานะ ‘ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์’ คืออะไร? หมากในกระดาน หรือผู้กอบกู้ที่ถูกหลอกใช้กันแน่? “เราต้องไปที่ฐานข้อมูลหลัก เดี๋ยวนี้!” เรนประกาศเสียงกร้าว ความอ่อนโยนในดวงตาถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่น่ากลัว ทว่า ก่อนที่ทั้งสองจะได้ก้าวเดินจากไป เสียงหัวเราะแหลมเล็กที่ดูไม่เป็นมิตรก็ดังขึ้นจากเงามืดหลังหลุมศพ หญิงสาวในชุดคลุมยาวปิดบังใบหน้าก้าวออกมาจากความว่างเปล่าอย่างเงียบเชียบ เธอชูวัตถุบางอย่างในมือขึ้น—มันคือ ‘ผลึกวิญญาณ’ ที่มีรูปร่างเหมือนมอนสเตอร์จิ๋วตัวหนึ่งที่เรนคุ้นเคยดี “ยินดีด้วยนะแม่หนู... ที่ยอมเปิดเผยความลับที่ถูกปิดตาย” หญิงคนนั้นแสยะยิ้มพลางโยนผลึกในมือขึ้นลงอย่างใจเย็น “แต่ก็น่าเสียดายนะ ที่ความทรงจำที่เจ้าเพิ่งเห็นไป... มันเป็นแค่บทนำของโศกนาฏกรรมที่ยังไม่จบสิ้น” เรนเบิกตากว้างเมื่อมองเห็นใบหน้าของมอนสเตอร์ที่ถูกขังอยู่ในผลึก “นั่นมัน... สัตว์เลี้ยงตัวแรกของฉันที่หายไป!” หญิงสาวคนนั้นหยุดเดินแล้วหันกลับมามอง “ไม่ใช่แค่ตัวนี้หรอกเรน... พ่อของเธอฝากมาบอกว่า ‘ถ้าอยากได้คืน ก็จงเตรียมตัวเป็นภาชนะรองรับความมืดแทนเขาเสียตั้งแต่วันนี้’” ก่อนที่เรนจะได้ตั้งตัว ร่างของหญิงสาวคนนั้นก็สลายกลายเป็นละอองสีดำสนิท พุ่งเข้าใส่ศิลาหินที่ร้าวอยู่แล้วให้แตกละเอียดลงเป็นผงธุลี พร้อมกับร่างเงาประหลาดนับสิบที่ผุดขึ้นมาจากดินล้อมรอบตัวเธอและฟลัฟฟี่ไว้ทุกทิศทาง! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนในตอนนี้ด้วยนะคะ!