กลิ่นอายโบราณ

“อย่าขยับแม้แต่ก้าวเดียว... ถ้าไม่อยากเห็นน้องชายแสนรักของคุณกลายเป็นฝุ่นผงไปเสียก่อน” เสียงราบเรียบเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งกัดกินอากาศในซากปรักหักพังแห่งนี้ เรนชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวผ่านประตูหินสลักรูปมังกรไร้ปีก ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นปลายดาบเรียวยาวสีเงินวาววับจ่ออยู่ที่ลำคอของ ‘ฟลัฟฟี่’ มอนสเตอร์ร่างจิ๋วที่กำลังตัวสั่นเทา—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากหญิงสาวเบื้องหน้า เรนค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ แสงสลัวจากคบเพลิงเวทมนตร์บนผนังหินที่กำลังริบหรี่ช่วยขับเน้นให้เห็นใบหน้าของสตรีผู้มาเยือน ดวงตาสีมรกตคู่นั้นคมปลาบและแฝงไปด้วยความแค้นเคืองที่ปิดไม่มิด “พี่... พี่จริงๆ ด้วย” เรนพึมพำ เสียงของเขาสั่นพร่า “หนูตามหาพี่มาตลอด หลังจากวันนั้นที่พี่หายไปจากบ้าน... ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่ ในฐานะศัตรูของหนู?” หญิงสาวผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับเรนกระตุกยิ้มที่มุมปาก แต่มันไม่มีความอบอุ่นเจือปนอยู่เลย “อย่าเรียกฉันว่าพี่ด้วยน้ำเสียงอ่อนแอแบบนั้น เรน... ในโลกแห่งความเป็นจริงเราอาจจะเคยเป็นครอบครัว แต่ใน ‘Monster Tamer Online’ แห่งนี้ ฉันคือผู้พิทักษ์ความลับที่ถูกลืม และเธอ... ก็แค่ผู้บุกรุกที่ไร้ค่า” บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ ซากปรักหักพังของเผ่าพันธุ์มอนสเตอร์โบราณที่ควรจะเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งอดีต บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยไอสังหาร ฟลัฟฟี่ที่อยู่ใต้อำนาจดาบพยายามรวบรวมพลังเวทแสงจางๆ ขึ้นมาปกคลุมร่าง แต่หญิงสาวเพียงแค่ตวัดสายตาลงมอง ร่างจิ๋วของมันก็ร่วงลงสู่พื้นราวกับถูกกดทับด้วยภูเขาทั้งลูก “ฟลัฟฟี่!” เรนอุทาน พุ่งตัวเข้าไปหาด้วยสัญชาตญาณ แต่ทว่าเขากลับชนเข้ากับม่านพลังงานที่มองไม่เห็นจนกระเด็นกลับมา “ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นนะ เรน” หญิงสาวกล่าวพลางก้าวเข้ามาใกล้ แสงจากอักขระโบราณบนผนังหินเริ่มส่องสว่างเป็นสีแดงฉานตอบรับกับการปรากฏตัวของเธอ “ซากปรักหักพังนี้คือสุสานของบรรพบุรุษมอนสเตอร์ที่ถูกมนุษย์อย่างพวกเธอแย่งชิงสิทธิ์ไป และฉัน... คือคนที่จะทำหน้าที่ปิดตำนานที่น่าสมเพชนี้ลง” เรนยันกายลุกขึ้น มือปาดเลือดที่ซึมออกมาจากมุมปาก เขาจ้องมองพี่สาวด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความตกใจกลายเป็นความมุ่งมั่นที่เข้มข้น “หนูไม่สนว่าพี่จะได้รับคำสั่งมาจากใคร หรือมีความแค้นอะไรกับโลกนี้ แต่การที่พี่คิดจะทำลายสิ่งที่หนูพยายามปกป้อง... หนูไม่มีวันยอม!” เรนหยิบขลุ่ยไม้แกะสลักประจำตัวออกมาเป่าเป็นทำนองที่สั่นสะเทือนมิติ พลังเวทอ่อนโยนสีทองกระจายตัวออกไปทั่วห้องโถง ปลุกวิญญาณมอนสเตอร์ที่หลับใหลอยู่ใต้เศษหินให้ตื่นขึ้นมาด้วยเสียงคำรามแผ่วเบา หญิงสาวชะงัก ดาบในมือของเธอเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย “นี่เธอ... เรียนรู้วิชาลับของตระกูลไปถึงขั้นนี้แล้วงั้นเหรอ?” “ไม่ใช่แค่วิชาลับของตระกูลหรอกค่ะพี่” เรนก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ท่ามกลางเสียงกระซิบจากวิญญาณมอนสเตอร์ที่รายล้อม “แต่นี่คือหัวใจของความผูกพันที่พี่เคยทิ้งมันไป... ฟลัฟฟี่, รวมร่าง!” ฟลัฟฟี่กระโจนเข้าหาเรน ร่างกายจิ๋วเปล่งแสงเจิดจ้าหลอมรวมเข้ากับพลังในขลุ่ย เกิดเป็นเกราะเวทมนตร์รูปปีกมังกรปกคลุมร่างเรนไว้ ในวินาทีนั้น หญิงสาวที่ดูเย็นชาเบิกตากว้าง ความทรงจำบางอย่างที่ถูกฝังกลบดูเหมือนจะฉายชัดขึ้นมาในสมองของเธอ ทว่า ก่อนที่การปะทะครั้งใหญ่จะเริ่มต้นขึ้น จู่ๆ พื้นหินโบราณภายใต้เท้าของพวกเขาก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ รอยแยกสีดำสนิทแผ่ขยายไปทั่วห้องโถง เสียงกรีดร้องของระบบดังสนั่นไปทั่วทั้งอาณาเขต *“คำเตือน: ผู้บุกรุกระดับสูงได้เข้าถึง 'หัวใจของซากปรักหักพัง' กิจกรรมยุติภารกิจปกติ เข้าสู่โหมด: การสูญสิ้นแห่งอาณาจักร”* เสียงนั้นทำให้หญิงสาวหน้าถอดสี เธอหันกลับไปมองรอยแยกเบื้องหลังด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น “ไม่จริง... พวกมันตื่นขึ้นมาแล้วเหรอ? ไม่ใช่ฝีมือเธอ... แต่เป็นฝีมือของคนๆ นั้น!” เรนที่ยังอยู่ในร่างเรืองแสงหันไปมองตามสายตาของพี่สาว ทันใดนั้น เงาร่างขนาดมหึมาที่ไร้รูปทรงก็ค่อยๆ แทรกตัวขึ้นมาจากรอยแยก มันไม่ใช่ระบบเกม ไม่ใช่มอนสเตอร์ทั่วไป แต่มันคือบั๊กที่กินกลืนข้อมูลทั้งหมดในบริเวณนี้ หญิงสาวหันมามองเรน สายตาที่เคยจ้องจะเอาชีวิตกลับกลายเป็นความหวาดกลัวที่เรนไม่เคยเห็นมาก่อน เธอคว้าแขนของเรนไว้แน่น “ฟังนะเรน... ถ้าอยากรอดออกไปจากที่นี่ และถ้าอยากรู้ว่าทำไมฉันถึงต้องกลายเป็นคนแบบนี้... จ้องไปที่ใจกลางของความมืดนั่น” เธอยื่นมือที่สั่นเทาออกไปชี้ที่กลางเงาร่างนั้น ที่ซึ่งมีสร้อยคอรูปเขี้ยวหมาป่า... สร้อยคอเส้นเดียวกับที่เรนเคยเห็นในภาพถ่ายเก่าๆ ของคุณพ่อที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อนแขวนอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนความว่างเปล่า “พะ...พ่อ?” เรนเสียงสั่น พลันความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวก็เข้าปกคลุมเมื่อเงาร่างนั้นค่อยๆ หันกลับมามองพวกเขาทั้งคู่ พร้อมกับเสียงหัวเราะที่แว่วผ่านระบบเสียงของเกมออกมาเป็นประโยคที่ทำลายทุกความสงสัย: “ลูกสาวที่น่ารักของข้า... ในที่สุดข้าก็นำพวกเจ้ากลับมารวมกันที่หลุมศพนี้ได้เสียที” ฝากติดตามความลับที่ซ่อนอยู่ใต้รอยแยกนี้ในตอนหน้าด้วยนะคะ เป็นกำลังใจให้ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนกันด้วยนะคะ!