การทดสอบของป่าลึก

"ถ้าเจ้าคิดจะก้าวเท้าผ่านเขตแดนนี้ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยคำลวง... ป่าแห่งจิตวิญญาณจะบดขยี้เจ้าให้แหลกคามือ" เสียงนั้นไม่ได้มาจากฟลัฟฟี่ แต่มันกังวานขึ้นในโสตประสาทของเรนราวกับเสียงฟ้าคำรามที่ไร้เมฆหมอก ร่างเล็กๆ ของเจ้ากระต่ายมังกรที่เคยดูนุ่มนิ่มกลับแผ่ไอสีดำทมิฬออกมาปกคลุมทั่วร่าง ดวงตาของฟลัฟฟี่เปลี่ยนจากสีฟ้าสดใสเป็นสีทองอร่ามที่ดุดันจนเรนแทบหยุดหายใจ เธอตัวแข็งทื่อ ร่างกายหนักอึ้งราวกับถูกหินหมื่นก้อนกดทับเอาไว้ "ฟลัฟฟี่... นี่เจ้า..." เรนพยายามจะเอื้อมมือไปหา แต่ทุกนิ้วขยับเขยื้อนไม่ได้ดั่งใจ ฟลัฟฟี่ไม่ได้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงน่ารักใสซื่ออย่างเคย มันยืนสองขาบนพื้นหญ้าที่เริ่มแห้งเหี่ยวตายไปในรัศมีที่มันยืนอยู่ หูกระต่ายยาวของมันพริ้วไหวด้วยกระแสพลังงานที่ปั่นป่วน "ข้าไม่ได้อยู่กับเจ้าเพื่อช่วยให้เจ้าหลบหนีความจริงนะ เรน" เรนเม้มริมฝีปากแน่น ความลับที่เธอพยายามฝังกลบไว้ภายใต้รอยยิ้มสดใสในโลกใบนี้... เรื่องที่ว่าเธอไม่ได้เข้ามาในเกมนี้เพื่อ 'ผจญภัย' ตามที่บอกใครต่อใคร แต่เธอเข้ามาเพื่อ 'หนี' จากชีวิตจริงที่ไม่มีใครต้องการ ความเหงาที่เกาะกินหัวใจจนเธอแทบไม่อยากตื่นมาเผชิญหน้ากับความว่างเปล่า ปมในใจนั้นพุ่งขึ้นมาตีตื้นที่ลำคอจนเธอรู้สึกขมปร่า "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหลอกใคร..." เรนเค้นเสียงออกมาเบาหวิว "คำลวงนั้นเริ่มจากตัวเองต่างหาก" ฟลัฟฟี่ก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาคู่นั้นจ้องทะลุเข้าไปในจิตวิญญาณของเธอ "ป่าศักดิ์สิทธิ์ไม่ต้องการผู้กล้าที่เข้มแข็งที่สุด แต่ต้องการคนที่กล้ายอมรับความแตกสลายของตัวเอง หากเจ้าไม่ผ่านบททดสอบนี้ ประตูป่าจะไม่เปิดออก... และเจ้าจะต้องติดอยู่ในห้วงความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุดไปชั่วกาล" ทันใดนั้น ผืนดินรอบตัวเธอก็สั่นสะเทือน ภาพเบื้องหน้าเริ่มบิดเบี้ยว ราวกับว่าโลกเสมือนจริงกำลังรวนเร ต้นไม้สูงใหญ่ที่เคยเขียวชอุ่มกลับเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นโครงกระดูกไม้สีขาวโพลน เส้นทางเดินหายไป เหลือเพียงความมืดมิดที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาเหมือนน้ำหมึกที่หยดลงในแก้วน้ำ เรนหลับตาลงแน่น เธอเห็นภาพตัวเองในวัยเด็ก นั่งอยู่ในห้องมืดๆ เพียงลำพัง ในมือถือตุ๊กตาที่ขาดวิ่น ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่เธอกลัวที่สุดถาโถมเข้าใส่จนน้ำตาหยดหนึ่งไหลรินออกมา ความเจ็บปวดในใจจริงพุ่งพล่านเข้าสู่ตัวละครในเกม เธอรู้สึกเหมือนหัวใจจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ "ถ้าอยากผ่านไป... จงปล่อยวางมันเสีย" เสียงฟลัฟฟี่เบาลง คล้ายจะอ่อนโยนขึ้น แต่ก็ยังแฝงด้วยความเด็ดขาด "ฉันทำไม่ได้..." เรนสั่นศีรษะ "นั่นคือตัวฉัน... ถ้าฉันทิ้งความเจ็บปวดนั้นไป ฉันก็ไม่เหลือใครเลย" ฟลัฟฟี่กระโดดขึ้นมาบนไหล่ของเธอ น้ำหนักของมันทำให้เธอกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง แต่มันไม่ได้มีไอสีดำอีกต่อไป มันกลับมาเป็นฟลัฟฟี่จอมซนตัวเดิมที่เอามือเล็กๆ มาลูบแก้มของเธอ "โง่จริงๆ... เจ้าไม่ได้มีเพียงแค่ความเหงานะ เรน ตั้งแต่เจอกับข้า... ตั้งแต่วินาทีที่เจ้าเลือกจะปกป้องมอนสเตอร์ที่ไม่มีใครต้องการอย่างข้า เจ้าก็ไม่ใช่คนเดิมที่อยู่ในห้องมืดๆ นั่นอีกต่อไปแล้ว" คำพูดนั้นเหมือนกุญแจที่ไขกลอนในใจเรน ความอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง *จริงสิ... เราไม่ได้อยู่คนเดียวแล้ว* เรนลืมตาขึ้นอีกครั้ง บรรยากาศรอบข้างที่เคยน่าสะพรึงกลัวเริ่มเปลี่ยนไป หมอกควันจางหาย เผยให้เห็นเส้นทางที่โรยด้วยดอกไม้เรืองแสงแปลกตา นี่คือบททดสอบแห่งความซื่อตรง... เมื่อเธอยอมรับความเปราะบางของตนเองได้ ป่าศักดิ์สิทธิ์ก็ยอมรับในตัวเธอ "เราจะผ่านไปด้วยกันนะ ฟลัฟฟี่" เรนสูดหายใจลึก เอื้อมมือไปคว้ามือเล็กๆ ของเจ้ามอนสเตอร์จิ๋วไว้แน่น "หึ! ก็ต้องแบบนั้นสิ ถึงจะเป็นผู้พิทักษ์ของข้า" ฟลัฟฟี่หัวเราะหึๆ ก่อนจะชี้ไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่สุดทางเดิน ซึ่งมีบานประตูหินโบราณที่สลักลวดลายประหลาดกำลังค่อยๆ เลื่อนเปิดออก ทว่า ขณะที่ทั้งคู่ก้าวเท้าเดินผ่านซุ้มประตูเข้าไป แสงสว่างจ้าก็สาดส่องลงมาจนเรนต้องยกมือขึ้นบังหน้า แต่ทว่าความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกลับพุ่งเข้ามากระแทกกลางอกของเธอ แรงกดดันมหาศาลจากใครบางคนที่ไม่ใช่คนในเกมนี้กำลังยืนรออยู่หลังประตู คนคนนั้น... คือคนที่เธอพยายามหนีมาตลอดในชีวิตจริง "ไม่นึกเลยว่าจะตามมาถึงในนี้... พี่สาว" ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกคนจะยังตื่นเต้นไปกับความลับที่กำลังจะเปิดเผยในตอนหน้านะคะ!