ข่าวลือเกี่ยวกับตำนาน

“คุณไม่ได้กำลังล้อเล่นใช่ไหมคะ... เรน?” คำถามนั้นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในบาร์ลับใจกลางเมืองหลวงของเกม ผู้คนในร้านต่างหันมามองเป็นตาเดียวเมื่อชายหนุ่มร่างสูงในชุดคลุมสีเข้มทุบโต๊ะเสียงดังสนั่น เขามองเจ้าก้อนขนสีขาวนวลที่กำลังนั่งกินแครอทเคลือบน้ำผึ้งบนตักของเรนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม ราวกับกำลังจ้องมองระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงาน เรนชะงักมือที่กำลังลูบหัวฟลัฟฟี่ เธอส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะปิดบังความกังวลไว้ไม่มิด “คุณพูดเรื่องอะไรคะ ไคเลอร์? ฟลัฟฟี่ก็แค่กระต่ายพ่วงสายพันธุ์มังกรธรรมดาๆ ตัวหนึ่งเท่านั้นเอง” “ธรรมดา? กระต่ายพันธุ์ไหนที่มีออร่าสีทองจางๆ แผ่ออกมาเวลาที่มันหงุดหงิด? กระต่ายที่ไหนสามารถต้านทานเวทมนตร์กักขังระดับสูงได้ในพริบตาเดียว?” ไคเลอร์ก้มลงกระซิบน้ำเสียงสั่นพร่า ดวงตาของเขาสะท้อนความกลัวปนทึ่ง “ข่าวลือในเว็บบอร์ดหลักน่ะ มันไม่ใช่แค่เรื่องซุบซิบแล้วนะ ตอนนี้กิลด์ใหญ่หลายกิลด์เริ่มส่งสายลับออกตามหา ‘ผู้ถือครองพันธสัญญาแห่งนิรันดร์’ กันให้ควั่ก และทุกคน... ต่างก็มองมาที่เธอ” ฟลัฟฟี่หยุดเคี้ยวแครอท ดวงตากลมโตสีทับทิมหันมามองไคเลอร์นิ่งสนิท มันส่งเสียง ‘ปิ๊ป’ เบาๆ ในลำคอ ก่อนจะซุกตัวเข้าหาอกเสื้อของเรนคล้ายกับจะหลบสายตาที่กดดันเหล่านั้น เรนสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยในตัวเจ้าตัวจิ๋ว เธอตัดสินใจวางมือบนหลังของมันแน่นขึ้น “ถ้าคนพวกนั้นอยากจะตามหา พวกเขาก็ปล่อยให้หาไปเถอะค่ะ แต่ฟลัฟฟี่เป็นเพื่อนของฉัน ไม่ใช่ไอเทมหรือตัวหมากที่จะเอาไปทำภารกิจพิชิตโลกที่ใครกำหนดขึ้นมาได้” “เธอยังไม่เข้าใจสินะ...” ไคเลอร์ถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้จนเรนรู้สึกถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากชุดเกราะของเขา “เกมนี้ไม่ได้มีไว้ให้เล่นเพื่อความสนุกตั้งแต่วินาทีที่คุณรับเจ้าตัวนี้มาแล้ว... ใครบางคน หรือบางอย่างในระบบหลังบ้าน กำลังใช้ ‘มัน’ เพื่อเขียนประวัติศาสตร์ใหม่ และเธอ เรน... เธอกำลังกลายเป็นจุดศูนย์กลางของพายุที่ไม่มีใครหยุดได้” บรรยากาศในร้านดูจะอึดอัดขึ้นถนัดตา เรนรู้สึกเหมือนสายตาจากโต๊ะรอบข้างที่เคยเป็นมิตรเริ่มเปลี่ยนเป็นความโลภและความสงสัย เธอรับรู้ได้ว่าฟลัฟฟี่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาในอ้อมกอด นี่ไม่ใช่แค่ความตื่นตระหนก แต่มันคือปฏิกิริยาตอบโต้จากพลังอำนาจบางอย่างที่หลับใหลอยู่ภายในตัวมัน “ขอบคุณที่เตือนนะคะไคเลอร์” เรนลุกขึ้นยืน กวาดสายตาคมกริบไปยังกลุ่มคนที่เริ่มขยับตัวลุกจากที่นั่ง “แต่ถ้าใครคิดจะลองดีกับฉันหรือฟลัฟฟี่ ก็ต้องดูให้ดีก่อนว่าพวกเขามีปัญญาพอจะรับผลที่จะตามมาไหม” เธอก้าวเดินออกจากร้านโดยไม่หันกลับไปมอง ไคเลอร์นั่งนิ่งอยู่ที่เดิม มองตามหลังหญิงสาวไปพลางส่ายหน้า “เธอมันใจเด็ดเกินไปแล้ว... หวังว่าความอ่อนโยนของเธอจะไม่กลายเป็นดาบที่แทงย้อนกลับมานะ” เมื่อออกมาถึงตรอกมืดด้านหลัง ฟลัฟฟี่ก็ผละออกจากอกเสื้อของเรน ร่างเล็กๆ ของมันเริ่มขยายใหญ่ขึ้นชั่วขณะจนกลายเป็นร่างกึ่งมังกรที่สง่างามแต่ดูน่าเกรงขาม ดวงตาสีทับทิมฉายแวววูบไหว มันจ้องมองไปที่ปลายทางของตรอก ที่ซึ่งเงาตะคุ่มของชายชุดดำห้าคนกำลังดักรออยู่ “ดูท่าเราจะถูกเชิญไปที่อื่นแล้วนะ ฟลัฟฟี่” เรนกระซิบเบาๆ แต่ทว่ามั่นคง เธอหยิบไม้เท้าประจำตัวออกมาจากคลังเก็บของ เสียงลมพัดวูบผ่านตรอกแคบๆ ทำให้กลิ่นอายของไอเวทมนตร์คละคลุ้งไปทั่ว ชายชุดดำคนหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้า รอยยิ้มเหยียดหยันปรากฏบนใบหน้า “ส่งตัวมันมาเสียดีๆ ยัยหนู... ตำนานที่พวกเราตามหา ไม่ควรอยู่ในมือของคนที่อ่อนแออย่างเธอ” เรนไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เธอเพียงแค่แตะมือเบาๆ ลงบนหลังของฟลัฟฟี่ ทันใดนั้น ร่างของเจ้าตัวจิ๋วก็เรืองแสงสว่างวาบจนมองไม่เห็นทาง กระแสพลังงานมหาศาลพุ่งพล่านไปทั่วทั้งพื้นที่จนกระจกหน้าต่างร้านค้าใกล้เคียงแตกละเอียด ในจังหวะที่แสงสว่างเริ่มจางลง ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังกลุ่มชายชุดดำ เขาเป็นชายหนุ่มท่าทางสุขุม ใบหน้าคุ้นตาที่ทำให้เรนต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ—เขาคือคนคนเดียวกันกับที่เคยให้คำแนะนำเธอในฐานะ NPC ฝึกสอนเมื่อวันแรกที่เธอเข้าเกม “หยุดแค่นั้นแหละ” ชายผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาชี้ปลายดาบสีเงินมาที่ฟลัฟฟี่ “ฟลัฟฟี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะปกป้องได้ตลอดไปเรน... เพราะความจริงที่แท้จริงคือ เธอคือคนสุดท้ายที่ควรได้รับอนุญาตให้เห็นร่างที่แท้จริงของมัน... ในฐานะที่เธอคือ ‘กุญแจ’ ดอกสุดท้ายของการทำลายล้างโลกใบนี้” ทุกอย่างหยุดนิ่ง เรนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ขณะที่ฟลัฟฟี่คำรามเสียงต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณของเธอ... ความลับที่เธอกลัวที่สุด กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีนี้! หวังว่าตอนที่ 20 นี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับเรนและฟลัฟฟี่นะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนเสมอมาค่ะ!