พักใจที่คาเฟ่สัตว์เลี้ยง

"ฟลัฟฟี่! หยุดเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนของเรนขาดห้วงไปพร้อมกับแรงกระแทกที่อัดแน่นจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ร่างของเธอเซถลาไปปะทะกับกำแพงไม้ที่เริ่มแตกร้าว แรงสั่นสะเทือนจากพลังสีทองที่ระเบิดออกมาจากกรงไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนการโจมตี แต่มันคือความปั่นป่วนที่เหมือนกับหลุมดำกำลังจะกลืนกินทุกอย่างในห้องให้หายไปในพริบตา ทว่า ในวินาทีที่ความมืดมิดเข้าครอบงำจนแทบจะกลั้นหายใจ สัญญาณไฟสีแดงฉานก็กะพริบถี่รัวราวกับจังหวะหัวใจที่เต้นผิดปกติ แล้วทุกอย่างก็เงียบกริบ... เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของตัวเธอเอง เรนลืมตาขึ้นช้าๆ สิ่งที่เห็นไม่ได้มีเพียงความว่างเปล่า กรงขังพังยับเยินไม่มีชิ้นดี แต่เจ้าตัวเล็กที่เธอกอดไว้แนบอกกลับนอนนิ่งสนิท ขนสีขาวนุ่มนิ่มของฟลัฟฟี่เปียกชุ่มด้วยเหงื่อที่เกิดจากความร้อนมหาศาลเมื่อครู่ แววตาของมันที่เคยมั่นใจในความแสบซน บัดนี้กลับดูอ่อนแรงและสั่นไหวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน *มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...* เรนคิดในใจ มือสั่นเทาขณะลูบหัวเจ้ากระต่ายน้อยเบาๆ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่บั๊กของระบบ แต่มันคือจุดเปลี่ยนที่กำลังจะทำให้การเดินทางใน Monster Tamer Online ของเธอไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป *** สองสัปดาห์ต่อมา ณ เขตเมืองเริ่มต้นที่ห่างไกลจากศูนย์กลางการต่อสู้ กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วบดอบอวลไปทั่วร้านไม้ชั้นเดียวที่ตกแต่งด้วยไม้เลื้อยและดอกไม้สีพาสเทล ป้ายไม้หน้าร้านเขียนด้วยลายมือประณีตว่า *'Pet Haven Café: ที่พักใจของผองเพื่อน'* "วันนี้ต้องเป็นวันที่ดีค่ะ ทุกคนต้องมีความสุขแน่นอน" เรนพึมพำกับตัวเองขณะจัดเรียงขนมปังอบรูปอุ้งเท้าแมวลงบนถาดไม้ สายตาของเธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเหล่าผู้เล่นสายสันติที่พากันจูงมอนสเตอร์ตัวจิ๋วเข้ามาในร้านด้วยสีหน้าผ่อนคลาย ที่นี่คือพื้นที่ที่เธอสร้างขึ้น—ไม่ใช่เพื่อการล่า ไม่ใช่เพื่อเก็บเลเวล แต่เพื่อเป็น 'เซฟโซน' ให้กับผู้เล่นที่ถูกมองข้าม พวกเขาเป็นเพียงกลุ่มคนที่มีหัวใจรักมอนสเตอร์ ไม่ได้มุ่งเน้นการเป็นยอดฝีมือ แต่มุ่งหวังจะสร้างความผูกพันที่แท้จริงกับเหล่าสิ่งมีชีวิตเสมือนจริงเหล่านี้ "เรนคะ... ดูสิ เจ้าปุยเมฆของฉันยอมกินขนมจากมือแล้ว!" เสียงของเด็กสาวคนหนึ่งตะโกนบอกด้วยความดีใจ เรนยิ้มตอบ เป็นรอยยิ้มที่มาจากใจจริง เธอเดินเข้าไปหาพร้อมกับน้ำชาสมุนไพรที่ช่วยเพิ่มพลังฟื้นฟูให้กับสัตว์อสูร "ดีจังเลยนะคะ ความพยายามของหนูสัมฤทธิ์ผลแล้วค่ะ เห็นไหมคะว่าถ้าเราใจเย็น มอนสเตอร์ก็จะเปิดใจให้เราเอง" แต่ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอุ่นและฟีลกู๊ด ความกังวลยังคงฝังลึกอยู่ในจิตใจของเธอ ทุกครั้งที่เธอมองไปที่ฟลัฟฟี่ซึ่งกำลังนั่งเล็มหญ้าแห้งอยู่บนเคาน์เตอร์บาร์ มันดูเหมือนจะกลับมาเป็นปกติ แต่รอยแผลเป็นจางๆ ที่เป็นลวดลายประหลาดบริเวณลำคอของมันกลับทำให้เธอหนาวสั่นทุกครั้งที่มองเห็น 'เรน...' เสียงเล็กๆ ในหัวของฟลัฟฟี่ดังขึ้นเบาๆ เป็นสัญญาณทางจิตที่มันใช้สื่อสารกับเธอเท่านั้น 'ว่าไงคะฟลัฟฟี่? หิวหรือเปล่า?' 'ไม่ใช่... ข้ากำลังบอกว่า 'พวกเขา' กำลังมา' เรนชะงักมือที่กำลังเช็ดโต๊ะทันที หัวใจของเธอเต้นรัว 'พวกเขา? ใครกันคะ? ผู้เล่นทั่วไปเหรอ?' ฟลัฟฟี่ไม่ตอบ มันเพียงแค่เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีทองที่เคยเป็นประกายซุกซนกลับหรี่ลงมองไปที่ประตูร้านด้วยความระแวดระวัง ท่าทีของมันทำเอาเรนรู้สึกถึงความผิดปกติ บรรยากาศภายในร้านที่เคยสนุกสนานดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นแผ่วเบา ชายหนุ่มในชุดเกราะสีเงินที่ดูสะอาดตาจนผิดปกติก้าวเข้ามา เขาไม่ได้มีท่าทีเหมือนผู้เล่นที่กำลังมองหาการผจญภัย แต่เขามีรอยยิ้มที่เย็นเยียบจนดูไม่เป็นธรรมชาติ "ยินดีต้อนรับสู่ Pet Haven Café ค่ะ สนใจรับเครื่องดื่มหรือ..." เรนพูดได้เพียงแค่นั้นเมื่อชายคนนั้นเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์ เขาไม่ได้มองที่เมนู แต่สายตาของเขากลับจ้องเขม็งไปที่ฟลัฟฟี่ มือของเขาแตะที่ด้ามดาบสั้นที่ข้างเอวเบาๆ ก่อนจะวางเหรียญทองเหรียญหนึ่งลงบนโต๊ะ "ร้านนี้สวยดีนะ ไม่นึกเลยว่าจะมีคนกล้าเปิดที่พักใจให้กับมอนสเตอร์ที่ 'อันตราย' ขนาดนี้" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยคำเตือน เรนขยับตัวเข้ามาบังฟลัฟฟี่ไว้ตามสัญชาตญาณ "คุณพูดถึงอะไรคะ? นี่เป็นแค่ร้านคาเฟ่ธรรมดาค่ะ หากจะมาก่อกวน กรุณาออกไปนะคะ" ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ เขาขยับหมวกฮู้ดลงเผยให้เห็นดวงตาสีฟ้าเยือกเย็นที่เรนคุ้นตาอย่างประหลาด ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้จนเธอได้กลิ่นไอความเย็นของไอเทมเวทมนตร์ระดับสูง "คุณยังไม่รู้สินะว่าไอ้ตัวเล็กที่กอดอยู่นั่นมันคืออะไร..." เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้โลกทั้งใบของเรนหยุดหมุน "มันไม่ใช่สัตว์เลี้ยง แต่มันคือกุญแจที่ใช้เปิด 'ประตูนรก' ในพิกัดที่ระบบยังเข้าไม่ถึง และคนระดับบอร์ดบริหารของเกม... พวกเขาไม่ยอมให้กุญแจดอกนี้หลุดมือไปหรอกนะ" เรนหน้าถอดสี มือที่กอดฟลัฟฟี่สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ในจังหวะนั้นเอง ฟลัฟฟี่ก็พุ่งตัวออกไปขวางหน้าชายคนนั้น พร้อมกับส่งเสียงคำรามในลำคอที่ดูไม่เหมือนเสียงของกระต่ายแม้แต่น้อย "เตรียมตัวให้พร้อมเถอะค่ะ" เรนตัดสินใจกัดฟันกรอด สายตาของเธอแข็งกร้าวขึ้น "เพราะถ้าคุณจะมาเพื่อทำร้ายเพื่อนของฉัน คุณก็ต้องผ่านศพของฉันไปก่อน!" ชายคนนั้นแสยะยิ้มกว้างกว่าเดิม ก่อนจะหยิบไอเทมบางอย่างออกมาจากกระเป๋า มันคือคริสตัลสีดำที่เปล่งแสงมืดมิดจนคนทั้งร้านเริ่มกรีดร้องด้วยความตระหนก "งั้นก็เริ่มงานปาร์ตี้กันเลยดีกว่า... เพราะเกมนี้มันไม่ได้มีไว้ให้เล่นเพื่อความสนุกตั้งแต่วินาทีที่คุณรับเจ้าตัวนี้มาแล้ว!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 19 นี้ด้วยความรักและกำลังใจที่มีให้กันเสมอมานะคะ หวังว่าจะติดตามตอนต่อไปเพื่อร่วมเป็นกำลังใจให้เรนกับฟลัฟฟี่กันนะคะ!