ความหวาดกลัวของสัตว์อสูร

“ปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้... พวกคุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับมัน!” เรนตะโกนก้อง เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ร่างกายของเด็กสาวขวางหน้ากรงเหล็กขนาดเล็กที่ภายในมี ‘ฟลัฟฟี่’ ขดตัวสั่นเทา ดวงตากลมโตสีมรกตของเจ้ามอนสเตอร์จิ๋วหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด มันไม่ได้ซนหรือร่าเริงเหมือนทุกที แต่มันกำลังหวาดกลัว... หวาดกลัวสิ่งที่เรนไม่เคยคาดคิดมาก่อน ชายในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ภายใต้หน้ากากสีเงินที่ปกปิดใบหน้า มุมปากของเขากระตุกยิ้มอย่างเย็นชา “สิทธิ์เหรอครับเรน? ในโลกที่ความแข็งแกร่งคือทุกสิ่ง กฎหมายที่คุณอ้างถึงมันก็แค่เศษกระดาษที่ลอยไปตามลมเท่านั้น” เขาขยับก้าวเข้ามาใกล้ “คุณคิดจริงๆ เหรอว่า ‘บทเรียน’ ที่ผ่านมาเป็นเพียงแค่การฝึกฝนทักษะการเลี้ยงดู? คุณคิดว่าความพิเศษของคุณ... พรสวรรค์ในการสื่อสารกับสัตว์อสูรที่หาตัวจับยากนั้น... จะมีไว้เพียงแค่ให้คุณมานั่งป้อนขนมพวกมันในสวนหลังบ้านหรือไง” เรนกำหมัดแน่น หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองศึก คำพูดของชายคนนี้ไม่ใช่แค่การขู่ แต่มันคือการเปิดเผยความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฉากหน้าของเกมออนไลน์ที่ดูสดใสและอบอุ่น “คุณต้องการอะไรจากมันกันแน่...” เรนเค้นเสียงถาม มือที่เย็นเฉียบเอื้อมไปแตะที่ซี่กรงเบาๆ เพื่อส่งผ่านไออุ่นให้ฟลัฟฟี่ที่อยู่ข้างใน เจ้าตัวเล็กขยับมาหาเธอ มันเอาหัวถูไถกับนิ้วมือของเธออย่างอ่อนแรง ราวกับจะบอกลา “สิ่งที่องค์กรเราต้องการ... ไม่ใช่แค่การสะสมมอนสเตอร์หายากไว้ในคอลเลกชัน” ชายชุดคลุมผายมือไปรอบๆ ห้องแล็บที่เต็มไปด้วยหน้าจอโฮโลกราฟิกสีแดงฉาน ทุกจอแสดงแผนที่ของโลกในเกม ‘Monster Tamer Online’ ที่ถูกโยงใยด้วยเส้นสายของพลังงานบางอย่าง “เรากำลังทำ ‘ดีลีท’ ข้อมูลที่ไม่จำเป็น... และสร้างโลกใหม่ที่มอนสเตอร์ทุกตัวไม่ได้มีไว้เพื่อเป็นเพื่อนเล่น แต่มันคืออาวุธที่มีชีวิต ที่พร้อมจะกลืนกินความเป็นมนุษย์ของผู้เล่นทุกคนที่อ่อนแอ” เรนเบิกตากว้าง เธอสัมผัสได้ถึงความหนาวสั่นที่แล่นปราดไปทั่วสันหลัง องค์กรนี้ไม่ได้เพียงแค่จับมอนสเตอร์ แต่พวกเขากำลัง ‘เปลี่ยน’ ธรรมชาติของพวกมันด้วยพลังงานลึกลับที่เธอเคยสงสัยว่ามันคืออะไรกันแน่ “พวกคุณกำลังจะทำลายเกมนี้...” เรนพึมพำ “เรากำลังจะยกระดับมันต่างหากล่ะ เรน” เขาเดินเข้ามาใกล้จนเรนได้กลิ่นอายของโลหะและโอโซนจากตัวเขา “และฟลัฟฟี่... คือกุญแจสำคัญ มันคือ ‘ตัวตนต้นแบบ’ ที่เชื่อมโยงพลังงานของสัตว์อสูรทั้งหมดในเกมเข้าด้วยกัน ถ้าเราสามารถควบคุมมันได้ เกมนี้... และโลกแห่งความเป็นจริงที่กำลังจมดิ่งสู่ความโกลาหล จะอยู่ในกำมือของเรา” ฟลัฟฟี่ส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ ดวงตาของมันเริ่มเปลี่ยนจากสีมรกตเป็นสีแดงระเรื่อ บรรยากาศรอบข้างเริ่มสั่นไหว กระแสไฟฟ้าสีม่วงเริ่มวิ่งพล่านไปตามซี่กรงเหล็กจนเรนต้องชักมือกลับด้วยความเจ็บปวด “ไม่นะ! ฟลัฟฟี่ อย่าฟังเขานะ!” เรนพยายามดึงสติเจ้าตัวเล็ก “มองหน้าฉันสิ! นี่คือเรน... เพื่อนของคุณนะ!” ฟลัฟฟี่เงยหน้าขึ้นมองเรน แต่ดวงตาของมันไร้ซึ่งแววแห่งความจำนง มันเริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรงยิ่งขึ้น ปีกเล็กๆ ของมันกางออกและพยายามจะฉีกกรงเหล็กออกด้วยพละกำลังมหาศาลที่เรนไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ได้กำลังอาละวาด แต่มันกำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดจากการถูกดึงพลังงานไปใช้ “ดูสิ... ความหวาดกลัวของมันคือเชื้อเพลิงชั้นดี” ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ “ยิ่งมันหวาดกลัว ยิ่งมันสูญเสียตัวตน พลังของมันก็จะยิ่งบริสุทธิ์มากขึ้นเท่านั้น” “หยุดเดี๋ยวนี้!” เรนพุ่งเข้าไปหมายจะขวางทางชายชุดคลุม แต่เธอกลับถูกแรงกระแทกจากกำแพงพลังงานล่องหนดีดกระเด็นไปกระแทกกับผนังห้องอย่างจัง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่สิ่งที่ทำให้เธอเจ็บปวดกว่าคือเสียงคำรามที่ไม่ได้มาจากฟลัฟฟี่ แต่มันมาจากมอนสเตอร์ระดับสูงตัวอื่นๆ ในตึกนี้ที่เริ่มตื่นขึ้นพร้อมกัน มันคือเสียงคำรามที่แสดงถึงความโกรธแค้นและหวาดกลัวมหาศาล ขณะที่เรนกำลังจะยันตัวลุกขึ้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นหน้าจอโฮโลกราฟิกที่ฉายภาพข้อมูลลับขององค์กรบนหน้าจอหลัก ข้อมูลนั่นทำให้ลมหายใจของเธอแทบหยุดชะงัก มันไม่ใช่แค่การดัดแปลงสัตว์อสูร แต่มันมีรายชื่อผู้เล่นที่ถูก 'ลบ' ออกไปจากระบบจริงๆ โดยที่ไม่สามารถล็อกอินกลับเข้ามาได้อีกเลย... และหนึ่งในชื่อเหล่านั้น คือชื่อของพี่ชายเธอที่หายสาบสูญไปเมื่อปีก่อน ยังไม่ทันที่เรนจะได้ตั้งตัว ประตูห้องแล็บก็เปิดออกพร้อมกับร่างของชายผู้หนึ่งที่เดินเข้ามา ชายคนนั้นถอดหน้ากากออกเผยให้เห็นใบหน้าที่เรนจำได้แม่นยำที่สุดในชีวิต... ใบหน้าของคนที่เธอเชื่อมาตลอดว่าตายไปแล้วในโลกแห่งความเป็นจริง “ไม่ต้องเสียใจไปหรอกเรน... ที่พี่บอกว่าไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกแล้ว มันก็คือเรื่องจริง” เขายิ้มให้เธอ ยิ้มที่ดูเย็นชาและห่างเหินราวกับไม่เคยเป็นพี่ชายที่แสนดีของเธออีกต่อไป “เพราะต่อจากนี้ไป เธอต้องเป็นคนตัดสินใจว่าจะรักษาชีวิตของมอนสเตอร์จิ๋วตัวนี้... หรือจะรักษาชีวิตของเธอเองไว้ในฐานะของเล่นชิ้นใหม่ของพวกเรา” มือของเขาเอื้อมมาแตะไหล่ของเธอเบาๆ แต่ในจังหวะนั้นเอง ฟลัฟฟี่ก็ระเบิดพลังงานสีทองออกมาจากกรงจนห้องทั้งห้องสั่นสะเทือน ทุกอย่างมืดดับลงเหลือเพียงแสงสีแดงที่กะพริบถี่ๆ ราวกับสัญญาณเตือนภัยที่กำลังร้องบอกถึงจุดจบของทุกสรรพสิ่ง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความปั่นป่วนของมอนสเตอร์จิ๋วและหัวใจที่เข้มแข็งของเรนในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!