พลังของฟลัฟฟี่

“อย่า... อย่าทำแบบนั้นนะ ฟลัฟฟี่!” ฉันเผลออุทานออกมาเสียงหลง พลางกอดเจ้าก้อนขนในอ้อมแขนไว้แน่นจนแทบจะจมหายไปในอก วินาทีที่หยดน้ำลายสีดำเหนียวข้นของอสูรกายร่างยักษ์แตะลงบนพื้นเหล็กกล้าจนเกิดเสียงซ่าและควันโขมง ฉันรับรู้ได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ซ่านเข้ามาใกล้ เลเซอร์สีแดงก่ำนับสิบเส้นที่ขวางกั้นทุกทางออกเริ่มหดตัวแคบเข้ามาเหมือนกรงขังที่กำลังบดขยี้ชีวิตของฉันให้แหลกคามือ ในจังหวะที่หัวใจฉันเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เสียงกระซิบที่แผ่วเบาเหมือนเกล็ดน้ำแข็งกระทบกันก็ดังขึ้นข้างหูฉันอีกครั้ง “เรน... ปล่อยฉัน... แล้วกอดความเชื่อใจเอาไว้ให้แน่นที่สุดนะ” ฟลัฟฟี่ไม่ได้พูดด้วยเสียงร้องใสๆ เหมือนทุกครั้ง แต่มันเป็นน้ำเสียงที่ทรงพลัง ทุ้มลึก และเต็มไปด้วยอำนาจที่ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อน ก่อนที่เจ้าตัวจิ๋วในอ้อมกอดจะกระโจนพรวดออกไปโดยไม่รอให้ฉันทักท้วง ร่างสีขาวนุ่มนิ่มนั้นขยายตัวขึ้นกลางอากาศ ขนปุยของมันค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นเกล็ดมังกรสีเงินยวงที่เปล่งประกายเจิดจ้าเสียจนฉันต้องยกมือขึ้นป้องตา “ฟลัฟฟี่!” ฉันร้องเรียกสุดเสียง แต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงฐานรากของอาคารอสูรแห่งนี้ ทว่ามันไม่ใช่เสียงคำรามที่น่ากลัว แต่มันคือเสียงเพลงแห่งการปลดปล่อย รอบกายของฟลัฟฟี่เริ่มบิดเบี้ยว มิติอากาศถูกฉีกกระชากออกเป็นรอยแยกสีรุ้ง เลเซอร์ที่เคยบีบอัดกรงขังให้แคบลงกลับถูกแรงดันมหาศาลจากคลื่นพลังสีเงินตีกลับจนเครื่องจักรส่งเสียงหวีดหวิวและระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ อสูรกายยักษ์เบื้องหน้าชะงักงัน ดวงตาสีขุ่นมัวของมันเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด มันพยายามจะหันหลังกลับ แต่ฟลัฟฟี่ในร่างที่งดงามและน่าเกรงขามกว่าครั้งใดได้พุ่งตัวผ่านร่างของมันไปในความเร็วที่ตาเปล่ามองไม่ทัน ทิ้งไว้เพียงประกายแสงระยิบระยับที่ทำให้พื้นดินใต้อุ้งเท้าของอสูรกายกลายเป็นของเหลวสีคราม “จับให้มั่นนะเรน!” ฉันไม่รอช้า พุ่งตัวคว้าคอของมันตามสัญชาตญาณ ร่างของฉันลอยละล่องไปตามแรงเหวี่ยง พลังงานมหาศาลจากตัวฟลัฟฟี่ไหลผ่านเข้าสู่ร่างของฉันอย่างแผ่วเบา มันเป็นความรู้สึกที่เหมือนกับได้กลับไปอยู่ใต้ร่มเงาที่อบอุ่นที่สุดในยามที่โลกทั้งโลกกำลังใจร้ายกับเรา ความโดดเดี่ยวที่กัดกินใจฉันมาตลอดในชีวิตจริงเหมือนถูกลบเลือนหายไปเพียงแค่ได้สบตากับดวงตาสีอเมทิสต์ที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจของมัน เราทะยานผ่านกำแพงที่ล็อกตายราวกับเป็นเพียงม่านหมอกที่ไม่มีอยู่จริง เสียงสัญญาณเตือนภัยของระบบดังระงมไปทั่ว ทั้งเสียงระบบแจ้งเตือนว่า *'พบข้อผิดพลาดร้ายแรงของระบบระบุตัวตน'* และ *'คำเตือน: ผู้เล่นกำลังเข้าถึงแหล่งพลังงานต้องห้าม'* แต่ฉันไม่สนแล้ว... ในนาทีนี้ ความปลอดภัยของชีวิตในเกมไม่ได้สำคัญเท่ากับความเชื่อใจที่ฉันมีต่อสิ่งมีชีวิตตรงหน้า เมื่อเราหลุดพ้นออกมาถึงโซนปลอดภัยที่เป็นทุ่งหญ้าจำลอง ฟลัฟฟี่ก็ค่อยๆ หดตัวกลับมาเป็นเจ้าจิ้งจอกจิ๋วตัวปุยเหมือนเดิม มันทรุดตัวลงบนพื้นหญ้าอย่างอ่อนแรง ลมหายใจหอบถี่ของมันทำให้ฉันใจหายวาบ ฉันรีบประคองมันไว้ในมืออย่างทะนุถนอม “ทำไมถึงทำแบบนั้นล่ะ? พลังนั่น... มันมากเกินไปสำหรับร่างเล็กๆ ของเธอนะ” ฉันถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาแห่งความโล่งใจเริ่มเอ่อล้นคลอเบ้า ฟลัฟฟี่มองหน้าฉัน มันไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที แต่เลียเบาๆ ที่นิ้วมือของฉันแทนความหมาย ก่อนจะหันไปมองทางทิศตะวันออก ที่ซึ่งขอบฟ้าในเกมกำลังเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำอย่างผิดปกติ “เรน... ที่เราหนีมาได้ ไม่ใช่เพราะโชคช่วยหรอกนะ” เสียงของมันดูแผ่วเบาลง “แต่เพราะมันอยากให้เราออกมา... มันต้องการให้เราเห็นสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ต่างหาก” ฉันหันไปมองตามสายตาของมัน ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่ควรจะเป็นสีครามสดใสกลับถูกฉีกออกเป็นรอยโหว่ขนาดใหญ่ และจากรอยโหว่นั้นเอง เงาร่างของบางสิ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าอสูรกายตัวเมื่อครู่นับสิบเท่าก็ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับเสียงประกาศก้องที่ทำให้ทั้งเซิร์ฟเวอร์ต้องสั่นสะเทือน [ประกาศจากระบบ: ผู้เล่นหมายเลข 001 ได้ปลุกพลังผนึกบรรพกาล... ด่านทดสอบสุดท้ายแห่งมิติความลับกำลังจะเริ่มขึ้นใน 3... 2... 1...] ทันใดนั้นเอง แสงไฟจากท้องฟ้าก็สาดส่องลงมาที่ตัวเราอย่างจัง ฉันรู้สึกเหมือนร่างถูกตรึงอยู่กับที่ และในตอนนั้นเอง บุคคลที่ฉันไม่มีวันคาดคิดว่าจะได้เจอในสภาพแวดล้อมแบบนี้ก็เดินก้าวออกมาจากรอยแยกมิตินั้น... เขาสวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปิดบังด้วยหน้ากากเหล็ก แต่ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่จ้องมองมาที่ฉันเหมือนกับรู้จักกันมาทั้งชีวิต! “ยินดีด้วยนะเรน... ที่ผ่านบทเรียนแรกมาได้ แต่ว่าต่อจากนี้ไป จะไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกแล้ว” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเอาใจช่วยฟลัฟฟี่กับเรนมาจนถึงตอนนี้นะคะ!